II SA/Lu 17/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska - Pietrzak (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent stażysta Jacek Zięba, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi B. U. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu demontażu kotła centralnego ogrzewania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] - po rozpatrzeniu odwołania I. U. oraz B. U. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. L. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] nakazującej B. U. i I. U. rozbiórkę (demontaż): - kotła c.o. o mocy 8 kW wraz ze zbiornikiem wyrównawczym z pomieszczenia w piwnicy budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] położonej w [...], - oraz przewodu dymowego dwupłaszczowego Ř 180, wykonanego ze stali kwasoodpornej, wyprowadzonego na zewnątrz i przymocowanego do ściany północnej w/w budynku, W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy: L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. L. z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], umarzającą, jako bezprzedmiotowe, postępowanie wszczęte na wniosek H. B., w sprawie kotłowni znajdującej się w piwnicy budynku mieszkalnego w [...] [...] gm. W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na B. U. i I. U. obowiązek usunięcia (demontażu) kotła oraz przewodu dymowego znajdujących się w omawianym pomieszczeniu piwnicznym, która to decyzja, decyzją LWINB z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...], została uchylona w całości i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że wobec zarzutu zawartego w odwołaniu B. U., iż stan faktyczny odbiega od stanu stwierdzonego przez organ I instancji, organ odwoławczy uznał, że sprawa została rozpatrzona na podstawie nieaktualnego materiału dowodowego, wynikającego z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] maja 2016 r., a więc dokonanych kilka miesięcy wcześniej. Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji wydał obecnie zaskarżoną decyzję, którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nakazał B. U. i I. U. rozbiórkę (demontaż), kotła c.o. o mocy 8 kW wraz ze zbiornikiem wyrównawczym z pomieszczenia znajdującego się w piwnicy pod lokalem mieszkaniem nr [...], należącym do B. U. i I. U., w budynku mieszkalnym w [...] [...] gm. W., oraz rozbiórkę (demontaż), przewodu dymowego dwupłaszczowego Ř 180, wykonanego ze stali kwasoodpornej, wyprowadzonego na zewnątrz i przymocowanego do ściany północnej w/w budynku. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli I. U. reprezentowany przez kuratora i B. U. reprezentowana przez radcę prawnego, którzy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji lub umorzenie postępowania I instancji w całości, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 77 § 1 oraz art. 80 i 107 § 3 k.p.a. bez właściwego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz należytej oceny i prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy. Zdaniem skarżących organ I instancji bezpodstawnie nakazał opracowanie ekspertyzy technicznej, a tym samym nie miał podstaw do zakwestionowania opinii biegłego sądowego M. W. wpisanego na listę biegłych sądowych Sądu Okręgowego w L.. Kurator I. U. wskazał, że skierowanie decyzji do nieobecnego, nieznanego z miejsca pobytu I. U. prowadzi do braku możliwości wykonania nałożonego przez organ obowiązku. Rozpatrując wniesione odwołania, Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniach [...] maja 2016 r. i [...] stycznia 2017 r., przez upoważnionych pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w O. L. ustalono, że w budynku dwukondygnacyjnym wielorodzinnym (8 mieszkań), znajdującym się na działce o nr ewid. [...] położonej w [...] [...] gm. W., w piwnicy, pod lokalem mieszkalnym nr [...], będącym własnością B. U. i I. U., umieszczona jest kotłownia z kotłem c.o. Sokół typ S klasa II o mocy 8 kW na paliwo stałe. Pomieszczenie, w którym zamontowany jest kocioł posiada sklepienie łukowe oraz wymiary 4,2 x 2,4 m i wysokość od 1,57 do 1,62 m w najwyższym punkcie. G. krawędź pieca jest w odległości 0,73 m od sklepienia. W pomieszczeniu tym, przy ścianie zachodniej znajduje się zbiornik na ciepłą wodę użytkową. W narożniku północno-zachodnim zaś jest zbiornik wyrównawczy. Odprowadzenie spalin odbywa się przewodem stalowym dwupłaszczowym o średnicy (Ř) 180 mm prowadzonym po zewnętrznej ścianie budynku i wyciągniętym ponad dach budynku. Pomieszczenie jest wentylowane za pomocą otworu znajdującego się w ścianie zewnętrznej północnej o średnicy (Ř) 100 mm. Do pomieszczenia jest wejście o wymiarach 1,1 x 1,2 m z drzwiami z blachy o konstrukcji stalowej otwieranymi na zewnątrz. Według oświadczenia B. U. w 2010 r. wykonany został remont istniejącej w tym pomieszczeniu wcześniej kotłowni i wówczas zakupiony został obecny piec. Organ I instancji ustalił też, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym przez Radę Gminy W. U. Nr [...] z dnia [...] września 2003 r. nie ma zakazu stosowania kotłowni opalanych węglem w zabudowie wielorodzinnej. Organ odwoławczy wskazał, że wysokość pomieszczenia istniejącej kotłowni wynosząca od 1,57 - 1,62 m nie spełnia wymagań określonych w § 136 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. w Dz.U. z 2015 r. poz. 1422), który to przepis stanowi, że "Kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 25 kW powinny być instalowane w wydzielonych pomieszczeniach technicznych (...)", a zgodnie z § 97 ust. 1 w/w rozporządzenia "Wysokość pomieszczenia technicznego i gospodarczego nie powinna być mniejsza niż 2 m (...)", jak również mając na uwadze § 2 ust. 2 w/w rozporządzenia, który stanowi, że "wymagania, o których mowa w art. 5 i 6 Prawa budowlanego, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym odpowiednio do przedmiotu ekspertyzy". Organ odwoławczy przypomniał, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 81c ust 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na B. U. i I. U. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej dotyczącej oceny jakości robót budowlanych wykonanych przy montażu omawianego kotła c.o. wraz ze zbiornikiem c.w. i odprowadzeniem spalin, z określeniem ich zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz występujących zagrożeń, a także zakresu robót budowlanych niezbędnych do wykonania w celu doprowadzenia obiektu do zgodności z przepisami prawa, z zastrzeżeniem, że ekspertyza powinna być sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i uzgodniona z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej - w terminie do dnia [...] maja 2017 r. W dniu [...] czerwca 2017 r. do Inspektoratu PINB w O. L. wpłynęła opinia techniczna - ocena stanu technicznego omawianej kotłowni opracowana przez M. W., biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w L.. Zdaniem organu odwoławczego dostarczone opracowanie nie spełnia jednak wymogów zawartych w postanowieniu PINB w O. L. z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], nie stanowi bowiem nakazanej w/w postanowieniem ekspertyzy technicznej opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego i uzgodnionej z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto, organ I instancji w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 t. znak: [...], wezwał B. U. i I. U. do złożenia - w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania - ekspertyzy technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionej z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, w celu spełnienia obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] Wobec niezłożenia przez zobowiązanych, w ustalonym przez organ terminie, wymaganej ekspertyzy technicznej, organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2017 r., znak: : [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał rozbiórkę (demontaż) omawianej kotłowni. Zdaniem organu odwoławczego zgodnie bowiem z art. 51 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, w przypadkach wykonania robót, innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1, w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołań organ II instancji wskazał, że przyczyna zakwestionowania opinii biegłego sądowego M. W., jak i powód nakazania dostarczenia ekspertyzy technicznej omawianej kotłowni został wykazany powyżej. Dostarczona do organu I instancji opinia M. W. jest niezgodna z § 136 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r., który to przepis stanowi, że "Kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 25 kW powinny być instalowane w wydzielonych pomieszczeniach technicznych (...)". Moc cieplna nominalna kotła ma takie znaczenie (art. § 136 ust. 2a rozporządzenia), że kotły o mocy do 10 kW mogą być instalowane w pomieszczeniach niebędących pomieszczeniami mieszkalnymi, a więc m.in. w kuchniach (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 19.03.2016 r. sygn. akt II SA/Go 54/16). Definicje pomieszczeń pomocniczych (do których zalicza się kuchnie) oraz pomieszczeń technicznych zawiera § 3 pkt 11 i 12 rozporządzenia. Natomiast kwestia dotycząca skierowania skarżonej decyzji do I. U. wynika z art. 52 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że "Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51". Z akt sprawy wynika, że właścicielem mieszkania nr [...] znajdującego się w budynku mieszkalnym w [...] [...] gm. W. oraz inwestorem kotłowni w piwnicy pod w/w mieszkaniem jest I. U. we współwłasności z B. U.. Zatem nakaz skierowany jest do właściwego podmiotu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję wniosła B. U., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonej decyzji zarzucił: I/ naruszenie przepisu prawa materialnego tj. § 132 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wskazane uregulowanie stosuje do kotłów na paliwo stałe o mocy 8 kW, w sytuacji, w której norma ta ma zastosowanie dla kotłów na paliwo stałe o mocy pomiędzy 10 kW a 25 kW, przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji, była zaś ocena zgodności stanu technicznego kotła c. o. o mocy 8 kW wraz ze zbiornikiem wyrównawczym oraz przewodu kominowego dwupłaszczyznowego, położonych w piwnicy budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] położonej w [...] [...], a więc kotła na paliwo stałe o parametrach, co do których nie mają zastosowania przepisy przyjęte za podstawę prawną zaskarżonej decyzji; II/ naruszenie przepisu prawa materialnego tj. § 136 ust. 2a powyższego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez o błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że określone we wskazanym wyżej przepisie normy techniczne dotyczą wszystkich kotłów na paliwo stałe o mocy do 10 kW, w sytuacji w której przepis ten dotyczy jedynie kotłów na paliwo stałe o mocy do 10 kW instalowanych na poziomie ogrzewanych pomieszczeń, ma zaś zastosowania dla kotłów na paliwo stałe o mocy do 10 kW zlokalizowanych, tak jak w przedmiotowej sprawie, na kondygnacji podziemnej, z analizy treści całego aktu prawnego wynika zaś, że celem ustawodawcy było odmienne uregulowanie norm dla kotłów na paliwo stałe instalowanych na poziomie ogrzewanego pomieszczenia, zlokalizowanych w wydzielonych pomieszczeniach technicznych na poziomie piwnicy, jak również innych pomieszczeń, w których mogą być instalowane kotły o większych mocach cieplnych nominalnych; III/ naruszenie przepisu prawa materialnego tj. § 2 ust. 2 powyższego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. polegające na niewłaściwym zastosowaniu wynikającym z przyjęcia, że w realiach przedmiotowej sprawy, a związanej z oceną prawidłowości montażu kotła c. o. wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą techniczną, zastosowanie znajduje przepis nakładający na stronę postępowania obowiązek zlecenia ekspertyzy technicznej właściwej jednostce badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanemu oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a następnie uzgodnienia ich z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym w sytuacji, w której wskazany przepis ma zastosowanie do spraw związanych z nadbudową, rozbudową, przebudową i zmianą sposobu użytkowania budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1.000 m2 i budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1.000 m2, o których mowa w art ust. 7 pkt 1-4 i 6 ustawy Prawo budowlane, a więc okoliczności nie występujących w przedmiotowej sprawie; IV/ naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść decyzji, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na dowolnej, a nie swobodnej i wszechstronnej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięciu jego istotnej części, w szczególności poprzez zaniechanie dokonania oceny wartości dowodowej opinii biegłego sądowego z listy biegłych przy Sądzie Okręgowym w L. mgr inż. M. W. przedmiocie oceny stanu technicznego pomieszczenia kotłowni, komina odprowadzającego spaliny do kotła węglowego, układu grzewczego w poziomie piwnic w budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce o nr ewidencyjnej [...] położonej w [...] [...], jak również zupełne pominięcie dowodu z dokumentu w postaci opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. G. K., w którym wskazano na bezzasadność ubiegania się o odstępstwo w zakresie niezgodności, w sytuacji w której organ winien był dokonać oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, będąc wcześniej obowiązanym do jego wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia, czego zaniechał. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstw, procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że zgodnie z treścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji podstawę dla ustaleń faktycznych w zakresie wykonana kotłowni w sposób istotnie odbiegający od ustalonych warunków określonych w przepisach, stanowiła treść § 136 ust. 2a pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. Zgodnie z treścią powołanego przepisu (obecnie nieobowiązującego) kotły na paliwa stałe o mocy cieplnej nominalnej do 10 kW mogą być instalowane w budynkach, o których stanowi § 132 ust. 3, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń, pomieszczeniach niebędących pomieszczeniami mieszkalnymi o kubaturze wynikającej ze wskaźnika 4 [...] nominalnej mocy cieplnej kotła, lecz nie mniej niż 30 m3, spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150 ust. 9 posiadających przewody kominowe określone w § 140 ust. 1 i 2 oraz § 145 ust. zapewniających dopływ powietrza do spalania w ilości co najmniej 10 m3/h na 1 kW nominalnej mocy cieplnej kotła oraz odpowiadających wymaganiom określonym Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe. Zdaniem pełnomocnika skarżącej gramatyczna wykładnia powyższego przepisu prowadzi do przekonania, iż ma on zastosowanie jedynie do kotłów na paliwo stałe o mocy nominalnej do 10 kW, jednakże instalowanych i poziomie ogrzewanych pomieszczeń. Tymczasem, co nie stanowi okoliczności spornej, kocioł wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą, został zlokalizowany na kondygnacji podziemnej. Powyższą wykładnię potwierdza również treść § 136 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia, która wprost dokonuje rozróżnienia, wskazując że kotły na paliw stałe o mocy cieplnej do 25 kW powinny być instalowane w wydzielonych pomieszczeniach technicznych zlokalizowanych w piwnicy, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń lub w innych pomieszczeniach, w których mogą być instalowane kotły większych mocach cieplnych nominalnych. Również biegły sądowy z listy biegłych przy Sądzie Okręgowym w L. inż. M. W. wskazywał, że § 132 ust. 2 rozporządzenia nie znajduje zastosowania na gruncie przedmiotowej sprawy. Zamontowany kocioł posiada moc cieplną na poziomie 8 kW, co nie przekracza 10 kW. W podobny sposób wypowiedział się także rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. G. K.. Zdaniem pełnomocnika skarżącej nieprawidłowo organ I instancji zastosował również § 2 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących lub ich części wymagania, o których mowa w § 1 mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, stosownie wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowy uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Niezgodność będąca postawą zasięgnięcia ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, w ogóle nie występuje. Nadto, wskazany przepis ma zastosowanie do spraw związanych z nadbudową, rozbudową, przebudową i zmianą sposobu użytkowani budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1.000 m2 lub budynkowi powierzchni użytkowej przekraczającej 1.000 m2, o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1 4 i 6 ustawy Prawo budowlane, a więc sytuacji nie występujących w sprawie. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji sprowadza się do oceny, czy została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przy tym sąd administracyjny rozpoznając sprawę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2017 r., poz. 1369). Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest z urzędu skontrolować, czy w sprawie doszło do naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego. Okolicznością bezsporną w sprawie jest umieszczenie kotła c.o. Sokół typ S klasa II o mocy 8 kW na paliwo stałe w piwnicy (kondygnacji podziemnej), pod lokalem mieszkalnym nr [...], będącym własnością B. U. i I. U.. Skarżąca nie kwestionowała również w sprawie, że pomieszczenie, w którym zamontowany jest kocioł posiada sklepienie łukowe oraz wymiary 4,2 x 2,4 m i wysokość od 1,57 do 1,62 m w najwyższym punkcie, co stwierdzone zostało w protokole oględzin z dnia [...] stycznia 2017 r. (k. 187 akt administracyjnych), którego treści skarżąca nie kwestionowała i protokół podpisała, nie składając zastrzeżeń. Zdaniem Sądu słusznie organy nadzoru budowlanego uznały, że w sprawie nie został spełniony warunek określony w § 136 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. w Dz.U. z 2015 r. poz. 1422), który stanowi, że kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 25 kW powinny być instalowane w wydzielonych pomieszczeniach technicznych zlokalizowanych na kondygnacji podziemnej, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń lub w innych pomieszczeniach, w których mogą być instalowane kotły o większych mocach cieplnych nominalnych. Skład paliwa powinien być umieszczony w wydzielonym pomieszczeniu technicznym w pobliżu kotła lub w pomieszczeniu, w którym znajduje się kocioł. Pomieszczenia, w których instalowane są kotły, oraz pomieszczenia składu paliwa powinny odpowiadać wymaganiom określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe. W rozpoznawanej sprawie zainstalowany kocioł na paliwo stałe ma moc cieplną nominalną do 25 kW ponieważ jest to kocioł c.o. Sokół typ S klasa II o mocy 8 kW na paliwo stałe, jednakże w sprawie istotne jest również miejsce zainstalowania kotła. Jeżeli kocioł został zainstalowany w kondygnacji podziemnej (tak jak w rozpoznawanej sprawie) to może być zainstalowany jedynie w wydzielonym pomieszczeniu technicznym. Ww. rozporządzenie w rozdziale 8 pt. "Pomieszczenia techniczne i gospodarcze" wskazuje w § 97 ust. 1, że wysokość pomieszczenia technicznego i gospodarczego nie powinna być mniejsza niż 2 m, jeżeli inne przepisy rozporządzenia nie określają większych wymagań. W sprawie nie został więc spełniony warunek zainstalowania kotła w pomieszczeniu technicznym ponieważ pomieszczenie w najwyższym punkcie ma wysokość 1,62 m, a więc mniej niż dopuszczają przepisy ww. rozporządzenia, aby pomieszczenie miało cechy pomieszczenia technicznego. Przy czym zgodnie z § 3 pkt 12 ww. rozporządzenia przez pomieszczenie techniczne należy przez to rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku, zaś zgodnie z § 3 pkt 17 ww. rozporządzenia przez kondygnację podziemną należy przez to rozumieć kondygnację zagłębioną poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. Niezasadne są zarzuty skargi, wskazujące że organy nadzoru budowalnego niewłaściwe zastosowały § 136 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. i przyjęły, że wskazane uregulowanie stosuje do kotłów na paliwo stałe o mocy 8 kW, w sytuacji, w której norma ta ma zastosowanie dla kotłów na paliwo stałe o mocy pomiędzy 10 kW a 25 kW. Zdaniem Sądu treść § 136 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. jest jednoznaczna i dotyczy kotłów na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 25 kW, a nie - jak wskazuje pełnomocnik skarżącej - kotłów na paliwo stałe o mocy pomiędzy 10 kW a 25 kW. Powyższej interpretacji nie zmienia zapis § 136 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r., wskazujący, że kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 10 kW mogą być instalowane w budynkach, o których mowa w § 132 ust. 3, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń, w pomieszczeniach niebędących pomieszczeniami mieszkalnymi. Istotne rozróżnienie pomiędzy powyższymi przepisami dotyczy, oprócz mocy cieplnej nominalnej kotła również miejsce jego zainstalowania. Zapisy § 136 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie mają zastosowania w sprawie ponieważ kocioł (choć o mocy cieplnej nominalnej do 10 kW) nie jest zainstalowany na poziomie ogrzewanych pomieszczeń, a w kondygnacji podziemnej (opisanej w § 136 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2012 r.). Materialną podstawą prawną wydania decyzji przez PINB w O. L., a następnie utrzymanej w mocy przez LWINB w L. było zastosowanie art. 51 ustawy Prawo budowlane. W ww. przepisie została określona procedura naprawcza stosowana do robót budowlanych wykonanych niezgodnie ze sztuką budowlaną. Powoływane przez organ odwoławczy przepisy, tj. art. 50 oraz art. 51 ustawy Prawo budowlane dotyczą innych przypadków niż te określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 ustawy które wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Przepisy art. 50 i art. 51 mają również zastosowanie do robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach oraz robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia, jednak niezgodnie ze zgłoszeniem. Wreszcie omawiane przepisy art. 50 i art. 51 mogą mieć także zastosowanie do robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, jeżeli są wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2) - tak jak w rozpoznawanej sprawie. W przypadku wykonania robót budowlanych, polegających na montażu kotła c.o. bez wymaganego pozwolenia na budowę, powinny mieć zastosowanie przepisy art. 50–51 ustawy Prawo budowlane w celu doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z prawem, o ile jest to możliwe. W przeciwnym razie organ nadzoru budowlanego powinien skorzystać z możliwości jakie przewiduje art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Jak prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji, montaż kotła c.o. w budynku mieszkalnym powinien być zgodny z przepisami rozdziału 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W tym przypadku w szczególności chodzi o pomieszczenie, w którym został zainstalowany przedmiotowy kocioł c.o. Powyższe przepisy są bezwzględnie obowiązujące, gdyż dotyczą zagrożenia życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia i środowiska (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 2947/16). Podsumowując, Sąd stwierdził, że organy - wbrew zarzutom skarżącej - dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, stosując się do zasad regulujących postępowanie administracyjne, określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Jednocześnie zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy obowiązujące przepisy prawa dostarczyły podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Sąd miał również na uwadze, że ustalenia i ocena organów znalazły wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.