II SA/Lu 167/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2025 r., znak: ZOA-XXI.7721.26.2021 w przedmiocie stwierdzenia wykonania nałożonego obowiązku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Chełma z dnia 6 listopada 2024 r. znak: NB.7355/13/2020; II. zasądza od Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie na rzecz C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. "C." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. (dalej: skarżąca, spółka) wniosła skargę na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (dalej: LWINB) z 27 stycznia 2025 r., znak: ZOA-XXI.7721.26.2021, utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta C. (dalej także jako: PINB) z 6 listopada 2024 r., znak: NB.7355/13/20220, stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego decyzją LWINB z 1 marca 2024 r., znak: ZOA-XXI.7721.26.2021, na "B. P." spółkę z o.o. w C.. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 1 marca 2024 r., znak: ZOA-XXI.7721.26.2021 Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 grudnia 2023 r. znak: NB.7355/13/2020 i orzekł: - na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu decyzji ostatecznej PINB Miasta C. z 18 stycznia 2021 r. znak: NB.7355/13/2020 odmawiającej nałożenia na "B. P." spółkę z o.o. z siedzibą w C. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych, dotyczących dystrybutora paliwa LPG znajdującego się na stacji tankowania gazem wraz z myjnią samochodową przy ul. [...] w C., do stanu zgodnego z prawem oraz - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego o nałożeniu na "B. P." sp. z o.o. z siedzibą w C. obowiązku przesunięcia dystrybutora LPG znajdującego się na stacji tankowania gazem wraz z myjnią samochodową na działce o nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w C. na odległość minimum 5 m od granicy południowo-wschodniej, tj. od granicy pomiędzy działkami o nr ewid. [...] i [...], znajdującymi się przy ul. [...] w C., w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem - w terminie do 30 sierpnia 2024 r. Spółka C. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wyrokiem z 27 czerwca 2024 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 334/24 Sąd oddalił skargę. Wyrok ten stał się prawomocny 31 sierpnia 2024 r. 3 września 2024 r. do LWINB wpłynął wniosek "B. P." sp. z o.o. w C. o zmianę decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 1 marca 2024 r., w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków nałożonych tą decyzją i wydłużenie terminu ich wykonania do czasu zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego ze skargi C. spółki z o.o. w C. na ww. decyzję. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 26 września 2024 r. znak: ZOA-XXI.7721.26.2021 odmówił zmiany terminu wykonania obowiązków nałożonych decyzją ostateczną LWINB z 1 marca 2024 r. Spółka C. 4 października 2024 r. złożyła do PINB wniosek o sprawdzenie wykonania przez "B. P." w C. obowiązków nałożonych decyzją LWINB z 1 marca 2024 r. W związku z powyższym, organ I instancji pismem z 7 października 2024 r. zawiadomił spółkę "B. P." o zamiarze przeprowadzenia 22 października 2024 r. przez pracowników PINB Miasta C. kontroli wykonania obowiązku nałożonego decyzją LWINB z 1 marca 2024 r. Organ pierwszej instancji 22 października 2024 r. przeprowadził kontrolę wykonania obowiązku nałożonego decyzją LWINB z 1 marca 2024 r. i stwierdził, że obowiązek został wykonany. Mając na uwadze powyższe organ decyzją z 6 listopada 2024 r. znak: [...] stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego na spółkę "B. P." decyzją ostateczną LWINB z 1 marca 2024 r., znak: [...]. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji odwołała się spółka C., która zarzuciła, że obowiązek nałożony na "B.-P." sp. z o.o. w C. decyzją LWINB z 1 marca 2024 r. nie został wykonany w terminie ustalonym przez organ, czego organ nie uwzględnił, mając do dyspozycji art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowanego. Ponadto strona skarżąca zarzuciła, że organ I instancji nie zawiadomił jej o miejscu i terminie przeprowadzenia kontroli wykonania obowiązku nałożonego na spółkę "B. P.", przez co spółka C., jako strona postępowania, nie miała możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów i materiałów, co narusza art. 10 § 1 i art. 79 § 1 k.p.a. Ponadto strona skarżąca przedstawiła wątpliwości co do tego czy obowiązek został wykonany w całości tzn. czy przesunięto również przewody technologiczne podziemne stanowiące całość z przedmiotowym dystrybutorem. W wyniku rozpatrzenia odwołania, LWINB zaskarżoną decyzją z 27 stycznia 2025 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji wskazał między innymi, że okoliczność niewykonania obowiązku w terminie przez spółkę "B. P." była już przedmiotem rozpatrzenia przez LWINB. Organ stwierdził, że bezczynność - niezałatwienie sprawy w terminie - miała miejsce, lecz nie było to rażące naruszenie prawa (postanowienie LWINB z 21 listopada 2024 r., znak: ZICK-XVIII.766.15.2024). LWINB zgodził się z zarzutami strony skarżącej, że nie została zawiadomiona o miejscu i terminie mającej się odbyć kontroli wykonania przez spółkę "B.-P." obowiązku, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Organ wskazał jednak, że po dokonanej kontroli organ I instancji zawiadomił skarżącą o jej wyniku, strona wiedziała o odbytej kontroli oraz miała możliwość zareagowania na jej wynik. Organ wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym na tle stosowania art. 10 § 1 k.p.a., dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że z protokołu kontroli z 22 października 2024 r. wynika, że obowiązek nałożony decyzją ostateczną LWINB z 1 marca 2024 r. został wykonany, natomiast wskazane przez stronę skarżącą wątpliwości czy obowiązek został wykonany w całości, tzn. czy przesunięto również przewody technologiczne podziemne stanowiące całość z przedmiotowym dystrybutorem, nie są przedmiotem tego postępowania. Organ stwierdził, że połączenie dystrybutora LPG ze zbiornikiem gazu leży w interesie właściciela stacji, gdyż od tego zależy prawidłowe działanie stacji LPG. W skardze na powyższą decyzję LWINB zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 10 § 1 k.p.a i art. 79 § 1 i 2 k.p.a. przejawiające się wyrażeniem błędnego poglądu prawnego, że skarżąca C. sp. z o.o. nie wykazała, że zarzucane w treści odwołania uchybienie polegające na nie zawiadomieniu skarżącej o terminie oraz miejscu mającej się odbyć kontroli wykonania obowiązku nałożonego na "B. P." sp. z o.o. z/s przy ul. [...] w C. decyzją Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z 1 marca 2024 r. znak: ZOA-XXI.7721.26.2021, uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, w sytuacji gdy czynności te wynikają z samej istoty oględzin, o jakich strona nie została zawiadomiona, a w ramach jakich mieści się prawo do zadawania pytań, kwestionowania faktów, wyrażania spostrzeżeń, w tym do kwestionowania wykonania obowiązku nałożonego na "B. P." sp. z o.o., w tym przede wszystkim obejmuje wskazaną wprost w odwołaniu kwestie możliwości osobistej weryfikacji tego, czy dystrybutor został w rzeczywistości przesunięty w całości, co organ, nie zawiadamiając strony o przeprowadzonej czynności, w zupełności stronie uniemożliwił. 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wyrażenie błędnego poglądu prawnego polegającego na przyjęciu, że wątpliwości skarżącej co do wykonania w całości obowiązku polegającego na przesunięciu dystrybutora LPG na odległość 5,20 m od granicy pomiędzy działkami nr ewid. [...] i [...] usytuowanymi przy ul. [...] w C. przez "B. P." sp. z o.o. z/s przy ul. [...] w C. nałożonego decyzją Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 1 marca 2024 r. znak: ZOA-XXI.7721.26.2021, nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania, w sytuacji gdy ustalenie faktu w postaci rzeczywistego przesunięcia stanowiącej integralną cześć dystrybutora gazu LPG infrastruktury, w tym zbiorników na gaz i pomp gazowych, które dopiero łącznie ujmowane stanowią całość techniczno-użytkową, stanowi okoliczność istotną z punktu widzenia stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego na "B. P." sp. z o.o. Spółka C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie, jak również decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 51 ust. 3 pkt 1 w związku z ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W myśl powołanych regulacji, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie tego obowiązku i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku. W niniejszej sprawie, stwierdzając wykonanie obowiązku nałożonego na Spółkę "B. P." w decyzji LWINB z 1 marca 2024 r., organy powołały się na ustalenia organu opisane w protokole kontroli przeprowadzonej przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji z 22 października 2024 r. (k. 435 akt adm.) oraz wynikające z załącznika do tego protokołu, w postaci kopii fotografii (k. 433 i 434 akt adm.). Jak wynika z ustaleń organów, podczas kontroli dokonano pomiaru odległości dystrybutora od granicy pomiędzy działkami o nr ewid. [...] i [...], usytuowanymi przy ul. [...] w C.. Stwierdzono, że przesunięto dystrybutor LPG na odległość 5,20 m od granicy pomiędzy działkami, wobec czego obowiązek nałożony decyzją LWINB został wykonany. W ocenie organów obiekt został przywrócony do stanu zgodnego z prawem, tj. przeprowadzono zmianę usytuowania dystrybutora paliwa LPG w taki sposób by spełniał przepisy § 124 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z 24 lipca 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U z 2023 r., poz.1707; dalej jako: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). W myśl § 124 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m - od budynku stacji paliw płynnych. Należy przy tym dodać, że zgodnie z § 124 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, mogły być zmniejszone o połowę w przypadku: 1) zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, zasłaniającej zbiornik od strony obiektu, z wyjątkiem odległości określonych w ust. 1 pkt 3 i 4; 2) gdy masa składowanego gazu płynnego nie przekraczała 440 kg i butle byłyby składowane w kontenerach o konstrukcji ażurowej; 3) zbiorników podziemnych. W ocenie sądu wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z 1 marca 2024 r., znak: ZOA-XXI.7721.26.2021 LWINB zostało stwierdzone co najmniej przedwcześnie. Należy zauważyć, co uszło uwadze organów nadzoru, że jakkolwiek wzorcem kontroli organów w zakresie wykonanie wskazanego obowiązku był przepis § 124 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z 2023 r., jednakże spełnienie przesłanek określonych w tym przepisie nie było wystarczające do stwierdzenia, że ów obowiązek został wykonany prawidłowo. Wskazać należy, że inwestycja obejmująca wykonanie spornego dystrybutora paliwa LPG, jako części tej inwestycji, obejmowała większe zamierzenie inwestycyjne, a mianowicie budowę stacji tankowania gazem z myjnią samochodową wraz z wewnętrzną instalacją gazu oraz ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, zrealizowane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z 26 września 2006 r., nr [...], znak: [...], wydanej przez Prezydenta Miasta C.. Decyzją Prezydenta Miasta C. z 5 listopada 2016r., znak: [...], pozwolenie na budowę zostało przeniesione na rzecz spółki "B. P.". Następnie decyzją z 4 lipca 2016 r., znak: [...], PINB udzielił spółce "B. P." pozwolenia na użytkowanie budynku myjni ręcznej z zapleczem obsługi stacji tankowania gazem wraz z wewnętrzną instalacją gazu oraz ściany oddzielenia przeciwpożarowego w C. przy ul. [...] na działce nr [...]. Powyższe okoliczności mają istotne znaczenie w sprawie dla określenia sytuacji prawnej związanej z ustaleniem przez organy nadzoru budowlanego dokonania samowoli budowlanej w zakresie zmiany usytuowania dystrybutora LPG. Jak wynika z decyzji z 1 marca 2024 r., znak: ZOA-XXI.7721.26.2021 LWINB, we wrześniu 2019 r. na stacji paliw dokonano wymiany dystrybutora paliwa LPG oraz jego przesunięcia, na co właściciel nie uzyskał pozwolenia i nie dokonał zgłoszenia. W tej decyzji doszło do zidentyfikowania naruszenia prawa budowlanego i nakazania doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Jak wynika z samego rozstrzygnięcia i uzasadnienia tej decyzji, obowiązek doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem miał polegać na "przesunięciu dystrybutora LPG" na odległość "minimum 5 m od granicy południowo-wschodniej". Stwierdzając wykonanie tak rozumianego obowiązku organy przyjęły za kluczowe ustalenia zawarte w protokole kontroli przeprowadzonej przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji 22 października 2024 r. (k. 435 akt adm.). Jak wynika z treści tego protokołu, według kontrolujących omawiany obowiązek został wykonany - "tj. przesunięto dystrybutor LPG na odległość 5,20m od granicy [...]". Poza takim stwierdzeniem w treści protokołu, brak jest uwidocznienia w nim danych potwierdzających tezę kontrolujących. Przede wszystkim w protokole tym nie zawarto danych dotyczących wykonanych pomiarów, a więc graficznego przedstawienia na szkicu bądź mapie punktów pomiarowych oraz wyników pomiarów pomiędzy tymi punktami, na podstawie czego można byłoby stwierdzić prawidłowość dokonanych pomiarów. W szczególności nie jest wiadome, jakie punkty pomiarowe zostały ustalone na potrzeby czynności kontrolnych i czy są to punkty ustalone prawidłowo. O ile bowiem można założyć, że kontrolujący prawidłowo zidentyfikowali przebieg granicy pomiędzy działkami, opisanej w decyzji LWINB z 1 marca 2024 r., znak: ZOA-XXI.7721.26.2021, jakkolwiek nie wykazano tego w protokole i szkicu, o tyle całkowicie pominięto określenie linii stanowiącej rzeczywistą, zewnętrzną krawędź dystrybutora LPG, a już tylko ta wadliwość oznacza, że nie poddaje się weryfikacji stwierdzenie zawarte w protokole kontrolnym, że obowiązek został wykonany. Co więcej, organy obydwu instancji w ogóle pominęły ustalenie wszystkich elementów składowych obiektu określonego jako dystrybutor LPG, a dopiero stwierdzenie, co w istocie jest dystrybutorem LPG, o jakim mowa w decyzji LWINB z 1 marca 2024 r., pozwala na ocenę, czy obiekt ten został w całości przesunięty na odległość określoną w tej decyzji. Tymczasem organ odwoławczy odnosząc się lakonicznie do tej okoliczności oparł się wyłącznie na tezie zawartej w protokole kontroli, niepoddającej się - o czym była mowa - weryfikacji, całkowicie pomijając zarzut zawarty w tym zakresie w odwołaniu skarżącej. Strona podnosiła, że nie wyjaśniono, czy obowiązek został wykonany w całości, tzn. czy przesunięto również przewody technologiczne podziemne stanowiące całość z dystrybutorem. Nieuzasadnione tym zakresie było stwierdzenie organu, że nie jest to przedmiotem tego postępowania, a nadto, że połączenie dystrybutora LPG ze zbiornikiem gazu leży w interesie właściciela stacji, gdyż od tego zależy prawidłowe działanie stacji LPG. Wystarczy zauważyć, że kwestia prawidłowości działania stacji LPG pozostaje bez związku z przedmiotem niniejszego postępowania, natomiast istnieje oczywisty związek pomiędzy wszystkimi elementami składowymi dystrybutora LPG, nawet wówczas, gdy są one umieszczone pod powierzchnią ziemi i z tego powodu nie zostały dostrzeżone w trakcie kontroli. Podkreślić należy, że dopiero niebudzące wątpliwości ustalenia organów w zakresie tożsamości spornego obiektu, a więc jakie są jego elementy składowe - zarówno naziemne, jak i podziemne - oraz to, czy tak rozumiany obiekt, stanowiący funkcjonalnie, jako całość dystrybutor LPG został "przesunięty" na wymaganą odległość, stanowić będą podstawę do oceny stwierdzenia wykonania obowiązku określonego w decyzji LWINB z 1 marca 2024 r., a więc przesłanki o której mowa w art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, przy ocenie zgodności wykonanych prac z nałożonym obowiązkiem, którego celem jest - co trzeba podkreślić - doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem, organy muszą uwzględnić wszystkie uwarunkowania normatywne, jakie znajdują zastosowanie w zakresie usytuowania spornego obiektu. Jest to istotne, albowiem przepisy § 124 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie zawierają regulacji dotyczących obiektu dystrybutora LPG, lecz kazuistyczne normy dotyczące magazynu butli z gazem płynnym (o masie do 1350 kg), odmierzacza tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorników gazu płynnego. Nie są to więc normy mające wprost zastosowanie do omawianego obiektu, nawet przy założeniu, że jego części składowe odpowiadają w jakimś zakresie definicji normatywnej zawartej w § 124 cyt. rozporządzenia. Niewątpliwie natomiast z punktu widzenia przepisów budowlanych charakterystyka obiektów objętych pozwoleniem na budowę z 26 września 2006 r., nr 311/06, znak: GPA.II.7353/280/06, została określona w dokumentacji projektowej załączonej do tego pozwolenia, co oznacza, że opisany w nim dystrybutor LPG, powinien mieć cechy charakterystyczne odpowiadające obiektowi realizowanemu na podstawie tego pozwolenia. Organy nadzoru budowlanego powinny więc ustalić te cechy i dopiero na tej podstawie stwierdzić, czy sporny dystrybutor LPG, o ustalonych w pozwoleniu cechach, został przeniesiony zgodnie z obowiązkiem określonym w decyzji LWINB z 1 marca 2024 r. Określenie cech inwestycji, także technicznych, odbywa się w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego, projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego, który dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego, tj. jego formy, konstrukcji i funkcji a także wskazuje na proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Okoliczności tych nie rozważyły organy obydwu instancji. Podkreślić zaś trzeba, że celem postępowania administracyjnego jest wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a możliwe jest to tylko wtedy, gdy organ administracji, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podejmie wszelkie czynności zmierzające do wszechstronnego zbadania sprawy, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. Wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy dokonuje się zaś w postępowaniu wyjaśniającym, które obejmuje całokształt czynności w celu ustalenia istotnych okoliczności. Mając powyższe na uwadze sąd stwierdził, że ustalenia stanowiące podstawę faktyczną kontrolowanego rozstrzygnięcia zostały przyjęte z naruszeniem przywołanych przepisów prawa procesowego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Orzekające w sprawie organy, skupiając się wyłącznie na kwestii naruszenia przepisów dotyczących warunków technicznych, nie dokonały ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Wobec powyższego stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie przeprowadzone zostało w sposób wadliwy. Organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania 10 § 1 k.p.a i art. 79 § 1 i 2 k.p.a również należy uznać za zasadny. Z uwagi jednak na to, że stan faktyczny nie został w sprawie prawidłowo przedstawiony uchybienie to ma charakter drugorzędny. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964). Ponownie prowadząc postępowanie organy zobowiązane będą uwzględnić ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do art. 153 p.p.s.a. W szczególności organy podejmą działania w celu uzyskania kopii projektu budowlanego, następnie dokonają całościowej analizy materiału dowodowego, ewentualnie przeprowadzą ponownie oględziny, o ile będzie to konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji.