II SA/Lu 199/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz – sprawozdawca, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Stażysta Monika Kowalik, po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2005 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej B. W. sprawy ze skargi H. L. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie protestu do planu miejscowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Rady Gminy na rzecz H. L. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA / Lu 199 / 05 UZASADNIENIE Uchwałą z dnia 09 sierpnia 2002r. NR XXXV / 188 / 2002 Rada Gminy odrzuciła w całości protest H. L. w związku z działkami o numerach ewidencyjnych: 861, 799, 683 / 1, dotyczący przebiegu obwodnicy i powiązań komunikacyjnych z działką stanowiącą przedmiot jego prawa własności. W uzasadnieniu powziętego stanowiska organ rozstrzygający powołał się na okoliczność optymalnego projektowanego przebiegu drogi krajowej, stanowiącego wypadkową rozważań kilku wariantów, który następnie uzyskał wszystkie wymagane prawem uzgodnienia, w tym w szczególności Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad oraz Wydziału Środowiska i Rolnictwa Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego. Tytułem podstawy prawnej przywołał art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Na wskazane rozstrzygnięcie administracyjne skargę złożył H. L., podnosząc iż przyjęty w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wariant przebiegu przez jego grunty drogi krajowej nie jest jedynym możliwym, a spełniającym ustawowo wymagane kryteria. Zdaniem skarżącego projektowany przebieg drogi nie respektuje bowiem wymogów dyktowanych względami ochrony środowiska, walorów krajobrazowych i historycznych terenu. Nadto zostały naruszone uprawnienia właścicielskie skarżącego, skoro według jego ustaleń przebieg obwodnicy uległ dalszemu przesunięciu w obszarze przynależnych mu gruntów na około 30 do 40 metrów w stosunku do uprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazywał w konkluzji na zasadność przesunięcia linii obwodnicy na tereny łąk. W odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, organ zaakcentował okoliczność tożsamego aktualnie projektowanego przebiegu obwodnicy po gruntach skarżącego z tym wyznaczonym mocą poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z uchwałą z dnia 26 października 1994r. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną od uprzednio powziętego pierwszoinstancyjnego wyroku sądowoadministracyjnego, wskazał na jurydyczną rację rozważenia, w kontekście przytaczanych okoliczności faktycznych, prawidłowości ze strony organu rozstrzygającego kwalifikacji środka złożonego przez H. L., jako protestu, a ewentualnie w dalszej kolejności, stosownie do wyniku poczynionych w tej materii prawnych ustaleń, potrzeby zbadania zrealizowania trybu odpowiadającego instancyjnemu, gdy zważyć art. 101 ustawy z dnia 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie jej legalności, gdy niniejszym badana uchwała Rady Gminy Kraśnik, objęta skargą, w kontekście wskazań prawnych Naczelnego Sądu Administracyjnego, tego rozstrzygającego wymogu nie realizuje. Zaskarżona uchwała, zważywszy datę jej powzięcia, podlega jurydycznej ocenie jeszcze na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W kontekście jej uregulowań, właścicielowi nieruchomości przez które ma przebiegać objęta projektowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego inwestycja, przysługuje przymiot osoby wyposażonej w atrybut interesu prawnego dla formalnoprawnie skutecznego wniesienia zarzutu, w rozumieniu art. 24 ust. 1 ostatnio przywołanej ustawy. Bez rozstrzygającego znaczenia pozostaje w tym kontekście okoliczność, wywodzonego przez organ rozstrzygający, tożsamego aktualnie, a ponownie projektowanego przebiegu drogi krajowej z tym uprzednio obowiązującym, mocą zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego w dacie 26 październik 1994r. Istotne dla jurydycznej oceny jest bowiem aktualne projektowanie inwestycji drogowej z objęciem części gruntów, stanowiących przedmiot właścicielskich uprawnień skarżącego, którego prawna racja wymaga zbadania, przy wyczerpaniu ustawowo stanowionego trybu, opartego o aktualną ocenę całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych na datę realizowania prac planistycznych, skoro zmierzają one do przyszłej ingerencji w prawa skarżącego, jako właściciela. W tym miejscu wymaga stanowczego stwierdzenia, że każdorazowe wkroczenie w sferę prawną podmiotu właścicielskiego, stanowi w swej jurydycznej istocie naruszenie jego interesu prawnego, wyznaczonego materialnoprawnymi normami stanowiącymi ochronę petytoryjną, skoro taka ingerencja niesie za sobą w następstwie ograniczenie dlań dotychczasowego, a zgodnego ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, korzystania z nieruchomości, przedmiotu przynależnego mu uprawnienia. W każdym konkretnym przypadku wymaga zatem zbadania jej jurydyczna racja, w kontekście ochrony uzasadnionych praw i interesów właściciela, a proceduralnym środkiem dla zrealizowania tej kontroli, na etapie ustalania treści planu, jest właśnie instytucja zarzutów, która winna ulec zrealizowaniu w okolicznościach badanego procedowania administracyjnego. W zaistniałej sytuacji prawnej, organ rozstrzygający z naruszeniem trybu procedowania, stanowionego ustawą z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, potraktował pismo skarżącego jako protest, gdy jurydycznie prawidłowo podlegało ono kwalifikacji i rozpatrzeniu, jako zarzut, wobec zrealizowania w okolicznościach badanej sprawy hipotezy art. 24 ust. 1 ostatnio przywołanej ustawy planistycznej. Stwierdzona wadliwość procedowania ze strony organu rozstrzygającego, wyczerpuje hipotezę art. 27 ust. 1 rozważanej ustawy z dnia 07 lipca 1994r., czyniąc zasadnym zastosowanie, przewidzianego mocą dyspozycji tegoż unormowania, rygoru nieważności zaskarżonej uchwały. Z tych względów, na mocy art. 147 § 1 oraz przy zastosowaniu art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, gdy obowiązek zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego od organu na rzecz skarżącego znajduje podstawę prawną w art. 200 ostatnio przywołanej ustawy.