II SA/Lu 145/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego L. B. o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz zwrot tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków kwoty opłaty pocztowej w sprawie ze skargi Z. W. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 października 2007 r., sygn. akt 441/06 w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rzecz radcy prawnego L. B. prowadzącego Kancelarię Radcy Prawnego w L. przy ul. [...] tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 151,45 (sto pięćdziesiąt jeden 45/100) złotych na którą składa się wynagrodzenie za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych, w tym tytułem 22% podatku od towarów i usług kwota 26,40 (dwadzieścia sześć 40/100) złotych oraz kwota 5,05 (pięć 5/100) złotych uiszczonej opłaty pocztowej podlegającej zwrotowi tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków. Pismem z dnia 14 października 2008 r. radca prawny L. B., wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. pełnomocnikiem z urzędu Z. W. w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej wniósł o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz zwrot tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków opłaty pocztowej w kwocie 6,20 złotych. Do pisma powyższego wnioskodawca dołączył opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2008 r. wraz z potwierdzeniem nadania jej na adres skarżącego. Pismo wnioskodawcy zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty udzielonej pomocy nie zostały uiszczone w całości ani w części. Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawcy przez skarżącego. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z unormowaniem §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 ustępu drugiego tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała postępowanie sądowoadministracyjne wznowienia, którego dotyczyła skarga rozpoznawana w niniejszym postępowaniu, treść § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli opinię sporządził ten sam radca prawny, który występował przed sądem pierwszej instancji wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia jak i to, że wnioskodawca reprezentował skarżącego w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego gdzie podejmował czynności na jego rzecz, za co Sąd przyznał mu stosowne wynagrodzenie oraz, iż to on w toku postępowania w drugiej instancji sporządziła opinię prawną stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawca powinien otrzymać za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosowanie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Ponadto stosownie do unormowania § 15 pkt. 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne, udokumentowane wydatki. W sprawie niniejszej wnioskodawca udokumentował, że wniosek jego o zwrot tytułem niezbędnych wydatków opłaty pocztowej jest zasadny, gdyż opłatę tą musiał on uiścić przesyłając skarżącemu opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Przy czym z dołączonego przez wnioskodawcę potwierdzenia nadania opinii prawnej na adres skarżącego wynika, że uiścić on musiał przesyłając opinię kwotę 5,05 złotych nie zaś żądaną we wniosku kwotę 6,20 złotych. Z tych powodów zwrotowi tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków podlegać będzie kwota 5,05 złotych. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 2 ust. 3 i § 15 pkt 2 rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.