II SA/Lu 197/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie NSA Maria Wieczorek-Zalewska, WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi spółki z C. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...]; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz spółki C. z siedzibą w W. 7008,77 zł (siedem tysięcy osiem złotych siedemdziesiąt siedem groszy) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], znak: [...] Prezydenta Miasta L.: - w pkt 1 sentencji – orzekł o ustaleniu dla C. D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. - jako zbywcy nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...] o powierzchni [...] m2, położonej w L. przy [...] oraz ul. [...] (obręb [...], ark. nr [...]) - jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości tej nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tzw. "opłaty planistycznej") w wysokości [...] zł; - w pkt 2 sentencji – wskazał, że opłatę ustaloną w pkt 1 należy uiścić na podany rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji, zaznaczając przy tym, że w razie niewpłacenia powyższej należności w zakreślonym terminie będą naliczane odsetki za zwłokę. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że ustalenie przedmiotowej opłaty planistycznej stanowi konsekwencję podjęcia przez Radę Miasta L. w dniu [...] listopada 2005 r. uchwały nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. – część III (opublikowanej n w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia 9 stycznia 2006 r. Nr 2, pod poz. 17). Uchwała ta – w ocenie organu – zmieniła przeznaczenie działki ewidencyjnej nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]), względem jej przeznaczenia określonego w obowiązującym do dnia [...] grudnia 2003 r. Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru Funkcjonalnego L. Zespołu Miejskiego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Miejskiej Rady N. w L. z dnia [...] grudnia 1986 r. W świetle bowiem poprzednio obowiązującego planu miejscowego działka nr [...] w całości położona była na obszarze przeznaczonym pod zieleń parkową (symbol III D 14 ZP). Uchwała nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nieruchomość tę przeznaczyła: w ok. 60% - pod zabudowę mieszkaniową (symbol M3), w ok. 25,5 % - pod tereny tras komunikacyjnych (symbol KDD-G) i tereny komunikacji pieszej (symbol KX), w ok. 13,9% - pod tereny zieleni publicznej i tereny sportowo-rekreacyjne (symbol ZP/SR2) oraz w około 0,6 % - pod tereny urządzeń elektroenergetyki (symbol IT1). Wydzielona z działki nr [...] przedmiotowa działka nr ewid. [...] znalazła się natomiast: w około 73,2% - w obszarze M3 (tereny zabudowy mieszkaniowej), w około 16,9 % - w obszarze ZP/SR2 (tereny zieleni publicznej i tereny sportowo-rekreacyjne), zaś w około 9,9% - w obszarze KDD-G (tereny tras komunikacyjnych) i obszarze KX (tereny komunikacji pieszej. Organ pierwszej instancji ustalił, że po wejściu w życie planu miejscowego z dnia [...] listopada 2005 r. C. D. Sp. z o.o., uprzednio działająca pod nazwą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L., sukcesywnie zbywała udziały w działce nr [...]. Potwierdzają to przesłane przez notariuszy do Prezydenta Miasta L. wypisy aktów notarialnych umów sprzedaży z okresu od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] maja 2010 r. Zbycie przedmiotowych udziałów nastąpiło przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. - część III, tj. od dnia [...] stycznia 2006 r. Mając na względzie, iż wstępna analiza obu planów zagospodarowania przestrzennego, jak i ustalonego faktycznego sposobu wykorzystania przedmiotowej nieruchomości, wskazywały, iż nastąpił wzrost jej wartości w rozumieniu art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ uznał, że zostały spełnione przesłanki wszczęcia postępowania administracyjnego o ustalenie wysokości jednorazowej opłaty z tego tytułu – stosownie do art. 37 ust. 3 i 4 ww. ustawy. Przedmiotowe postępowanie zostało w konsekwencji wszczęte zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., doręczonym w dniu [...] stycznia 2011 r. Prezydent Miasta L. wyjaśnił, że kwotę wzrostu wartości działki nr [...] spowodowanego wejściem w życie planu miejscowego z dnia [...] listopada 2005 r. ustalono na podstawie 49 operatów szacunkowych z dnia [...] grudnia 2014 r. sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego mgr inż. T. J. (każdy z tych operatów dotyczył łącznie udziałów w nieruchomości zbytych jednego dnia). Ustalając wysokość należnej opłaty planistycznej zastosowano stawkę 30% - zgodnie z § 76 uchwały nr [...] Po zsumowaniu opłat naliczonych za poszczególne udziały w nieruchomości łączną wysokość opłaty planistycznej ustalono w kwocie [...]zł. C. D. Sp. z o.o. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, domagając się jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięciu temu Spółka zarzuciła naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego (art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), jak i przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 k.p.a.), kwestionując w szczególności już samą zasadność obciążenia jej opłatą z tytułu wzrostu wartości działki nr [...]. W ocenie strony odwołującej to poprzedni właściciel przedmiotowej nieruchomości winien zostać zobowiązany do uiszczenia spornej opłaty planistycznej. Spółka nabyła bowiem prawo własności owej działki w dniu [...] grudnia 2005 r., a zatem już po podjęciu przez Radę Miasta L. uchwały nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie zarówno C. D. Sp. z o.o., jak i zbywca przedmiotowej nieruchomości, mieli świadomość jej przeznaczenia pod budownictwo mieszkaniowe i temu przeznaczeniu odpowiadała ustalona pomiędzy stronami umowy cena sprzedaży. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] (zaskarżoną w niniejszej sprawie) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2016 r. w części obejmującej pkt 2 jej rozstrzygnięcia, zaś w pozostałej części decyzję tę "pozostawiło bez zmian". Kolegium w całości podzieliło ustalenia i wnioski przedstawione w decyzji organu pierwszej instancji, aprobując również dokonaną przez ten organ ocenę materiału dowodowego, w tym w szczególności pozytywną ocenę sporządzonych w sprawie przez rzeczoznawcę majątkowego operatów szacunkowych, z których wynika, że wskutek uchwalenia planu miejscowego z dnia [...] listopada 2005 r. wartość działki nr [...] wzrosła łącznie o kwotę [...]zł. Odnosząc się do zarzutów strony odwołującej organ drugiej instancji podniósł, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – jest aktem prawa miejscowego, a więc aktem normatywnym powszechnie obowiązującym na terenie gminy. Jak wynika z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP, warunkiem wejścia w życie planu jest jego ogłoszenie. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych, wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. W tym kontekście Kolegium zwróciło uwagę, że uchwała Rady Miasta L. nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. - część III, została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego w dniu 9 stycznia 2006 r. i weszła w życie w dniu 24 stycznia 2006 r. Do tego czasu nie była obowiązującym aktem normatywnym. Tymczasem, nabycie przez C. D. Sp. z o.o. własności przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w dniu [...] grudnia 2005 r. (akt notarialny Rep. A nr [...]), a zatem w dniu, w którym ww. uchwala nie obowiązywała. Tym samym to Spółka, a nie jej poprzednik prawny, jest zobowiązana do uiszczenia spornej opłaty planistycznej, zaś fakt, iż powyższa uchwała została podjęta jeszcze przed nabyciem przez Spółkę przedmiotowej nieruchomości, pozostaje w tym wypadku bez znaczenia. C. D. Sp. z o.o. w W. w ustawowym terminie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podtrzymując stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Spółka zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1. obrazę prawa materialnego, a to poprzez błędną wykładnię art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż zdarzeniem prawnym statuującym po stronie właściciela nieruchomości obowiązek wniesienia opłaty planistycznej — wbrew literalnemu brzmieniu oraz celowości regulacji — jest wejście planu w życie, nie zaś jego uchwalenie, a w konsekwencji bezpodstawne pozostawienie w obrocie prawnym rozstrzygnięcia ustalającego obowiązek wniesienia przez skarżącego jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości (w skardze omyłkowo użyto słowa "własności") nieruchomości na skutek uchwalenia planu miejscowego, czego następstwem jest: 2. obraza prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie polegające na utrzymaniu wadliwej decyzji w mocy, podczas gdy prawidłowa ocena prawna zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powinna skutkować uchyleniem poddanego kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia i umorzeniem postępowania w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto, z "daleko posuniętej ostrożności procesowej", strona skarżąca organowi drugiej instancji zarzuciła także uchybienie dyrektywom postępowania zawartym w art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału oraz szereg zaniechań dowodowych, konsekwencją których było niezasadne pominięcie relewantnej dla rozstrzygnięcia okoliczności nabycia przez skarżącą Spółkę nieruchomości za cenę odpowiadającą jej wartości rynkowej w związku ze zmianą jej przeznaczenia w projektowanym planie miejscowym. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi Spółka C. D. podtrzymała stanowisko, że wobec faktu, iż stała się właścicielem działki nr [...] już po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. z dnia [...] listopada 2005 r., nałożenie na nią obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu wzrostu wartości tej nieruchomości spowodowanego uchwaleniem owego planu, jest niezasadne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2016 r. zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073) – dalej jako "u.p.z.p.", jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Przedmiotem postepowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji jest nałożenie na C. D. Sp. z o.o. w W. (dawniej "[...]" Sp. z o.o. w L.), na mocy powołanego wyżej przepisu, obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...], położonej w L. przy [...] oraz ul. [...] (tzw. "opłaty planistycznej"), spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. – część III, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] listopada 2005 r. W okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym pozostaje, że skarżąca Spółka nie była właścicielem przedmiotowej nieruchomości w dacie uchwalenia ww. planu miejscowego, bowiem nieruchomość tę nabyła dopiero w dniu [...] grudnia 2005 r. Jednakowoż powołana uchwała weszła w życie już po dacie nabycia przedmiotowej działki przez stronę skarżącą, tj. w dniu [...] stycznia 2006 r., co wobec faktu, iż nieruchomość tę (poszczególne jej udziały) Spółka zbyła następnie w przeciągu 5 lat od tej daty, organy uznały za okoliczność uzasadniającą obciążenie jej sporną opłatą planistyczną, co też Spółka konsekwentnie kwestionuje, stojąc na stanowisku, że podmiotem, który winien zostać obciążony tą należnością jest poprzedni właściciel przedmiotowej nieruchomości, któremu tytuł prawny do niej przysługiwał w dacie podjęcia uchwały nr [...] W konsekwencji istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do interpretacji przytoczonego wyżej art. 36 ust. 4 u.p.z.p., a mówiąc ściśle – do oceny, czy przepis ten należy rozumieć zgodnie z jego literalnym brzmieniem przyjmując, że już samo uchwalenie planu miejscowego może stanowić okoliczność mającą wpływ na wartość nieruchomości, czy też należy rozumieć go w ten sposób, że okolicznością oddziaływującą na wartość nieruchomości może być dopiero wejście w życie uchwały o przyjęciu planu miejscowego – jak to uznały w niniejszej sprawie organy obu instancji. Powyższe zagadnienie było przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1851/15 wyjaśnił, że dla zastosowania art. 36 ust. 4 u.p.z.p. i ustalenia opłaty planistycznej konieczne jest zaistnienie trzech zdarzeń: 1) uchwalenie (lub zmiana) planu; 2) wzrost wartości nieruchomości na skutek uchwalenia (zmiany) planu; 3) zbycie nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem planu. Warunkiem ustalenia opłaty planistycznej jest to, by sprzedający nieruchomość uzyskał pewne przysporzenie majątkowe w postaci większej wartości nieruchomości, której był (przed sprzedażą) właścicielem. Owo przysporzenie majątkowe ma być oczywiście skutkiem przeznaczenia nieruchomości w nowym planie miejscowym na cele, które na rynku powodują wzrost wartości nieruchomości, w przeciwieństwie do dotychczasowego przeznaczenia. Co istotne – ów wzrost wartości nieruchomości musi być spowodowany nowym przeznaczeniem nieruchomości w planie miejscowym, a nie innymi okolicznościami, jak choćby zwiększony popyt na rynku nieruchomości. W świetle argumentacji przyjętej w niniejszej sprawie przez organy obu instancji należałoby uznać, że samo uchwalenie planu miejscowego nie ma wpływu na wzrost wartości gruntów objętych planem. Skutek taki wywołać może bowiem jedynie wejście w życie planu. Ten moment – jak stwierdziły organy – powoduje dopiero, że przepisy prawa miejscowego stają się powszechnie obowiązujące i dopiero od tego momentu wywołują skutki prawne, a wcześniej plan nie rodzi żadnych obowiązków ani uprawnień i tym samym nie może on być podstawą roszczeń opartych o regulacje w nim zawarte. Takiego rozumowania nie sposób uznać za słuszne. Podzielając pogląd wyrażony w powołanym wyżej wyroku NSA należy bowiem stwierdzić, że ustalenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nie odnosi się do skutków prawnych wywołanych podjęciem uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego, a jedynie do skutków faktycznych, za jakie należy uznać ewentualny wzrost wartości nieruchomości. Przepisy planu miejscowego nie regulują w żaden sposób kwestii wprost związanych z wartością poszczególnych nieruchomości. Określają jedynie, w największym skrócie, możliwy sposób ich przeznaczenia i zagospodarowania. Może to mieć oczywiście (i bardzo często ma) przełożenie na wartość nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Niemniej jednak przepisy uchwały w sprawie planu miejscowego nie mogą być podstawą roszczeń związanych z opłatą planistyczną. Skutki takie rodzi bowiem art. 36 ust. 4 u.p.z.p. Zatem już samo uchwalenie planu może skutkować wzrostem wartości nieruchomości, a dotychczasowy właściciel nieruchomości może uzyskać wyższą cenę zbywając nieruchomość, co zresztą – jak wynika z wyjaśnień strony skarżącej oraz załączonego od akt sprawy odpisu aktu notarialnego umowy sprzedaży Rep. A Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz aktu notarialnego umowy przedwstępnej sprzedaży Rep. A Nr [...] – miało w niniejszej sprawie miejsce, albowiem nabycie przez stronę skarżącą dawnej działki nr [...] od jej poprzednich właścicieli zostało przez strony umowy uwarunkowane "zatwierdzeniem planów zagospodarowania przestrzennego terenu", przekładających się na możliwość realizacji na tej działce inwestycji w zakresie budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego (§ 3 umowy przedwstępnej), zaś sama umowa sprzedaży uwzględniała fakt, że przedmiotowa działka nie jest już przeznaczona pod tereny zieleni parkowej (§ 2 pkt 2), co daje podstawy do uznania, że ustalona pomiędzy stronami umowy cena nieruchomości uwzględniała jej "nowe" przeznaczenie pod tereny zabudowy mieszkaniowej, nadane uchwałą z dnia [...] listopada 2005 r. Oznacza to w niniejszej sprawie, że C. D. Sp. z o.o. (w czasie zawarcia umowy – "[...]" Sp. z o.o.), nabywając przedmiotową nieruchomość już po uchwaleniu planu miejscowego, nie mogła uzyskać przysporzenia majątkowego w postaci zwiększenia wartości sprzedanej następnie nieruchomości, bowiem ewentualny wzrost wartości nastąpił w związku z uchwaleniem planu (jak stanowi art. 36 ust. 4 u.p.z.p.), przez co należy literalnie rozumieć dzień podjęcia uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego. W związku z powyższym uznać należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 4 u.p.z.p., które miało wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało obciążeniem sporną opłatą planistyczną niewłaściwego podmiotu. Jednocześnie, wobec powyższych okoliczności, uznać trzeba, że postępowanie w sprawie ustalenia owej opłaty prowadzone wobec C. D. Sp. z o.o., było bezprzedmiotowe (w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.) z przyczyn podmiotowych i jako takie - wraz z uchyleniem zapadłych w jego toku decyzji administracyjnych - winno zostać umorzone. W tym stanie rzeczy zbędne jest dokonywanie przez Sąd oceny prawidłowości sporządzonych w niniejszej sprawie przez rzeczoznawcę majątkowego operatów szacunkowych dotyczących poszczególnych udziałów w działce nr [...], jak też odnoszenie się do podniesionych w tym względzie w toku postępowania zarzutów strony skarżącej. Ubocznie wypada natomiast zwrócić uwagę na niepoprawność rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 sentencji zaskarżonej decyzji, stanowiącą w istocie naruszenie dyspozycji art. 107 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W świetle bowiem tego ostatniego przepisu, prawidłową formą rozstrzygnięcia organu odwoławczego, jaka winna zapaść w sytuacji uznania zaskarżonej odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji za zgodną z prawem, jest utrzymanie w mocy tej decyzji, nie zaś – jak sformułowało to Kolegium w niniejszej sprawie – "pozostawienie (decyzji) bez zmian". Odnośnie zaś rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 sentencji zaskarżonej decyzji, uchylającego decyzję organu pierwszej instancji w pkt 2, tj. w zakresie, w jakim decyzja ta określała termin do zapłaty ustalonej opłaty planistycznej, należy zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest bowiem pogląd, iż przepisy u.p.z.p., dotyczące opłaty planistycznej, nie dają podstawy do orzekania w przedmiocie terminu do uiszczenia opłaty planistycznej (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 606/11 oraz z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 401/11 – dostępne w CBOSA). Końcowo wymaga także wyjaśnienia, że Prezydent Miasta L. był oczywiście uprawniony do ustalenia stosownej opłaty z tytułu wzrostu wartości działki nr [...], wydzielonej z dawnej działki nr [...], jednakże adresatem decyzji w tej sprawie mogli być poprzedni właściciele tej nieruchomości, którzy zbyli ją po podjęciu uchwały w sprawie planu miejscowego z dnia [...] listopada 2005 r., tj. w dniu [...] grudnia 2005 r. Obecnie postępowanie w tym przedmiocie wszczęte wobec poprzednich właścicieli działki nr [...] (nr [...]), również jednak byłoby bezprzedmiotowe, a to ze względu na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 37 ust. 4 w zw. z ust. 3 u.p.z.p. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a", uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 2017 r. i jednocześnie – na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. – umorzył postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).