II SA/Lu 213/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący s.NSA G.Pawlos-Janusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie protestów do planu miejscowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Rada Miejska uchwałą z dnia [...] wydaną na podstawie art. 18 ust.2 pkt.5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. ) oraz art. 4 ust.1 i art. 23 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm. ) w związku z art. 85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ) nie uwzględniła protestu B. K.. Przedmiotem protestu była podjęta w dniu [...] uchwała Rady Miejskiej ( nr [...] ) w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Zgodnie z nim teren oznaczony symbolem B21U, zlokalizowany w rejonie ulicy [...] przeznaczono dla potrzeb międzypaństwowego przejścia granicznego z [...], usługi i parkingi. W uzasadnieniu uchwały odrzucającej protest Rada Miejska wyjaśniła, że lokalizacja przejścia granicznego w rejonie ulicy [...] jest kontynuacją dotychczasowych rozwiązań planistycznych, jest zgodna z aktualnie obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] oraz uwzględnia uwarunkowania i kierunki rozwoju przestrzennego, wynikające z “ Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Lubelskiego" oraz “ Strategii Rozwoju Województwa Lubelskiego". Specjalistyczne badania opisane w “ Studium oddziaływania prognozowanego ruchu pojazdów w ciągu ulicy [...] związanego z projektowaną budową drogowego przejścia granicznego we [...]" wykazały, że potencjalne ponadnormatywne uciążliwości wynikające z zanieczyszczeń powietrza i emisji hałasu nie powinny przekraczać linii oddalonej o 15 m od osi przejazdu pojazdów. Poza tym będzie można je zminimalizować dobrze zaprojektowanym ekranowaniem roślinnym, właściwą organizacją ruchu na przejściu oraz poprawą izolacyjności akustycznej budynków mieszkalnych przy ul. [...]. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. K., właścicielka działki położonej przy ul. [...] we [...] domagała się jej uchylenia. W uzasadnieniu podniosła, że blok, w którym mieszka usytuowany jest blisko jezdni, a w razie jej poszerzenia odległość ta jeszcze bardziej się zmniejszy. W związku z tym na “ ekranowanie ", na które wskazuje Rada Miejska nie będzie miejsca. Budynek jest usytuowany na skarpie, a ruch ciężkich samochodów, w tym tirów może spowodować wstrząsy, które w konsekwencji mogą doprowadzić do pęknięcia i zawalenia się budynku. Poza tym w planie przewiduje się przejście dla pieszych przez wąwóz, który od 33 lat jest użytkowany przez mieszkańców bloku i w związku z tym, jako nieużytek został przez nich, w tym przez skarżącą - zasiedziany. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wyjaśniła, że zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U.z 1999r. Nr 89, poz. 415 ) uchwała o odrzuceniu protestu nie podlega zaskarżeniu i nie musi spełniać szczególnych warunków formalnych. Może być zaskarżona jedynie na podstawie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, ale pod warunkiem, że skarżący uprzednio zwróci się bezskutecznie do organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę, z wnioskiem o jej uchylenie lub zmianę. Skarżąca B. K. tego nie uczyniła, a więc jej skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58§1 ust.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Rada Miejska kwalifikując wniesione przez skarżącego zarzuty jako protesty stanęła na stanowisku, że ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], w części dotyczącej lokalizacji przejścia granicznego nie naruszą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Nie posiada ona bowiem tytułu prawnego do nieruchomości, na których przejście ma być zlokalizowane. Ponadto parametry drogi krajowej nr [...] ( ul. [...] ) nie ulegną zmianie, a z opracowanych dla potrzeb planu badań i ekspertyz wynika, że nie wystąpią szczególne zagrożenia wynikające z zanieczyszczenia powietrza i emisji hałasu. Wojewoda nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu planistycznym organów gminy. Z “Prognozy skutków wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na środowisko przyrodnicze" wynika, że zmiana funkcji terenu jest zmianą o niewielkim wpływie na środowisko, ponieważ potencjalne zagrożenia będzie można wyeliminować dzięki nowoczesnym rozwiązaniom technologicznym. Poza tym planowane przejście graniczne będzie obsługiwało jedynie ruch samochodów osobowych, dostawczych do 3,5 t oraz autobusów, natomiast wykluczony będzie ruch ciężkich samochodów ciężarowych. Rada Miejska ponadto podtrzymała swoją argumentację dotyczącą potencjalnego zanieczyszczenia powietrza i emisji hałasu, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje dwa rodzaje środków prawnych służących kwestionowaniu ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 23 reguluje możliwość wniesienia protestu, natomiast art. 24 – zarzutu. Protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu. Uchwała o przyjęciu bądź odrzuceniu protestu nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Legitymowanym do wniesienia zarzutu jest podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu. Uchwała rady gminy o odrzuceniu zarzutu może być zaskarżona do sądu administracyjnego (art. 24 ust.4 cyt. ustawy). Rozstrzygnięcie sprawy niniejszej uzależnione jest od oceny, czy pismo skarżącej kwestionujące ustalenia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiło protest (art.23 ustawy) , czy też zarzut, o którym mowa w art.24. Interes prawny winien być rozumiany jako realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi wynikać z określonego przepisu prawa materialnego odnoszącego się do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2002r., sygn. akt IV S.A. 2238/01 Monitor Prawniczy 12/2002, s. 532). Brak możliwości takiej kwalifikacji interesu uzasadnia ocenę, że wniesione zastrzeżenia stanowią protest w rozumieniu art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że skarżąca nie jest właścicielką terenu, na którym ma być zlokalizowane przejście graniczne ani nie posiada do niego żadnego innego tytułu prawnego. Planowana inwestycja, włącznie z ulicą [...] znajduje się na nieruchomości stanowiącej własność Gminy [...]. Ponadto projekt nie zmienia dotychczasowego przeznaczenia działki, na której mieszka skarżąca - w dalszym ciągu ma być ona przeznaczona pod zabudowę wielorodzinną. Powyższe uprawnia do oceny, że projektowane zmiany, nie naruszają interesu prawnego, ani uprawnienia skarżącej. W tej sytuacji należy stwierdzić, że pismo skarżącej z dnia [...]. Rada Miejska prawidłowo zakwalifikowała jako protest i rozpoznała w trybie art.23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Powołany przepis prawa nie przewiduje możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy o odrzuceniu protestu. Oznacza to, że skarga wniesiona przez B. K. jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 §1 pkt.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ) Niedopuszczalność skargi czyni zbędnym odnoszenie się do pozostałych jej zarzutów. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji.