II SA/Lu 154/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2012 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę. W dniu [...] października 2011r. B. K. zgłosił zamiar budowy zespołu budynków gospodarczych na działce nr [...] położonej przy ulicy K. w T. L. Decyzją z dnia [...] października 2011r. Starosta T. wniósł sprzeciw do zgłoszenia, argumentując, że zgłaszający już 31 marca 2011 r. dokonał zgłoszenia zamiaru budowy zespołu tymczasowych budynków gospodarczych na tej samej działce na okres 120 dni, tj. do dnia 12 września 2011 r. Starosta nie wniósł wówczas sprzeciwu, ale wnioskodawca nie wykazał, że przedmiotowe budynki zostały rozebrane w terminie określonym w zgłoszeniu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012r Wojewoda L. decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wyjaśniono, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 3 ustawy prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Dołączony do zgłoszeń z dnia 31 marca 2011r. i 3 października 2011r. plan zagospodarowania terenu pokazuje, że usytuowanie zespołu tymczasowych budynków gospodarczych na działce jest tożsame, a wnioskodawca nie wykazał rozebrania budynków w terminie określonym w zgłoszeniu z dnia 31 marca 2011r. Ponieważ inwestor stwierdził, że w związku z zakończeniem użytkowania przedmiotowych budynków gospodarczych zmieniono ich usytuowanie na działce, organ zauważył naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, według którego zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu. W ocenie organu brak zgłoszenia oznacza, że przedmiotowy obiekt budowlany został już wykonany samowolnie. Wojewoda zaznaczył ponadto, że budowa zespołu budynków gospodarczych jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika bowiem z wypisu i wyrysu z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "A. C." w T. L. przy skrzyżowaniu ul. T. K. i ul. T. R. zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej Nr XX/152/95 z dnia 8 grudnia 1995r., działka o nr [...] położona jest na terenie budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego o symbolu 11.1 MNn. Teren ten stanowi zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o niskiej intensywności, 2 działki o zabudowie budynkami bliźniaczymi z możliwością realizacji usług nieuciążliwych w parterach budynków mieszkalnych oraz adaptacji i rozbudowy istniejącego budynku. Wymagana jest także zgoda i akceptacja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. K. wyjaśnił, że budowa tymczasowych budynków gospodarczych na okres 120 dni została wykonana zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Z powodu uszkodzonych drzwi zewnętrznych budynków tych jednak przed tym terminem nie rozebrał. Podczas remontu dokonywał segmentowego przesuwania (odsunięcia) naprawionych części budynków od części podlegającej remontowi i etapowej dalszej naprawy. Tym samym następowała czynność zmiany lokalizacji budynków konieczna do zapewnienia dostępu do naprawy poszczególnych części budynków. W jego ocenie czynności te nie wymagały zgłoszenia, były to bowiem jedynie prace polegające na likwidacji zagrożenia dla ludzi, Zapewnił, że po zakończeniu procesu remontu dokona skutecznej likwidacji budynków, jednak w obecnym stanie nie może narażać osób trzecich na ewentualne uszkodzenie zdrowia mogące być wywołane np. od uderzenia niesprawnymi drzwiami zewnętrznymi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest co najmniej niezrozumiała, trudno jest bowiem dostrzec związek pomiędzy podniesiona w niej argumentacją, a istotą zaskarżonego rozstrzygnięcia. Treść jej wskazuje, że skarżący raczej usprawiedliwia brak rozbiórki budynków, niż uważa za wadliwe zgłoszenie przez organ sprzeciwu do zamiaru zgłoszenia samej budowy, o czym świadczy eksponowanie konieczności ich naprawy. Pomijając już sensowność tej wypowiedzi, trudno bowiem uznać za racjonalne naprawianie obiektu, tylko po to, aby go następnie rozebrać, to wskazuje ona czytelnie na niezrozumienie stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji, chociaż nie można zgodzić się ze wszystkimi zawartymi w niej wnioskami. Nie można przede wszystkim podzielić zapatrywania organu odwoławczego o niezgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego T. L. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w T. L. z dnia 8 grudnia 1995r. nr XX/152/95 w części obejmującej teren przy skrzyżowaniu T. K. i T. R., co miałoby stanowić oparcie dla zgłoszenia sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust.6 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243,poz.1623 ze zmianami). Organ przywołał w tej mierze treść planu, według którego wspomniany obszar przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, o wysokości zabudowy do 2,5 kondygnacji, niskiej intensywności z możliwością realizacji usług nieuciążliwych w parterach budynków mieszkalnych oraz adaptacji i rozbudowy istniejących budynków z koniecznością uzyskania zgody i akceptacji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zwrócić jednak należy uwagę, że o rzekomej niezgodności inwestycji w planie nie wspominał organ I instancji zarówno, gdy wydawał zaskarżoną decyzję jak i nie zgłaszając sprzeciwu na skutek zgłoszenia dokonanego w dniu 18 kwietnia 2011r. mimo, że wzywał stronę do przedstawienia wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wypis ten został złożony. Co ważne, dokonując tego samodzielnego ustalenia organ odwoławczy nawet nie próbował wyjaśnić, jaki właściwie mają charakter przedmiotowe budynki gospodarcze i w jaki sposób są wykorzystywane. Jeśli przeanalizować załączony do zgłoszenia projekt budowlany, to widać, że w istocie omawiane budynki składają się z szeregu zamykanych boksów każdy o długości 6m i szerokości 3m oraz powierzchni 17.7 m2. Wobec braku w powołanych ustaleniach planu zapisów wprost wykluczających tego rodzaju zabudowę, ustalenia wymagałoby, czy nie można jej zaliczyć do infrastruktury osiedlowej, która przecież nie może być uznana za niezgodną z planem. Przyjęcie założenia, że tak nie jest, wydaje się przedwczesne. Nie ma też wystarczającej podstawy do zgłoszenia sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust.6 pkt.3 wspomnianej ustawy w sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust.1 pkt. 12 w miejscu w którym obiekt istnieje. Przepis ten miałby bowiem zastosowanie wówczas, gdyby uznać, że wspomniane budynki rzeczywiście mieszczą się w zakresie regulacji objętej art.29 ust.1 pkt.12 prawa budowlanego, co jednak w sprawie nie ma miejsca. Z treści powołanego już projektu budowlanego wynika, że budynki mają konstrukcję stalową, z kątowników zimnogiętych, pokryte są blachą stalową. Blacha do konstrukcji mocowana jest nitami, natomiast gotowe elementy skręcane są ze sobą za pomocą śrub. Całość jest zakotwiczona na podłożu z krawężników betonowych lub kostki brukowej. Wspomniane cechy rzeczywiście odpowiadają zawartej w art.3 pkt.5 ustawy definicji tymczasowego obiektu budowlanego, która określa tego rodzaju obiekty jako przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Jednak wbrew temu, co sądzi zarówno organ jak i skarżący tymczasowy, obiekt budowlany o którym stanowi art. 29 ust.1 pkt.12 to nie każdy obiekt w rozumieniu art. 3 pkt 5, ale obiekt spełniający jednocześnie warunek braku trwałego połączenia z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia. W tym wypadku bez wątpienia nie został spełniony drugi z tych warunków. Z pisma skarżącego z dnia 27 kwietnia 2011r. wynika, że budynki miały być przeniesione do dnia 12 września 2011r. Mimo jednak upływu tego terminu od dnia rozpoczęcia budowy nie zostały one rozebrane lub przeniesione, a inwestor w dniu 3 października 2011r. ponownie wystąpił z wnioskiem o ich budowę. Nie ma zatem wątpliwości, że nie było podstaw do traktowania budynków jako tymczasowych w rozumieniu art. 29 ust.1 pkt.12 prawa budowlanego. Co więcej, w świetle art. 29 – 31 ustawy, zawierających zamknięty katalog robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, nie może budzić wątpliwości, że tymczasowy obiekt budowlany, postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust.1 pkt.12, a w taki sposób potraktowano pierwsze zgłoszenie, jednak nie rozebrany lub nie przeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy wskazanego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Obiekt taki należy uznać za pozostawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę ( Zdzisław Kostka Prawo budowlane – Komentarz Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o Gdańsk 2007 str. 87, wyrok NSA z dnia 15 lipca 2010r.II OSK 1150/09 opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Zgłoszenie budowy tego samego obiektu nie może być w tej sytuacji uznane za skuteczne, a organ zobowiązany jest zgłosić sprzeciw w oparciu o art. 30 ust.6 pkt.1 ustawy i przeprowadzić postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 48 ust.2 prawa budowlanego. Zauważyć również trzeba, że w powtórnym zgłoszeniu z dnia 3 października 2011r. skarżący w ogóle nawet nie podał, że zamierzona budowa ma spełniać warunki określone w art. 29 ust.1 pkt. 12 ustawy, co tylko utwierdza w przekonaniu o konieczności dysponowania przez niego pozwoleniem na budowę, a nie zgłoszeniem. Mimo zatem częściowo błędnego uzasadnienia decyzja jest prawidłowa. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ) skargę należało oddalić.