II SA/Lu 180/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranych świadczeń postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 30 października 2018 r. skarżąca wniosła skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 marca 2018 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranego świadczenia oraz z 6 lipca 2018 r. w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranych świadczeń. W odpowiedzi na wezwanie sądu do określenia przedmiotu skargi, skarżąca w piśmie procesowym z 11 marca 2019 r. oświadczyła, że przedmiotem jej skargi jest zarówno decyzja z 16 marca 2018 r. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Lu 942/18), jak i decyzja z 6 lipca 2018 r. Zarządzeniem z 28 marca 2019 r. skarga M. R. na decyzję z 6 lipca 2018 r. została wyłączona do odrębnego, niniejszego postępowania. Pismem z 12 marca 2019 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Innymi słowy – nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Należy przy tym nadmienić, że odmowa przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi należy do wyłącznej kompetencji sądu, rozstrzygnięcia takiego nie może wydać referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuacje, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 7 wyd., Warszawa 2018, s. 819 i powoływane tam orzecznictwo). Jedną z przesłanek odrzucenia skargi jest sytuacja, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4). Okolicznością znaną skarżącej jest fakt, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 6 lipca 2018 r. w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranych świadczeń była już przedmiotem kontroli sądu. Prawomocnym wyrokiem z 6 grudnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Lu 725/18) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. W tej sytuacji oczywistym jest, że skarga będzie podlegała odrzuceniu, jako wniesiona w sprawie, która została już prawomocnie osądzona. Zaistniała zatem przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.