II SA/Lu 166/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. – W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. K. – W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie drzew p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca na druku PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Wniosek uzasadniła tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w domu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z renty w kwocie [...] złotych brutto. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie wystąpienia unormowanej w tym przepisie przesłanki wymaga porównania wysokości kosztów, które strona ma obowiązek ponieść w toku postępowania do jej realnych możliwości finansowych oraz oceny wpływu ponoszenia kosztów postępowania na możliwości finansowania przez stronę kosztów utrzymania koniecznego. W dniu 7 kwietnia 2015 r. skarżąca odebrała wezwanie do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń (k. 18). Mimo to nie wykonała go. Stosownie do unormowania art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 252 § 1 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 255 p.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 września 2013 r. (II OZ 777/13) stwierdził, że konstrukcja art. 255 p.p.s.a. zakłada obowiązek współpracy wnioskodawcy z sądem. Niedopełnienia zaś tego obowiązku może w konsekwencji skutkować niewykazaniem, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Jest to bowiem rodzaj dodatkowego postępowania dowodowego, w którym dąży się do uzupełnienia wniosku i określenia w sposób pełny i klarowny stanu majątkowego wnioskodawcy. Lakoniczne uzasadnienie wniosku skarżącej nie wskazuje wysokości ponoszonych przez nią stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego, dokładnej wysokości dochodów, w tym w kwocie netto czy też do kogo należy lokal położony przy ul. [...] w L. i jaki jest stan majątkowy. Powyższe braki uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy uniemożliwiają porównanie realnych możliwości finansowych skarżącej do wysokości kosztów, które ma obowiązek ponieść w toku postępowania. Mimo to w stanie faktycznym niniejszej sprawy istnieje możliwość oceny wpływu ponoszenia kosztów sądowych niniejszego postępowania na możliwości finansowania przez skarżącą kosztów utrzymania koniecznego. W dniu 7 kwietnia 2015 r. skarżąca uiściła wpis sądowy od wniesionej skargi w kwocie 100 złotych (k. 19). Zatem skarżąca bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego jest w stanie uiścić kwotę 100 złotych. Koszty sądowe w niniejszej sprawie każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych. Tym samym przyjąć trzeba, że skarżąca może ponosić koszty sądowe niniejszego postępowania bez narażenia się na uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.