II SA/Lu 193/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy na decyzję Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...]r., nr [...]10 Wojewoda uchylił decyzje Starosty o z dnia [...]009 r. oraz z dnia [...] r. wnoszące sprzeciw w sprawie wykonania ogrodzenia działki nr [...]położonej w P. gmina H. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję wniosła Gmina , składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku tym podniosła, iż zawarte w skardze zarzuty wskazują, iż decyzja ta powinna zostać uchylona w związku z czym do czasu wydania rozstrzygnięcia przez sąd powinna być wstrzymana. W odpowiedzi na wniosek Wojewoda wskazał, iż brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy, sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Co więcej z konstrukcji art. 61 § 3 ustawy wynika, że wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. praca zbiorowa pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 296). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...]r. uchylająca dwie decyzje organu pierwszej instancji i umarzająca postępowanie pierwszej instancji. Akt ten ze względu na jego naturę nie nadaje się do wykonania, gdyż nie obliguje on strony do jakiegokolwiek działania. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. W tym stanie Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.