II SA/Lu 219/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Julia Polak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2011 r. sprawy ze skargi [...] SA na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał G. S.A. przywrócenie pierwotnego sposobu użytkowania części garażu w budynku przy ul. F. 2 w L. użytkowanego jako tor kartingowy. W uzasadnieniu podano, ze podczas oględzin dokonanych w dniu 4 listopada 2009 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w budynku firmy G. S.A. przy ul. F. 2 w L. ustalono, że w części parkingowej na poziomie -1 znajduje się tor kartingowy, zrealizowany kosztem części parkingu. Według organu jest to niezgodne z projektem budowlanym zamiennym stanowiącym załącznik do decyzji Prezydenta z dnia [...] znak: [...]. Ponieważ podczas kontroli nie przedstawiono żadnych dokumentów dotyczących zmiany sposobu użytkowania części garażu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] wstrzymał Spółce użytkowanie wspomnianej części garażu jako toru kartingowego i nałożył na spółkę obowiązek przedstawienia do dnia 30 czerwca 2010r. opisu i rysunku określającego usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych, z oznaczeniem części obiektu, w której dokonano zmiany sposobu użytkowania, zwięzłego opisu technicznego wraz z danymi techniczno – użytkowymi oraz danymi technologicznymi, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaświadczenia Prezydenta o zgodności aktualnego sposobu użytkowania części garażu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ekspertyzy technicznej i pozwolenia, uzgodnienia lub opinii wymaganych odrębnymi przepisami. Wobec nie wykonania przez spółkę nałożonych na nią obowiązków, określonych w art. 71a ust. 4 ustawy Prawo budowlane, PINB nakazał G. S.A. przywrócenia pierwotnego sposobu użytkowania części garażu użytkowanego jako tor kartingowy. Po rozpoznaniu odwołania Spółki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 71 ust.1 pkt 2 ustawy prawo budowlane przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno- sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Z kolei według art. 71 ust.2 ustawy zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zdaniem organu odwoławczego oddzielenie części parkingu materiałem plandekowym i wytyczenie toru kartingowego za pomocą dwóch warstw opon samochodowych, ułożonych wzdłuż toru stanowi zmianę sposobu użytkowania części parkingu w rozumieniu wspomnianego przepisu prawa budowlanego. Przemawia za tym także pismo Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L. z dnia 27 lipca 2010r., w którym stwierdzono, że sposób użytkowania części garażu jako toru kartingowego powoduje zmianę warunków bezpieczeństwa pożarowego w odniesieniu do założeń dokumentacji projektowej, na podstawie której obiekt był oddawany do użytkowania. Organ odwoławczy podkreślił, że przesłanką uzasadniającą zobowiązanie spółki do przywrócenia pierwotnego sposobu użytkowania części garażu w budynku przy ul. F. 2 w L. użytkowanego jako tor kartingowy było nie wywiązanie się z obowiązku nałożonego na nią postanowieniem PINB z dnia [...]. Skargę na powyższą decyzję wniosła G. S.A. zarzucając organowi odwoławczemu, że naruszył on art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów odwołania, czym naruszył także art. 136 k.p.a. oraz poprzez nie wykazanie w uzasadnieniu, na jakich przesłankach faktycznych oparł się organ I instancji przyjmując, że w budynku G. doszło do zmiany sposobu użytkowania części obiektu, w tym warunków ochrony środowiska. Organowi odwoławczemu zarzucono ponadto naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie okoliczności podniesionych w odwołaniu i nie rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, o czym świadczy to, że zaakceptował on ustalenia, co do zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego bez udziału biegłego z zakresu pożarnictwa, co skutkowało brakiem rzetelnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz, iż art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, podczas gdy okoliczności sprawy nie uprawniały do dokonania ustaleń, iż doszło do zmiany sposobu użytkowania części parkingu podziemnego, a tym samym do nałożenia obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. Skarżąca podniosła, że wobec potrzeby uzyskania informacji fachowych dotyczących ochrony przeciwpożarowej organy rozpoznające sprawę winny powołać biegłego z zakresu pożarnictwa, czego jednak zaniechano. W skardze podkreślono, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany jako budynek użyteczności publicznej w rozumieniu przepisów o ochronie przeciwpożarowej i nadal w takim charakterze jest wykorzystywany. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami ) przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że przy ocenie czy w danym przypadku doszło do zmiany sposobu użytkowania istotne jest ustalenie, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności, związanej z jego użytkowaniem, wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi (lub jego części), związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego użytkowania ( wyrok NSA z dnia 10 lutego 2011r. II OSK 327/10 CBOIS). W rozpoznawanej sprawie już w piśmie z dnia 25 września 2009r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej sygnalizował, że funkcjonowanie toru kartingowego w przedmiotowym budynku jest niezgodne z założeniami projektu budowlanego. Swoje stanowisko ten sam organ podtrzymał w piśmie z dnia 27 lipca 2010 r. jednoznacznie stwierdzając, że skutkiem przeznaczenia części garażu budynku położonego przy ul. F. 2 w L. na tor kartingowy jest zmiana warunków bezpieczeństwa pożarowego. Co więcej za stanowiskiem organu przemawia treść złożonej przez skarżącą opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wynika z niej przecież jednoznacznie, że z pomieszczenia wykonano 2 wyjścia ewakuacyjne, obiekt wyposażono w hydranty wewnętrzne i gaśnice oraz oświetlenie awaryjne. Zapewniono otwory przewietrzające w ścianach bocznych służące do usuwania ewentualnych dymów i gazów pożarowych. Wykonanie tych prac wskazuje, że działalność toru kartingowego zmieniła warunki ochrony przeciwpożarowej, a także wielkość obciążeń, skoro z opinii wynika, że ciężar samych opon zabezpieczających tor wyniósł około 9 000kg. Za niezrozumiały uznać należy zarzut, według którego dla ustalenia powyższej okoliczności niezbędnym było powołanie biegłego z zakresu pożarnictwa. Skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że w myśl art. 13 ust. 6 pkt 11 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity Dz.U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.) do dokonywania oceny przestrzegania przepisów przeciwpożarowych właściwy jest właśnie Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej. Jest zatem oczywistym, że dysponuje on niezbędną fachową wiedzą w zakresie umożliwiającym sprawowanie tej kontroli. Wbrew skarżącej nie zachodziła zatem potrzeba sięgnięcia po wiedzę specjalistyczną biegłego z zakresu ochrony przeciwpożarowej odnośnie oceny tego, czy doszło do naruszenia przepisów przeciwpożarowych. W związku z tym, że skarżąca spółka samowolnie zmieniły sposób użytkowania przedmiotowego budynku, bez dokonania zgłoszenia zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy, zasadnie postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał użytkowanie części garażu i nałożył obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wobec niewykonania tych obowiązków zgodnie z dyspozycją art. 71a ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ miał obowiązek nakazać przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego. W świetle powyższych rozważań nie można podzielić oceny skarżącej Spółki, że organ odwoławczy wydając decyzję naruszył art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 136 k.p.a., jak i wadliwie zastosował art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Natomiast co do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. to stwierdzić należy, że nie ma on znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Skoro bowiem rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest prawidłowe, a zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie, które pozwala prześledzić tok rozumowania organu odwoławczego to nawet ewentualne wadliwości uzasadnienia nie mogą skutkować usunięciem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z tych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) skargę należało oddalić.