II SA/Lu 205/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 11 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. C. o przyznanie stosownego wynagrodzenia, za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm prawem przepisanych wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rzecz adwokata J. C. tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 219,60 (dwieście dziewiętnaście 60/100) złotych, w tym tytułem należnego podatku od towarów i usług kwotę 39,60 (trzydzieści dziewięć 60/100) złotych. Adwokat J. C. wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wniosła o przyznanie w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z pkt 1 lit. c) w związku z § 2 ust. 3 w związku z § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem", stosownego wynagrodzenia, za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm prawem przepisanych wraz z należnym podatkiem od towarów i usług. Wniosek powyższy zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały uiszczone w całości ani w części. Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawczyni przez skarżącego oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W odniesieniu do adwokata zasady otrzymywania wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków regulują przepisy powołanego przez wnioskodawczynię rozporządzenia. Wskazany przez wnioskodawczynię jako podstawa przyznania należnego jej wynagrodzenia § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia normuje stawkę minimalną wynagrodzenia przysługującego adwokatowi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jak wynika zaś z dołączonej do akt sądowych dokumentujących postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie potwierdzonej za zgodność oryginałem kserokopii protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z dnia 23 czerwca 2009 r. wnioskodawczyni nie brała udziału w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tym samym wskazany przez nią § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia nie może stanowić podstawy przyznania jej wynagrodzenia należnego za udzieloną pomoc prawną. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni w ramach pomocy prawnej świadczonej na rzecz skarżącego sporządziła i wniosła skargę kasacyjną. Stawki minimalnego wynagrodzenia należnego adwokatowi za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji polegającym na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej normuje §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia. Zgodnie z nim stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, treść § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli skargę kasacyjną sporządził adwokat, który nie występował przed sądem pierwszej instancji wynosi 75% stawki minimalnej określonej w §18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia jak i to, że wnioskodawczyni nie reprezentowała skarżącego w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to ona w toku postępowania w drugiej instancji sporządziła i wniosła skargę kasacyjną stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawczyni powinna otrzymać za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 75% z kwoty 240 złotych powiększone stosowanie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Przysługujące wnioskodawczyni wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić więc będzie 219,60 złotych łączenie z należnym podatkiem od towarów i usług. Przy określaniu wysokości kwoty należnej wnioskodawczyni w związku z pomocą prawną świadczoną na rzecz skarżącego nie będzie miał zastosowania powołany przez nią we wniosku § 19 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Punkt 1 tego przepisu stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyżej niż 150% stawek minimalnych określonych w rozdziałach 3-5 rozporządzenia. Natomiast punkt 2 § 19 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują także niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Punkt 1 § 19 rozporządzenia nie będzie stosowany w przy ocenie wniosku o przyznanie wynagrodzenia gdyż wnioskodawczyni mimo powołania § 19 jako jednej z podstaw przyznania należnego jej wynagrodzenia nie wyartykułowała bezpośrednio żądania podwyższenia należnego jej wynagrodzenia ani nie wskazała na wystąpienie okoliczności uzasadniających podwyższenie wynagrodzenie. Punkt 2 nie będzie zaś mógł być zastosowany gdyż jak wynika z akt sprawy wnioskodawczyni nie poniosła żadnych niezbędnych wydatków w związku z reprezentowaniem w niniejszej sprawie skarżącego. Do wydatków tych w niniejszej sprawie nie można bowiem zaliczyć opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W świetle art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. c ) ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2006 r. Nr 225, poz. 1635 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu udzielenia wnioskodawczyni pełnomocnictwa przez skarżącego, nie podlegała opłacie skarbowej czynność udzielenia pełnomocnictwa w sprawach świadczeń socjalnych oraz w sprawach załatwianych na podstawie przepisów o pomocy społecznej i przepisów o zatrudnieniu socjalnym, do kategorii których zalicza się także sprawy o świadczenia rodzinne przyznawane na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) (por. tezę 3 komentarza R. Skwarło do art. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2006 r, Nr 225, poz. 1635) [w:] R. Skwarło Ustawa o opłacie skarbowej. Komentarz., Oficyna 2008, Lex). Na marginesie dodać należy, że wnioskodawczyni, jak wynika z treści sporządzonej przez nią skargi kasacyjnej, zdawała sobie sprawę z tego, iż sprawa niniejsza zaliczana jest do kategorii spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej. Określając bowiem należną od wniesionej skargi kasacyjnej opłatę sądową powołała ona art. 239 pkt 1 lit a) p.p.s.a. Mając na względzie powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.