II SA/Lu 19/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 2 grudnia 2011 r. skarżąca A. S. wniosła za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nakazującą skarżącej oraz M. S. rozbiórkę części połaci dachowej poprzez jej skrócenie. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło na skutek błędnego zaadresowania koperty zawierającej skargę. Mianowicie zamiast ul. Karłowicza 4, gdzie mieści się siedziba organu skarżąca wpisała ul. Narutowicza 4. Dopiero po zwrocie przesyłki zawierającej skargę, skarżąca skorygowała swój błąd nadając skargę na właściwy adres. Skarżąca podniosła, iż błędne zaadresowanie skargi było wynikiem niedostatecznego oświetlenia lokalu poczty oraz użyciem niewłaściwej pary okularów o słabszych szkłach, które skarżąca zabrała ze sobą na pocztę. Wskazała, iż na co dzień używa dwóch par okularów (mocniejszych i słabszych). Powyższe zdaniem skarżącej wskazuje, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę nie odniósł się do tego wniosku, wnosząc jedynie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując przedmiotowy wniosek, zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia przywrócenie terminu. W myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez nią działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała przesłanek, które uprawdopodabniałyby jej brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Podane przez skarżącą okoliczności związane z brakiem właściwego oświetlenia w budynku poczty oraz pozostawieniem właściwych okularów w domu, do takowych przesłanek nie należą. W pierwszej kolejności należy bowiem zauważyć, iż niewniesienie skargi w terminie w ogóle nie wiąże się z jakąkolwiek nagłą i niezależną od strony przeszkodą niemożliwą do przezwyciężenia, a tym samym uniemożliwiającą dokonanie tej czynności w terminie. Niezachowanie terminu w niniejszej sprawie było bowiem wynikiem świadomego działania skarżącej, która wiedząc, iż zapomniała z domu właściwych okularów nie zamierzała zapobiec skutkom tego zdarzenia, chociażby przez powrót do domu lub poproszenie o pomoc pracownika poczty we właściwym zaadresowaniu koperty zawierającej skargę. W tych okolicznościach nie można uznać, iż strona wykazała się należytą starannością w dbaniu o własne interesy. Tego rodzaju działanie skarżącej powodujące błąd w nadaniu przesyłki jednoznacznie świadczy o braku zachowania przywoływanego wyżej obowiązku zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 153/11, "błędne zaadresowanie przesyłki zawierającej skargę nie może stanowić okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Nie budzi wątpliwości fakt, że strona popełniając pomyłkę takiego rodzaju ponosi winę w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi." Reasumując, należy podkreślić, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. Skarżąca nie dochowała jednak szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej rozumianej jako kryterium braku winy. W świetle zatem przedstawionych okoliczności uznać należy, iż w sprawie tej nie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie skarżącej terminu do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.