II SA/Lu 1573/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Sędzia NSA Witold Falczyński, B. Wiśniewski /asesor WSA/, Protokolant Ref.st. Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Firmy "A" na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały ,która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 2. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz strony skarżącej 10,00 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Rada Miejska uchwałą Nr LIII/334/02 § 1 pkt 25 z dnia 31 lipca 2002r. podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591/ oraz art. 18 ust. 2 pkt 7 i 8, art. 24 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139/ odrzuciła zarzut Korporacji Energetycznej S.A. w Z. dotyczący: - doprowadzenia do zgodności lokalizacji projektowanej zabudowy mieszkaniowej z istniejącymi sieciami elektroenergetycznymi, - zrezygnowania ze stacji transformatorowej projektowanej na terenie E9 EE i zlokalizowania jej na terenie A9 MN w miejsce placu nawrotowego, - zmiany zapisów dotyczących warunków przebudowy sieci zawartych w pkt 3 oraz zasilania stacji transformatorowych SN zawartych w pkt 4. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w projekcie planu przyjęto zasadę sukcesywnego kablowania i likwidacji linii napowietrznych SN. Oznacza to, że adaptuje się je na warunkach czasowych, na czas zużycia technicznego, zaistnienia warunków finansowych i technicznych do czasu ich przebudowy na linie kablowe lub likwidacji. Do czasu przebudowy tych linii wyłącza się z zabudowy pasy terenu o szerokości po 7,5 m wzdłuż linii napowietrznych SN 15 kV, mierząc od ich osi. Wniosek składającej zarzut Korporacji, co do wydzielenia działki pod lokalizację stacji na zakończeniu ulicy KD /przy placu nawrotowym/ nie jest możliwy do uwzględnienia, gdyż spowodowałoby to konflikt z właścicielami gruntów. Nie jest też możliwe wydzielenie działki na kolejną stację w korytarzu ekologicznym wzdłuż doliny [...]. Istniejącą stację transformatorową słupową "[...]" winna zastąpić w przyszłości stacja E8EE. W tej sytuacji utrzymanie stacji E9 EE wydaje się konieczne, gdyż nie kwestionowano liczby stacji. Nie może być uwzględniony przez Radę zarzut dotyczący realizacji sieci elektroenergetycznej /§ 6 ust. 13 pkt 3 i 4 ustaleń ogólnych/, gdyż przyjęcie zapisu w wersji zaproponowanej przez ZKE oznaczałoby przekazanie przez Radę Miejską Korporacji decydującego głosu w sprawie kształtowania przestrzeni publicznej. W celu umożliwienia ZKE decydowania o technicznej stronie przyszłych systemów zasilania proponuje się wprowadzenie punktu o treści: realizacja sieci energetycznych według schematu ideowego zapisanego w planie wymaga uzyskania warunków technicznych zasilania uwzględnienia m.in. warunków przestrzennych. Skargę do sądu administracyjnego wniosła Korporacja Energetyczna S.A. domagając się uchylenia zaskarżonej uchwały jako wydanej z naruszeniem art. 9 i art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w ustaleniach planu przepisów art. 7 i 20 ustawy - Prawo energetyczne oraz nie zawierającej odpowiedniego uzasadnienia prawnego i faktycznego. W obszernej skardze podniesiono, że na etapie opracowywania projektu planu miejscowego Korporacja występowała z pismem, by w planie tym uwzględnić na objętym planem terenie istniejącą i będącą w dobrym stanie technicznym sieć energetyczną, tj. zachować właściwe odległości zabudowy od czynnych linii, a planując przebieg nowych linii mieć na względzie, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne, publicznoprawny obowiązek przedsiębiorstwa sieciowego dokonywania przyłączeń nowych odbiorców zależy od istnienia technicznych i ekonomicznych warunków dostarczania energii elektrycznej. Możliwości ekonomiczne każdego przedsiębiorstwa nie są nieograniczone. Zapewnienia dostaw energii elektrycznej nowoplanowanym, potencjalnym odbiorcom oraz wymiana istniejącej sieci energetycznej na kablową wymagać będzie ogromnych nakładów finansowych, a zatem projektowanie zagospodarowania terenu objętego miejscowym planem powinno być racjonalne i uwzględniać najbardziej optymalne, kompromisowe rozwiązania. Odrzucając zarzuty zgłoszone do planu Rada nie uzasadniła proponowanego demontażu linii 15 kV Mleczarnia, która zasila już istniejących odbiorców i może zasilać dalszych odbiorców, którzy zostaną zlokalizowani na terenie byłej mleczarni. Również odcinek linii T. jest wykorzystywany do współpracy pomiędzy stacjami 110/30/15/KV B.j i 110/15 kV B. P. i stanowi ważną linię zasilania rezerwowego dla sieci miejskiej i terenowej. Rada Miejska ponadto uwzględniając liczbę niezbędnych stacji nie wzięła pod uwagę ich usytuowania. Niewłaściwa ich lokalizacja spowoduje nieefektywne ich wykorzystanie, konieczność budowy długich obwodów do odbiorców a nawet zwiększenie ilości stacji na danym obszarze, co dodatkowo zwiększy koszty budowy infrastruktury elektroenergetycznej na osiedlu [...]. Strona skarżąca podniosła także, iż dla energetyków niezrozumiałym jest zapis: "Realizacja sieci elektroenergetycznych według schematu ideowego zapisanego w planie wymaga uzyskania warunków technicznych zasilania oraz uwzględnienia m.in. warunków przestrzennych". W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej uchwały w zakresie jej zgodności z prawem, w nawiązaniu do żądania skargi o uchylenie tej uchwały, podnieść należy, że zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu gminy lub akt prawa miejscowego stwierdza nieważność tej uchwały lub wskazanego aktu. Oznacza to, że uwzględnienie takiej skargi nie może powodować uchylenia zaskarżonej uchwały lecz jest obligatoryjne w takim przypadku stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Po tej uwadze, dokonując oceny zaskarżonej uchwały należy stwierdzić, że twierdzenie skargi o naruszeniu przez zaskarżoną uchwałę prawa jest zasadne. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139/ ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Kontrola sądu w tym zakresie nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania określonej ustawą procedury planistycznej. Przepisy art. 23 i 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 89, poz. 415/ przewidują dwa rodzaje środków prawnych służących do kwestionowania ustaleń zawartych w projekcie planu lub projekcie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Jest to protest, przysługujący każdemu, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu /art. 23 ust. 1/ oraz zarzut, który może wnieść podmiot legitymowany, tj. ten, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalanie projektu planu /art. 24 ust. 1/. Uchwała o uwzględnieniu bądź o odrzuceniu zarzutu powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne /art. 24 ust. 3 ustawy/ i powinna być doręczona skarżącemu /art. 24 ust. 4/. Przepisy te stanowią lex specialis wobec art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym. Skarżący w przedmiotowej sprawie jest legitymowany do wniesienia zarzutu, jako właściciel nieruchomości. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowym wyraża się pogląd, że procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określonej w art. 18 omawianej ustawy, ustawodawca nadał wysoką rangę. Każde bowiem naruszenie tej procedury powoduje z mocy art. 27 ustawy nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Ustanowienie tej zasady jest prawidłowe, bowiem plan miejscowy jest prawem powszechnie obowiązującym, więc rygory jego stanowienia muszą być ściśle przestrzegane. W przedmiotowej sprawie materiały przedstawione przez Radę Miejską nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie, czy zachowano prawidłowo procedurę zmian planu określoną przez przepis art. 18 ust. 2 powołanej ustawy. Ponadto skarżąca Korporacja zgłosiła konkretne zarzuty dotyczące przebiegu linii energetycznych, usytuowania stacji transformatorowych oraz celowości i czasokresu wymiany linii napowietrznych na kablowe. Uchwała rady o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne /art. 24 ust. 3 ustawy/. Uzasadnienie takie powinno być realne i adekwatne, a nie tylko pozorne. Przede wszystkim winno odzwierciedlać motywy i przesłanki, jakimi kierowała się rada nie uwzględniając zarzutu. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej nie odpowiada kryteriom dobrego uzasadnienia, tj. nie zawiera umotywowanej oceny stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Jest to uzasadnienie zdawkowe, lakoniczne i nie odpowiadające na zarzut strony skarżącej, a miejscami sformułowane jest w sposób niezrozumiały. Należy także zauważyć, że rozpatrując zgłoszony zarzut rada uprawniona jest do jego odrzucenia bądź uwzględnia w całości lub części. Stanowisko rady wyrażone w uchwale musi być jednoznaczne, nie budzące wątpliwości, co do sposobu załatwienia zarzutu. Stąd niedopuszczalne jest zawarcie w uchwale sformułowań "proponuje się", bo uchwała rady nie jest ofertą, którą może przyjąć lub nie zaakceptować wnoszący zarzut. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i na podstawie art. 147 i art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ orzekł jak w sentencji.