II SA/Lu 2/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. i S. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - w zakresie wniosku A. P. i S. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 8 grudnia 2011 r. A. P. i S. P. wnieśli skargę do Sądu na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono K. P. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr ewid. 1962, przy ul. S. 7 w B. W treści skargi skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż na skutek wykonania tej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania dla nich trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu skarżący podkreślili, że wybudowanie na sąsiedniej działce projektowanego budynku prowadziłoby do skutków niemożliwych do odwrócenia, gdyż przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego byłoby kosztowne, a nadto wymagało wszczęcia odrębnego postępowania. Za wstrzymaniem wykonania tej decyzji przemawia także to, że realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do zacienienia działki skarżących, co spowoduje obumarcie roślin rosnących na ich działce. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia nadto sam fakt zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie usytuowania obiektu w granicy działki oraz naruszenie w tej sprawie słusznego interesu skarżących. W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnili zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Po pierwsze należy wskazać, iż wbrew twierdzeniom skarżącym, nie można przyjąć, że wybudowanie na działce ewid. 1962, przy ul. S. 7 w B. projektowanego budynku gospodarczo-garażowego o maksymalnych wymiarach w rzucie poziomym 5,74 x 10,62 m, o maksymalnej wysokości 5,25 m wywołałoby nieodwracalne skutki prawne. Nie ulega wątpliwości, że technicznie możliwym byłoby przywrócenie do stanu poprzedniego powyższej nieruchomości, poprzez rozbiórkę tego obiektu budowlanego. Po drugie uwzględnienia wniosku skarżących nie uzasadnia również to, że – ich zdaniem – przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego byłoby kosztowne, a nadto wymagałoby wszczęcia odrębnego postępowania. Wskazane przez skarżących koszty obciążałyby inwestora, a nie skarżących, zaś konieczność wszczęcia ewentualnego postępowania administracyjnego dotyczącego np. nakazu rozbiórki obiektu w żadnym razie nie świadczy o możliwości powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Po trzecie nawet gdyby przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji – wskutek zacienienia działki skarżących – doprowadziłoby do obumarcia roślin rosnących na tej działce, to okoliczność ta nie daje podstaw do uznania, że spełnione zostały przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepisy techniczno-budowlane regulują kwestie wzajemnego oddziaływania i nasłonecznienia obiektów budowlanych, a nie wpływu tych obiektów na uprawę roślin. Pozostałe podniesione przez skarżących argumenty sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji i nie mogą uzasadniać udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią powołanego przepisu. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tejże decyzji, a zatem bezpodstawne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Należy przy tym podkreślić, iż to wyłącznie inwestor ponosi ryzyko, wykonując roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w stosunku do której wniesiona została skarga do sądu administracyjnego. W przypadku bowiem ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, wynikające z tego negatywne konsekwencje obciążać będą wyłącznie inwestora. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.