II SA/Lu 159/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę. W dniu 15 stycznia 2015 r. do Sądu wpłynęła skarga K. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadnione zażalenie skarżącej na niezałatwienie przez Wójta Gminy J. sprawy z jej wniosku z dnia [...]2014 r. o przyznanie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 37 k.p.a. W świetle tego przepisu na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (§ 1). Uznając zażalenie (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) za uzasadnione organ administracji właściwy do jego rozpoznania wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że rozpoznanie zażalenia, o jakim mowa w art. 37 k.p.a., następuje w formie postanowienia, o którym mowa w art. 123 k.p.a. Postanowienie to ma charakter incydentalny, gdyż nie rozstrzyga sprawy co do istoty ani nie kończy postępowania w sprawie. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 k.p.a. Strona nie ma zatem uprawnień do podważenia tego postanowienia w postępowaniu administracyjnym. Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, albowiem postanowienie to nie mieści się w katalogu aktów podlegających kontroli sądowej. Złożenie takiego zażalenia wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność bądź przewlekłość postępowania organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2006 r., I OSK 1413/05, z dnia 4 marca 2008 r., I OSK 1877/07 i z dnia 20 stycznia 2011 r., I OSK 33/11 oraz wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99 – niepublikowane). Z powyższego wynika, że zaskarżone przez K. Ż. postanowienie nie kończy postępowanie w sprawie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Od postanowienia tego nie przysługuje też zażalenie. Nie zachodzi więc określona w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. podstawa do zaskarżenia omawianego postanowienia do sądu administracyjnego. Orzeczenie to nie stanowi aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Brak jest również podstawy do wniesienia skargi na to postanowienie w przepisach szczególnych. Skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.