II SA/Lu 217/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Witold Falczyński, , , po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. I. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia protestu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Rada Miejska uchwałą Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 4 ust. 1 i art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717) nie uwzględniła protestu H. I.. Przedmiotem protestu była podjęta w dniu [...] uchwała Rady Miejskiej Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Zgodnie z nim teren oznaczony symbolem 21U, zlokalizowany w rejonie ulicy [...] ma być przeznaczony dla potrzeb międzypaństwowego przejścia granicznego z Białorusią, na usługi i parkingi. W uzasadnieniu uchwały odrzucającej protest Rada Miejska wyjaśniła, że lokalizacja przejścia granicznego w rejonie ulicy [...] jest kontynuacją dotychczasowych rozwiązań planistycznych, jest zgodna z aktualnie obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] oraz uwzględnia uwarunkowania i kierunki rozwoju przestrzennego, wynikające z " Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Lubelskiego" oraz " Strategii Rozwoju Województwa Lubelskiego". Nadto specjalistyczne badania – "Studium oddziaływania prognozowanego ruchu pojazdów w ciągu ulicy [...] związanego z projektowaną budową drogowego przejścia granicznego we [...]" wykazały, że potencjalne ponadnormatywne uciążliwości wynikające z zanieczyszczeń powietrza i emisji hałasu nie powinny przekraczać linii oddalonej o 15 m od osi przejazdu pojazdów. Poza tym będzie można je zminimalizować dobrze zaprojektowanym ekranowaniem roślinnym, właściwą organizacją ruchu na przejściu oraz poprawą izolacyjności akustycznej budynków mieszkalnych przy ul. [...]. Na powyższą uchwałę Rady Miejskiej H. I. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, domagając się uznania tej uchwały za nieważną. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż Rada Miejska błędnie zakwalifikowała jej wniosek jako protest, gdyż zdaniem skarżącej jest to zarzut, albowiem projektowany plan w części dotyczącej przejścia granicznego narusza jej interes prawny, ponieważ zwiększy się hałas, będzie bardziej zanieczyszczone powietrze, co ograniczy ją w wykonywaniu prawa własności. W projekcie nie uwzględniono nadto zagrożeń, wynikających ze zmiany przeznaczenia ul. [...], które zostały wyraźnie przedstawione w " Studium oddziaływania prognozowanego ruchu pojazdów w ciągu ulicy [...] związanego z projektowaną budową drogowego przejścia granicznego we [...]." Ponadto Gmina nie wykonała wielu badań i uzgodnień, do których była zobowiązana, tj. uzgodnień geologicznych, hydrologicznych, opinii biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, uzgodnienia z przyległą gminą. Nie przedstawiła dokumentów stwierdzających prawo własności gruntów przeznaczonych pod przedmiotową inwestycję. Uchybienia powyższe, zdaniem skarżącej, przesądzają o nieważności zaskarżonej uchwały. Skarżąca, powołując się na pkt 9 "Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Lubelskiego", stwierdziła, że przejście graniczne może, a nawet powinno być zlokalizowane na obrzeżach miasta, a nie w ściśle zabudowanym obszarze miejskim. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wyjaśniła, że zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 89, poz. 415) uchwała o odrzuceniu protestu nie podlega zaskarżeniu i nie musi spełniać szczególnych warunków formalnych. Może być zaskarżona jedynie na podstawie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ale pod warunkiem, że skarżący uprzednio zwróci się bezskutecznie do organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę, z wnioskiem o jej uchylenie lub zmianę. Skarżąca H. I. nie uczyniła tego, a więc jej skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) podlega odrzuceniu. Rada Miejska, kwalifikując wniesione przez skarżącą pismo jako protest stanęła na stanowisku, że ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], w części dotyczącej lokalizacji przejścia granicznego nie naruszają interesu prawnego skarżącej. Nieruchomość jej jest usytuowana w odległości ok. 500 m od planowanego przejścia granicznego, a jej przeznaczenie się nie zmieni - nadal będzie to zabudowa jednorodzinna. Nadto skarżąca nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, na których ma być ono zlokalizowane. Poza tym parametry drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) nie ulegną zmianie, a z opracowanych dla potrzeb planu badań i ekspertyz wynika, że nie wystąpią szczególne zagrożenia wynikające z zanieczyszczenia powietrza i emisji hałasu. Wojewoda nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu planistycznym organów gminy. Z "Prognozy skutków wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na środowisko przyrodnicze" wynika, że zmiana funkcji terenu jest zmianą o niewielkim wpływie na środowisko, ponieważ potencjalne zagrożenia będzie można wyeliminować dzięki nowoczesnym rozwiązaniom technologicznym. Poza tym planowane przejście graniczne będzie obsługiwało jedynie ruch samochodów osobowych, dostawczych o ładowności do 3,5 t oraz autobusów, natomiast wykluczony będzie ruch ciężkich samochodów ciężarowych. Rada Miejska ponadto podtrzymała swoją argumentację dotyczącą potencjalnego zanieczyszczenia powietrza i emisji hałasu, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje dwa rodzaje środków prawnych służących kwestionowaniu ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – protest i zarzut. Protest, zgodnie z art. 23 tej ustawy, może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu. Uchwała o przyjęciu bądź odrzuceniu protestu nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Legitymowanym do wniesienia zarzutu natomiast jest podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu. Uchwała rady gminy o odrzuceniu zarzutu może być zaskarżona do sądu administracyjnego – art. 24 ust.4 ustawy. Zatem koniecznym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest stwierdzenie, czy pismo skarżącej kwestionujące ustalenia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiło protest, czy też zarzut. Kryterium rozróżniającym te dwa środki prawne jest, jak już wskazano, naruszenie interesu prawnego danego podmiotu. Interes prawny winien być rozumiany jako realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi wynikać z określonego przepisu prawa materialnego odnoszącego się do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu / wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2002 r., sygn. akt IV SA 2238/01 Monitor Prawniczy 12/2002, s. 532 / Brak możliwości takiej kwalifikacji interesu uzasadnia ocenę, że wniesione zastrzeżenia stanowią protest w rozumieniu art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że skarżąca nie jest właścicielem terenu, na którym ma być zlokalizowane przejście graniczne ani nie posiada do niego żadnego innego prawa. Planowana inwestycja, włącznie z ulicą [...] znajduje się na nieruchomości stanowiącej własność Gminy [...]. Ponadto projekt nie zmienia dotychczasowego przeznaczenia działki skarżącej – w dalszym ciągu ma to być zabudowa jednorodzinna. Okoliczności te uprawniają do oceny, że projektowane zmiany, jako nieingerujące w dotychczasowy zakres i sposób wykonywania własności przez skarżącą, nie naruszają jej interesu prawnego ani uprawnienia. W tej sytuacji należy stwierdzić, że pismo skarżącej z dnia [...] Rada Miejska prawidłowo zakwalifikowała jako protest i rozpoznała w trybie art.23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Powołany przepis prawa nie przewiduje możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy o odrzuceniu protestu. Oznacza to, że skarga wniesiona przez H. I. jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle takiej kwalifikacji niezasadnym jest odnoszenie się przez Sąd do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.