II SA/Lu 217/08

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. z udziałem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić H. B. przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 217/08, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, odmówił H. B. przyznania prawa pomocy. Sąd wskazał, że skarga jest oczywiście bezzasadna. Zażalenie na powyższe postanowienie, złożone przez skarżącą w dniu 12 maja 2008 r., zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 608/08. H. B. wnioskiem z dnia 13 maja 2008 r. ponownie zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując na swoją trudną sytuację majątkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 165 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowienia niekończące postępowanie w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W niniejszej sprawie ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy należy traktować jako wniosek o zmianę wcześniej wydanego, prawomocnego już postanowienia, zażalenie na które zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalone. Jednocześnie należy stwierdzić, iż okoliczności przedmiotowej sprawy, po wniesieniu nowego wniosku, nie uległy zmianie, ponieważ skarga wniesiona przez skarżącą nadal jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie bowiem z art. 247 ppsa w sytuacji gdy skarga jest oczywiście bezzasadna sąd ma obowiązek odmówić przyznania prawa pomocy nawet jeżeli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony (art. 246 § 1 i 2 ppsa). Podkreślić należy, że skarga jest bezzasadna wówczas gdy, bez głębszej analizy prawnej nie ma najmniejszych wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Zastosowanie tego przepisu jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy wskazuje jednoznacznie, iż skarga nie ma szans na uwzględnienie (por. postanowienie NSA z dnia 20 października 2005 r., sygn. akt II FZ 653/2005). Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Z akt sprawy bowiem wynika, że skarga wniesiona przez H. B. nie spełnia wymogów określonych w art. 57 ppsa, zgodnie z którym, skarga powinna zawierać wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w myśl art. 49 § 1 ppsa, jednak w zakreślonym terminie wskazanych braków nie uzupełniła. Powyższe braki uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi powoduje, że zachodzi określona w art. 58 § 1 pkt 3 ppsa podstawa do jej odrzucenia, co oznacza oczywistą bezzasadność skargi i w świetle powyższego wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Z tych względów, działając na podstawie art. 247 ppsa, należało odmówić przyznania prawa pomocy.