II SA/Lu 215/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Magdalena Kuca, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2009 r. sprawy ze skargi H. G. i J. G. na decyzję Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę drukarni "P.’’ P. G. z wewnętrznymi instalacjami, kat. XVIII według indywidualnego projektu architektoniczno-budowlanego, wraz z przyłączem kanalizacyjnym, na działce nr ewidencyjny 411 położonej w L. przy ul. W. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli H. i J. G. podnosząc, że została ona wydana na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, projektowana inwestycja jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta L. oraz jest to inwestycja uciążliwa dla otoczenia. Zdaniem odwołujących się pominięto postanowienia § 38 ust. 2 Uchwały Rady Miasta z dnia 9 października 2006 r., Nr XLIII/321/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Lubartowa - część I, z której wynika, że w obszarze Rzemiosła i Drobnej Wytwórczości, o którym mowa w ust. 1, na którym ma być realizowana inwestycja, dopuszcza się lokalizację m. in. nieuciążliwych drobnych zakładów produkcyjnych (pkt 5). W tym kontekście zwrócili uwagę na § 38 ust. 3 Uchwały, który przewiduje możliwość lokalizowania obiektów lub urządzeń (z ust. 2), pod warunkiem, że stanowią one uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego oraz zachowania zasad, aby takie obiekty lub urządzenia projektowane i istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego łącznie nie zajmowały 20% danego obszaru. Wnoszący odwołanie podkreślili, że z dokumentów dołączonych do wniosku o pozwolenie na rozbudowę inwestycji wynika, że drukarnia zajmuje obecnie 40% "terenu jakim dysponuje właściciel", a po rozbudowie będzie zajmować 62,90%. Wskazali także, że organy pominęły okoliczność, iż działalność drukarni nie ogranicza uciążliwości jej funkcjonowania do granic własnej posesji ( § 15 ww. Uchwały) oraz, że znajduje się ona w Ekologicznym Systemie Obszarów Chronionych. Wojewoda decyzją z dnia[...] znak [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Na skutek skargi H. i J. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 30 września 2008r. ( sygn. akt II SA/Lu 293/08 ) uchylił decyzję Wojewody , W ocenie Sądu organ nie ustalił, do jakiej kategorii zaliczyć należy sporną drukarnię. Wprawdzie z uzasadnienia decyzji organu I instancji należy wnioskować, iż uznał w ten sposób obiekt za należący do kategorii obiektów określonych w § 38 ust. 1 planu (zakład rzemiosła nieuciążliwego i drobnej wytwórczości) to jednak z analizy orzeczenia organu odwoławczego nie można rozstrzygnąć, czy odwołuje się do pojęcia zakładu rzemiosła nieuciążliwego i drobnej wytwórczości czy do pojęcia nieuciążliwego drobnego zakładu produkcyjnego. Pojęcia te w rozumieniu uchwały z 2006 r. nie są bowiem synonimami. Sąd uznał, że rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy powinien ustalić jednoznacznie do jakiej kategorii zaliczyć sporną drukarnię i w konsekwencji tych ustaleń przesądzić, czy obiekt ten znajduje się na obszarze o przeznaczeniu podstawowym (§ 38 ust. 1), czy dopuszczalnym (§ 38 ust. 2). W sytuacji gdyby organ uznał, że obiekt spełnia warunki zakwalifikowania go do drugiej kategorii (ust. 2) winien zbadać czy zachodzą negatywne przesłanki określone § 38 ust. 3 dotyczące obiektów lub urządzeń projektowanych, jak i istniejących w stosunku do obszaru określonego w planie jako obszar UCrz. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] Wojewoda ponownie utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że na terenie objętym inwestycją obowiązują ustalenia uchwalone trzema uchwałami Rady Miejskiej: Nr XXI/166/96 z dnia 30 sierpnia 1996r. , w sprawie I etapu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla W., uchwałą Nr XXXXIX/260/97 z dnia 11 września 1997r. w sprawie II etapu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla W. i uchwałą Nr XLIII/321/06 z dnia 9 października 2006r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. Zgodnie z tymi uchwałami teren inwestycji oznaczony był symbolami 20UR (uchwała z dnia 8 listopada 1996r.) 213 R (uchwała z 27 lutego1997r.) i 94UCrz (uchwała z dnia 9 października 2006r.). Według ustaleń planów symbol 20UR oznaczał przeznaczenie podstawowe terenu pod budownictwo usługowe nieuciążliwe, przy czym dopuszczono realizację budynków mieszkalnych dla właścicieli zakładów. Symbol 213R ustalał przeznaczenie podstawowe terenu pod rzemiosło usługowe nieuciążliwe. Plan dopuszczał także lokalizację terenów zieleni, usług publicznych, urządzeń komunikacyjnych, urządzeń infrastruktury technicznej, nieuciążliwych drobnych zakładów produkcyjnych, budynków mieszkalnych dla właścicieli zakładów. Powyższe obiekty lub urządzenia można lokalizować pod warunkiem, że stanowią one uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego, zachowania zasady, aby takie obiekty projektowane lub istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie zajmowały więcej niż 20% danego obszaru i nienaruszania ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej. Z kolei symbol 94 UCrz ( art. 38 ust.1 uchwały z dnia 9 października 2006r. ) oznaczał obszar rzemiosła i drobnej wytwórczości z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zakłady rzemiosła nieuciążliwego i drobnej wytwórczości wraz z urządzeniami i obiektami towarzyszącymi oraz urządzeniami infrastruktury technicznej. Przez przeznaczenie podstawowe zgodnie z § 3 pkt 1 lit. d) uchwały, należy rozumieć takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi. Ponadto (§ 38 ust. 2 pkt 1-6 uchwały) w obszarze UCrz dopuszcza się lokalizację innych obiektów i urządzeń m.in. urządzeń technicznych czy nieuciążliwych drobnych zakładów produkcyjnych pod warunkiem, że stanowią uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego oraz jeżeli jako obiekty i urządzenia projektowane lub istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego łącznie nie zajmują więcej niż 20% danego obszaru UCrz oraz nie naruszają ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej. Organ zaznaczył, że używane w uchwałach pojęcia rzemiosła, zakładu drobnej wytwórczości i drobnego zakładu produkcyjnego są nieostre i niektóre przedsięwzięcia mają cechy przynależne każdej z nich. Odwołując się do ustawy z dnia 22 marca 1989r. o rzemiośle, która stanowi, że rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną z udziałem kwalifikowanej pracy własnej, w imieniu tej osoby i na jej rachunek, przy zatrudnieniu do 50 pracowników organ uznał, że rozbudowę drukarni należy zaliczyć do rzemiosła, a więc spełnić musi warunki określone w planie dla obszaru o przeznaczeniu podstawowym ( § 38 ust.1 uchwały ). Potwierdza to fakt, że inwestor nie zatrudnia więcej niż 50 pracowników, przedłożył zaświadczenie o zakończeniu kursu przyuczającego do zawodu operatora malej poligrafii oraz zaświadczenie o przynależności do cechu rzemiosł rożnych, wynikającej z prowadzenia własnego zakładu offsetowego i fleksograficznego, a ponadto, że prowadzenie drukarni nie jest wymienione w powołanej ustawie jako nie spełniającego pojęcia rzemiosła. Organ podkreślił, że w rozumieniu Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U Nr 257, poz. 2573) drukarnia nie jest uznana za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego też powodu organ za niezasadny uznał zarzut stron, dotyczący nieuwzględnienia zapisów planu dotyczących ograniczeń inwestycyjnych z uwagi na ekologię. Skoro bowiem drukarnia nie jest obiektem oddziałującym na otoczenie to jego lokalizacja nie jest sprzeczna z zapisami o obszarach ekologicznie chronionych. Posadowienie projektowanego budynku w odległości 3,1 m od granicy działki spełnia także warunki § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych, oraz pod względem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy i ergonomii. Organ wywiódł także, przytaczając parametry dotyczące zabudowy działki i jej powierzchni, że inwestowany teren spełnia warunki uchwały z 1996r. nakładające na inwestora wskaźnik zazielenia działki na 30%. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dla rozpatrzenia sprawy nie ma znaczenia wniosek o zbadanie zgodności z prawem decyzji z dnia 25 sierpnia 1989r, w sprawie pozwolenia na budowę drukarni. Zaznaczono jednak, że decyzją z dnia 10 kwietnia 2008 r. Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzję tę utrzymał w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. i J. G. stwierdzili, że nie zgadzają się z decyzją, gdyż jest ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, a poza tym nie wykonano wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 października 2008 r., który nakazywał przesądzić ostatecznie, do jakiej kategorii ma zostać zaliczona drukarnia. Skarżący dowodzili, że wbrew wyrokowi sądu nie dokonano bilansu obszaru UCrz, w ilu procentach jest już zabudowany, co ma istotne znaczenie dla sprawy. Ograniczenie zabudowy tego obszaru wynika bowiem z tego, że teren na którym znajduje się działka nr 411 znajduje się w granicach Ekologicznego Systemu Obszarów Chronionych, a jak ustalili, jest to obszar przynależny do Krajowego Korytarza Ekologicznego Doliny Wieprza. W związku z tym w ich mniemaniu decyzja jest sprzeczna "nie tylko z prawem użytkowym, ale również z zewnętrznymi uwarunkowaniami do Gminnego programu, wynikającego z wyższego szczebla". W ocenie skarżących nie ustalono jednoznacznie do jakiej kategorii należy zaliczyć drukarnię. Ich zdaniem stwierdzenie w decyzji, że drukarnia jest rodzajem rzemiosła, nie ustala w sposób jednoznaczny do jakiej kategorii ją zaliczyć. Podkreślili, powołując się na stronę internetową drukarni, że jest ona dużym zakładem produkcyjnym, zajmującym czołowe miejsce na rynku krajowym i zagranicznym w druku i dostawie etykiet. Zwrócili uwagę na wymiary drukarni już istniejącej i planowanej, co ich zdaniem jest ciągle pomijane, a może pomóc w ustaleniu, czy drukarnia świadczy usługi w zakresie rzemiosła i drobnej wytwórczości, czy zajmuje się produkcją na skalę przemysłową. W ich ocenie jest dużym zakładem produkcyjnym, którego usytuowanie na działce nr 411 jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W skardze akcentowano także uciążliwość tego rodzaju obiektu, czego doświadczają w postaci zanieczyszczonego powietrza. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoją argumentację i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nie może zostać uznany za trafny zarzut niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 września 2008 r. (sygn. akt II SA/Lu 239/08, a nie z dnia 22 października 2008 r. jak podano w skardze). Wbrew bowiem przekonaniu skarżących organy nie miały obowiązku wykonania bilansu obszaru oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta L. - część I symbolem UCrz, celem zbadania czy zabudowa nie przekracza już 20 % tego obszaru. Wspomniany obowiązek musiałaby bowiem mieć umocowanie w ocenie Sądu, sprowadzającej się w istocie do wskazania, że zamierzona inwestycja określona jest w § 38 ust.2 planu, tylko bowiem z dopuszczalną lokalizacją na tym obszarze wiąże się konieczność badania powierzchni zabudowy już istniejącej i nowoprojektowanej. Tymczasem Sąd stwierdził jednoznacznie, że rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy powinien ustalić do jakiej kategorii zaliczyć sporną drukarnię i w konsekwencji tych ustaleń przesądzić, czy obiekt ten znajduje się w obszarze o przeznaczeniu podstawowym (§ 38 ust.1) czy dopuszczalnym (§ 38 ust.2 ). W sytuacji, gdyby organ uznał, że obiekt spełnia warunki zakwalifikowania go do drugiej kategorii (ust.2) winien zbadać, czy zachodzą negatywne przesłanki określone w § 38 ust.3 dotyczące obiektów lub urządzeń projektowanych, jak i istniejących stosunku do obszaru określonego w planie jako obszar UCrz. Jest w tej sytuacji oczywistym, że podzielenie przez Wojewodę stanowiska organu I instancji, według którego drukarnie należało zaliczyć do zakładów rzemiosła nieuciążliwego, a więc do inwestycji wymienionych w § 38 ust.1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwalniało od badania powierzchni zabudowy obszaru UCrz. Zastrzeżeń nie budzi także prawidłowość przyjętej przez organy kwalifikacji zamierzonej inwestycji. Zauważyć należy, że wspomniany już § 38 planu jako podstawowe przeznaczenie gruntów wskazuje "pod zakłady rzemiosła nieuciążliwego i drobnej wytwórczości wraz z urządzeniami i obiektami towarzyszącymi oraz urządzeniami infrastruktury technicznej’’. Jako dopuszczalną wskazuje się natomiast lokalizację nieuciążliwych drobnych zakładów produkcyjnych. Wprowadzając tak określone inwestycje, uchwała nr XLIII/321/06 Rady Miasta z dnia 9 października 2006 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta – część I nie dokonała ich definicji, odsyłając w § 3 pkt. 1.1 do definicji zawartych w przepisach szczególnych. Jeśli tak, to organ prawidłowo zbadał przede wszystkim, czy rozbudowa drukarni mieści się w podstawowym przeznaczeniu obszaru UCrz, a odwołanie się przy tym do ustawy o rzemiośle przy ewentualnym określeniu inwestycji wynikających z § 38 ust.1 uchwały, pozostaje w zgodzie z jej § 3 pkt. 1.1.Stosownie do art.2 ust.1 ustawy z dnia 22 marca 1989r. o rzemiośle (jedn. tekst Dz.U z 2002 r. Nr 112, poz. 979 ze zmianami) rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, z udziałem kwalifikowanej pracy własnej, w imieniu własnym tej osoby i na jej rachunek, przy zatrudnieniu do 50 pracowników - zwaną dalej rzemieślnikiem. Ust. 4 stanowi natomiast, że do rzemiosła nie zalicza się działalności: handlowej, gastronomicznej, transportowej, usług hotelarskich, usług świadczonych w wykonywaniu wolnych zawodów, usług leczniczych oraz działalności wytwórczej i usługowej artystów plastyków i fotografików. Wymienienie rodzajów działalności gospodarczej, które nie są uznawane za rzemiosło musi prowadzić do wniosku, że każda inna działalność gospodarcza może zostać uznana za rzemiosło, o ile spełnione są warunki określone w art.2 ust.1. Tezę tą potwierdza teść art.1 ustawy, według którego osoby fizyczne wykonujące działalność gospodarczą na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej mogą prowadzić tę działalność, z zachowaniem warunków określonych w niniejszej ustawie. Działalność takich osób zaliczana jest do rzemiosła. Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2006r. ( I OSK 1344/05 LEX nr 198287 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) wyjaśnił, że fakt, iż w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej dany podmiot był przedsiębiorcą nie wyklucza, iż w rozumieniu ustawy o rzemiośle może być uznawany za rzemieślnika, ze wszystkimi z tego faktu wynikającymi konsekwencjami. Kategorie: przedsiębiorca i rzemieślnik nie były bowiem (i nie są) wzajemnie wykluczające się (rozłączne). Z akt sprawy wynika, że skarżący zatrudnia 49 pracowników (zaświadczenie k. 6 akt II instancji), należy także do cechu Rzemiosł Różnych w L. (zaświadczenie k.75 akt II instancji). Nie ma zatem przeszkód do uznania, że prowadzona przez niego działalność w formie drukarni offsetowej i fleksograficznej spełnia warunki rzemiosła, tak jak przyjęły to organy rozpoznające sprawę. Bez znaczenia jest przy tym podnoszony w skardze zarzut dotyczący zakresu prowadzonej przez skarżącego działalności. Jest bowiem oczywistym, że ustawa o rzemiośle jako kryterium zaliczenia określonej działalności do rzemiosła w ogóle nie wymienia jej rozmiaru. Bez wątpienia jednak działalność gospodarcza może przybrać charakter zarówno wytwórczy jak i usługowy. Nie mają zatem znaczenia podnoszone w skardze zarówno powierzchnie budynków drukarni jak i zawierane przez skarżącego kontrakty, skoro uchwała z dnia 9 października 2006r. w ogóle tych kryteriów nie akcentuje, ograniczając się jedynie do wskazania podstawowego przeznaczenia gruntów pod zakłady rzemiosła nieuciążliwego. Słusznie także zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 marca 2009 r. (II OSK 430/08 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), że interpretacja przepisów prawa miejscowego nie może dokonywać się w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem, iż nie jest dopuszczalna taka wykładnia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego, która prowadziłaby do nieusprawiedliwionego ograniczenia wyrażonej w art.22 Konstytucji RP zasady wolności gospodarczej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż ustawy regulujące zagospodarowanie przestrzenne należą do ustaw, które ograniczają sposób wykonywania prawa własności, jednakże plan zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić instrumentu ograniczającego chronioną konstytucyjnie swobodę działań gospodarczych i nakładania ograniczeń o charakterze podmiotowym w zakresie działań konkurencyjnych podmiotów gospodarczych. Ustrojodawca dopuszcza bowiem ograniczenie działalności gospodarczej tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2003 r. o sygn. akt II SA/Po 1376/02, LEX 81497). Jeśli zatem uchwała nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem zakładu rzemiosła nieuciążliwego odsyłając do ustaw szczególnych, zapis ten nie powinien być interpretowany na niekorzyść inwestora, ale z uwzględnieniem zasady wolności gospodarczej, z którą kojarzyć należy także rozbudowę istniejącego zakładu. Brak jest także podstaw do akceptacji podniesionych w skardze zarzutów dotyczących uciążliwości drukarni dla nieruchomości sąsiedniej. Kwestia ta była rozważana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który w wyroku z dnia 30 września 2008r.( sygn. akt II SA/Lu293/08) zarzut ten uznał za nietrafny, a która to ocena z uwagi na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) jest wiążąca zarówno dla tego sądu, jak i dla organu, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Sąd zaznaczył, że według oceny dokonanej przez organ I instancji, sformułowanej na gruncie uzgodnień w zakresie b.h.p. i przeciwpożarowych, projekt budowlany przewiduje urządzenia ograniczające oddziaływanie, w tym także w zakresie używania środków chemicznych oraz hałasu (nowoczesne i ciche urządzenia drukarskie) a także wentylatory, zastosowane w celu usuwania powietrza z hal produkcyjnych, funkcjonowanie których mieści się w dopuszczalnych normach hałasu. Argumenty wysuwane przez skarżącego opierają się na przypuszczeniach, które w istocie, biorąc pod uwagę ustalenia organu, nie mogą przesądzać o niedopuszczalności funkcjonowania inwestycji już na etapie zatwierdzania projektu i udzielania pozwolenia na rozbudowę zakładu, który już funkcjonuje i w stosunku do którego skarżący nie wskazuje na istotne uciążliwości w tym zakresie. W ocenie sądu, biorąc pod uwagę wyjaśnienia organu I instancji, na aktualnym etapie inwestycyjnym nie można stwierdzić naruszenia § 15 uchwały, wskazującego na obowiązek ograniczenia wszelkiej uciążliwości do granic własnej posesji. Zauważyć ponadto należy, na co zwróciły uwagę organy administracji, że drukarnia nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ( Dz. U Nr 257, poz. 2573). Sąd stwierdził również, iż nie mają znaczenia dla oceny prawnej podnoszone w skardze argumenty dotyczące zgodności z prawem decyzji z dnia 25 sierpnia 1989 r. w sprawie pozwolenia na budowę drukarni. Zdaniem sądu przedmiot kontrolowanego sądownie postępowania administracyjnego jest niezależny od ewentualnego wzruszenia decyzji udzielającej pozwolenie na budowę drukarni, oceniany jest na podstawie innego stanu prawnego, a sama inwestycja stanowi obiekt konstrukcyjnie niezależny od obiektu pierwotnego. Nieuzasadniony jest także zarzut sprowadzający się do zarzucenia organom nieuwzględnienia zasad wynikających z położenia działki na której zlokalizowana jest drukarnia w "Granicach Ekologicznego Systemu Obszarów Chronionych" przynależnego do "Krajowego Korytarza Ekologicznego Doliny Wieprza". Takie położenie działek wynika z pisma z dnia 15 października 2007r. (k.13 akt Ii instancji) w którym Burmistrz Miasta poinformował skarżących, że działki na których ma być zrealizowana rozbudowa drukarni położone są w strefach polityki przestrzennej opisanych jako "Wielofunkcyjna Strefa Śródmiejska’’ i "Granice Ekologicznego Systemu Obszarów". Z treści uchwały nr XLIII/321/06 wynika jednak, że taka strefa polityki przestrzennej jak "Granice Ekologicznego Systemu Obszarów Chronionych’’ w ogóle w planie nie jest zamieszczona, natomiast z zapisów obowiązujących dla strefy "Wielofunkcyjna Strefie Śródmiejskiej" nie można wnosić o niedopuszczalności rozbudowy drukarni, czego nie podnosili także skarżący. Z powyższych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.