II SA/Lu 213/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant St. sekr. sąd. Jolanta Sikora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2005 r. sprawy ze skargi H. i J. małż. C. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieruchomości gruntowych stanowiących własność skarżących, która w tym zakresie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 2. zasądza od Rady Gminy na rzecz skarżących H. i J. małż. C. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uchwałą z dnia [...]., Nr [...] Rada Gminy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Powyższą uchwałę H. i J. C. zaskarżyli do sądu administracyjnego na podstawie art.101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz.1591 ze zm.), domagając się stwierdzenia jej nieważności. W skardze wyjaśnili, że są właścicielami nieruchomości położonych na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym zaskarżoną uchwałą. Niektóre z tych działek (działki nr 450/4, 512/1, 512/2, 324/1 i 324/2) położone są na terenie przeznaczonym pod budowę zbiornika wodnego "[...]", podczas gdy poprzedni plan przewidywał przeznaczenie tych terenów na cele rekreacyjne i wypoczynkowe. Skarżący podnieśli ponadto, że nie zostali powiadomieni na piśmie o wyłożeniu projektu planu i w konsekwencji nie mogli wnieść zarzutów. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie, podnosząc że nie zasługuje ona na uwzględnienie z przyczyn formalnych, jak i merytorycznych. W szczególności Rada stwierdziła, że skarga została wniesiona w dniu 7 lutego 2005r., a więc po terminie, który upłynął w dniu 3 lutego 2005r. i z tego względu podlega odrzuceniu. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że wbrew stanowisku skarżących nowy plan nie zmienia przeznaczenia ich działek, oznaczonych numerami: 450/04, 512/1, 512/2, 324/1 i 324/2, położonych w obszarze oznaczonym symbolami 7W i 3W, gdyż już w poprzednio obowiązującym planie znajdowały się one w terenie przeznaczonym pod budowę zbiornika retencyjnego "[...]", a nie na cele rekreacyjne. Rada Gminy wyjaśniła ponadto, że wbrew zarzutom skargi usiłowano doręczyć skarżącym zawiadomienie o wyłożeniu projektu planu, jednak bezskutecznie, gdyż zawiadomienie zostało zwrócone z adnotacją "brak dostępu do posesji." Rada podkreśliła, że – niezależnie od tego – nie miała obowiązku wysyłać takiego zawiadomienia na piśmie, gdyż w świetle art. 18ust.5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz.139 ze zm.) obowiązek taki istnieje wyłącznie w odniesieniu do właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata, o której mowa w art. 36ust.3 oraz osób, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu. Zdaniem Rady Gminy skarżący nie należą do kręgu wymienionych w tym przepisie osób. Mieszkańcy Gminy zostali powiadomieni o wyłożeniu planu przez sołtysów wsi, ogłoszenie w Kronice Tygodnia z dnia 24 czerwca 2003r. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i wszystkich miejscowościach z terenu gminy , a zatem skarżący mieli możliwość zapoznania się z projektem planu i wniesienia zarzutów lub protestów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem przepisów prawa. Na wstępie wypada stwierdzić, iż skarga w niniejszej sprawie została wniesiona z zachowaniem dopełnienia przez skarżących warunku formalnego uprzedniego wezwania Rady Gminy do usunięcia naruszenia przez przedmiotową uchwałę naruszenia prawa oraz z zachowaniem terminu określonego w art.53§2ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz.1270 ze zm.) Skarżący otrzymali bowiem odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 4 stycznia 2005r., zaś skargę złożyli w dniu 3 lutego 2005r. /data stempla pocztowego/ Zmieścili się zatem w obowiązującym 30-dniowym terminie wynikającym z powołanego przepisu. Merytorycznie rozpatrując wniesioną skargę podnieść należy, że zgodnie z art.27ust.1 mającej zastosowanie w sprawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz.139) naruszenie trybu postępowania (oraz właściwości organów) określonego w art. 18 tej ustawy powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nastąpiło naruszenie trybu postępowania regulującego podjęcie zaskarżonej uchwały i nie było to naruszenie nieistotne dla oceny legalności zakwestionowanego w postępowaniu sądowym aktu. Zgodzić się należy przede wszystkim ze skarżącymi, iż w przedmiotowym postępowaniu planistycznym naruszono ich uprawnienia jako współwłaścicieli działek położonych w obszarze objętym planem miejscowym, do otrzymania zawiadomień na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, wynikające z art. 18ust.2pkt.5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, że organ ma obowiązek o wyłożeniu zawiadomić na piśmie właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, a także właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata w związku ze wzrostem wartości nieruchomości, wynikającym ze zmiany planu (art.36ust.3) oraz osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, uzasadniając odmowę ich uwzględnienia. Naruszenie w sprawie trybu przewidzianego w art. 18 ust.2pkt.5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie jest jedynie nieistotnym uchybieniem, skoro uniemożliwiło skarżącym w konsekwencji wykorzystanie środków mających na celu obronę ich interesu prawnego w przebiegu postępowania planistycznego, w szczególności poprzez złożenie zarzutu do projektu planu, przedstawienia swoich argumentów na sesji rady gminy w razie, gdyby zarzut został złożony i wniesienia skargi na ewentualną uchwałę o odrzuceniu zarzutu do sądu administracyjnego. Sąd nie podziela przy tym stanowiska Rady Gminy o braku naruszenia interesu prawnego skarżących przez zaskarżoną uchwałę, skoro dotychczas obowiązujący plan przewidywał takie samo jak ujęte w uchwalonym obecnie planie przeznaczenie działek 450/04, 512/1, 512/2, 324/1 i 324/2 pod budowę zbiornika retencyjnego "[...]". Brak zmiany w tym obszarze nie zmienia faktu, że ustalenia nowego planu ograniczają jednak prawo własności skarżących, którzy mieli prawo domagać się innego niż przyjęte w planie przeznaczenia ich nieruchomości. Z powyższych względów, wobec naruszenia procedury związanej z podjęciem zaskarżonej uchwały należało stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 147§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) Orzeczenie o kosztach zostało wydane na podstawie art.200 powołanej ustawy. /w/