II SA/Lu 209/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. O. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie protestów do planu miejscowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Rada Miejska uchwałą z dnia [...]. wydaną na podstawie art. 18 ust.2 pkt.5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. ) oraz art. 4 ust.1 i art. 23 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm. ) w związku z art. 85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ) nie uwzględniła protestu T. O.. Przedmiotem protestu była podjęta w dniu [...]. uchwała Rady Miejskiej ( nr [...] ) w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Zgodnie z nim teren oznaczony symbolem B21U, zlokalizowany w rejonie ulicy [...] ma być przeznaczony dla potrzeb międzypaństwowego przejścia granicznego z Białorusią, na usługi i parkingi. W uzasadnieniu uchwały odrzucającej protest Rada Miejska wyjaśniła, że lokalizacja przejścia granicznego w rejonie ulicy [...] jest kontynuacją dotychczasowych rozwiązań planistycznych, jest zgodna z aktualnie obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] oraz uwzględnia uwarunkowania i kierunki rozwoju przestrzennego, wynikające z “ Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Lubelskiego" oraz “ Strategii Rozwoju Województwa Lubelskiego". Specjalistyczne badania pt. “ Studium oddziaływania prognozowanego ruchu pojazdów w ciągu ulicy [...] związanego z projektowaną budową drogowego przejścia granicznego we [...]" wykazały, że potencjalne ponadnormatywne uciążliwości wynikające z zanieczyszczeń powietrza i emisji hałasu nie powinny przekraczać linii oddalonej o 15 m od osi przejazdu pojazdów. Poza tym będzie można je zminimalizować dobrze zaprojektowanym ekranowaniem roślinnym, właściwą organizacją ruchu na przejściu oraz poprawą izolacyjności akustycznej budynków mieszkalnych przy ul. [...]. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. O., właściciel działki położonej przy ul. [...] we [...] domagał się jej uchylenia. W uzasadnieniu podniósł, że w istocie wniósł on zarzuty, a nie protest, a więc przysługuje mu skarga. Projektowany plan w części dotyczącej przejścia granicznego narusza jego interes prawny, ponieważ zwiększy się hałas, będzie bardziej zanieczyszczone powietrze, co ograniczy go w wykonywaniu jego prawa własności. W projekcie nie uwzględniono zagrożeń, wynikających ze zmiany przeznaczenia ul. [...], które - zdaniem skarżącego - zostały wyraźnie przedstawione w “ Studium oddziaływania prognozowanego ruchu pojazdów w ciągu ulicy [...] związanego z projektowaną budową drogowego przejścia granicznego we [...]." Ponadto Gmina nie wykonała wielu badań i uzgodnień, do których była zobowiązana na mocy z art. 10 i 18 cyt. ustawy, tj. geologicznych i hydrologicznych, opinii biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, uzgodnienia z przyległą gminą. Nie przedstawiła dokumentów stwierdzających prawo własności gruntów przeznaczonych. Uchybienia powyższe przesądzają o nieważności zaskarżonej uchwały. Skarżący powołując się na pkt. 9 “ Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Lubelskiego" stwierdził, że przejście graniczne może, a nawet powinno być zlokalizowane na obrzeżach miasta, a nie w ściśle zabudowanym obszarze miejskim. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wyjaśniła, że zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U.z 1999r. Nr 89, poz. 415 ) uchwała o odrzuceniu protestu nie podlega zaskarżeniu i nie musi spełniać szczególnych warunków formalnych. Może być zaskarżona jedynie na podstawie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, ale pod warunkiem, że skarżący uprzednio zwróci się bezskutecznie do organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę, z wnioskiem o jej uchylenie lub zmianę. Skarżący T. O. tego nie uczynił, a więc jego skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58&1 ust.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu. Rada Miejska kwalifikując wniesione przez skarżącego zarzuty jako protesty stanęła na stanowisku, że ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], w części dotyczącej lokalizacji przejścia granicznego nie naruszą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Nieruchomość skarżącego jest usytuowana w odległości ok.700 m od planowanego przejścia granicznego, a jej przeznaczenie się nie zmieni ( nadal będzie to zabudowa jednorodzinna ).Skarżący nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, na których ma być ono zlokalizowane. Ponadto parametry drogi krajowej nr [...] ( ul. [...] ) nie ulegną zmianie, a z opracowanych dla potrzeb planu badań i ekspertyz wynika, że nie wystąpią szczególne zagrożenia wynikające z zanieczyszczenia powietrza i emisji hałasu. Wojewoda nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu planistycznym organów gminy. Z “Prognozy skutków wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na środowisko przyrodnicze" wynika, że zmiana funkcji terenu jest zmianą o niewielkim wpływie na środowisko, ponieważ potencjalne zagrożenia będzie można wyeliminować dzięki nowoczesnym rozwiązaniom technologicznym. Poza tym planowane przejście graniczne będzie obsługiwało jedynie ruch samochodów osobowych, dostawczych do 3,5 t oraz autobusów, natomiast wykluczony będzie ruch ciężkich samochodów ciężarowych. Rada Miejska ponadto podtrzymała swoją argumentację dotyczącą potencjalnego zanieczyszczenia powietrza i emisji hałasu, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Sąd stwierdził, że zgodnie z treścią art. 4ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999r. nr 15,poz.139/ ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Kontrola Sądu w tym zakresie nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania określonej ustawą procedury planistycznej. Taki zakres kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika również z art.1&1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ Od rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie planu wyłożonego do publicznego wglądu- na gruncie cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym – przysługują środki prawne tj. protest i zarzut. Są to jednak zupełnie inne środki prawne różniące się podmiotowo i przedmiotowo. Inny jest także tryb ich rozpatrzenia. Zgodnie z art. 24 w/w ustawy zarzut może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Uchwałę o odrzuceniu zarzutu wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego. Naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia jest wkroczenie w sferę prawną określonego podmiotu. Interes ten /lub uprawnienie/, jak też jego charakter, zakres, wyznaczają konkretne przepisy prawa materialnego. Jest to pogląd powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądowym. Przez prawo wnoszenia zarzutów do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego właściciel terenu / nieruchomości/ otrzymuje możliwość przedstawienia żądań lub propozycji mających ochronę jego praw i interesów w fazie ustalania treści prawa miejscowego. Na podstawie art.23ust1 cyt. ustawy protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Prawo wniesienia protestu nie jest więc ograniczone żadnym warunkiem. Od uchwały odrzucającej protest nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący T. O. nie jest właścicielem terenu, na którym planowane jest przejście graniczne i nie ma do niego żadnych praw. Przeznaczenie działki nie ulegnie zmianie i w dalszym ciągu będzie to zabudowa jednorodzinna. Stąd należy stwierdzić, że skarżący, wskazując na uciążliwości związane z projektowaną inwestycją może posiadać jedynie interes faktyczny /subiektywny/, a nie interes prawny /obiektywny/ oparty na przepisie prawa materialnego. W związku z tym Rada Miejska prawidłowo zakwalifikowała złożony wniosek protest, od którego nie przysługuje skarga do Sądu, a więc nie podlega ona rozpatrzeniu. W związku z powyższym, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną odrzucił ją na podstawie art. 58&1pkt.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/