II SA/Lu 1500/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor – sprawozdawca, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak,, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Agnieszka Kocot, referent - staż, po rozpoznaniu w dniu 23 września 2004 sprawy ze skargi K. i J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. i J.W. 10(dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 23 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 110 poz. 968 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia K. i J.W. – utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2003 r. znak: [...] w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] września 2003 r. nr [...]. Jak wynika z dowodów w sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. nakazał K. i J. W. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy – prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. rozbiórkę budynku gospodarczego z wiatą zlokalizowanego na działce przy ul. P. Zainteresowani nie złożyli odwołania od decyzji, ale nie wykonali jej dobrowolnie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego upomnieniem z dnia 4 lipca 2002 r. wezwał zobowiązanych do wykonania w terminie 7 dni nałożonego obowiązku pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W dniu 9 września 2003 r. organ egzekucyjny wystawił tytuł wykonawczy i wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w kwocie 13.908,84 zł. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia wysokość grzywny ustalono na podstawie art. 121 § 4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mnożąc powierzchnię zabudowy budynku z wiatą – 33,58 m2 przez 414,20 zł, tj. 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych obowiązującej w kwartale, w którym grzywna była nakładana, wynoszącej 2071 zł – wg komunikatu Prezesa GUS z dnia 19 maja 2003 r. (Dz.Urz. GUS nr 5 z dnia 22 maja 2003 r. poz. 30). W złożonym zażaleniu (odwołaniu) J. i K.W. kwestionowali zasadność nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, który zrealizowali w 1979 r. za zgodą ówczesnego sąsiada. Wskazywali nadto na niezgodną z prawem zabudowę działki sąsiedniej przez jej obecnego właściciela. Organ II instancji rozpatrując zażalenie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji jako wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. i K.W. wywodzili, że ich drewniany budynek gospodarczy jest w dobrym stanie technicznym – w odróżnieniu od usytuowanego na sąsiedniej działce budynku inwentarskiego należącego do Z. J. Ponadto podnosili, że decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2001 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki otrzymali w dniu 3 grudnia 2001 r., zaś w dniu 13 grudnia 2001 r. złożyli od niej odwołanie, nie zachowując jednak wymaganej prawem formy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 121 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 1991 r. Nr 36 poz. 161 ze zm.). Przepisy te dotyczą m.in. egzekucji obowiązków wynikających z norm prawa budowlanego i określają sposób ustalenia wysokości grzywny w przypadku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części. Podstawą obliczenia wysokości grzywny jest między innymi powierzchnia zabudowy budynku lub jego części objętego nakazem rozbiórki. Powyższe oznacza, że organ egzekucyjny wymierzając grzywnę musi rozważyć, czy nakaz dotyczy budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane i jaka jest powierzchnia zabudowy budynku (tj. powierzchnia obiektu trwale związanego z gruntem, wydzielonego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadającego fundamenty i dach). W świetle cytowanych przepisów nie jest budynkiem wiata, a zatem jej powierzchnia nie może być wliczana do powierzchni budynku i uwzględniona przy określaniu grzywny. Dla tego rodzaju obiektów budowlanych (innych niż budynki) należy stosować art. 121 § 2, 3, 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przyjmując jako podstawę obliczenia grzywny łączną powierzchnię budynku gospodarczego i wiaty, co wynika z protokołu oględzin z dnia 19 listopada 2001 r. (nr – 5,6) – organy obu instancji naruszyły prawo materialne. Podnoszony w skardze argument, że od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2001 r. skarżący składali w dniu 13 grudnia 2001 r. odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie znajduje potwierdzenia w dowodach sprawy, zaś pismo skierowane do organu I instancji dotyczące sposobu wykonania nałożonego obowiązku nie zawiera elementów kwestionujących zasadność wydanej decyzji. Z tych względów i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji.