II SA/Lu 22/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Maciej Gapski Protokolant Referent Agata Kuśmirska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 17 listopada 2025 r., znak: ZOA-VIII.7721.2.2025 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Biłgoraju z dnia 25 sierpnia 2025 r., znak: PINB. 5141.8.2024; II. zasądza od Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie na rzecz T. K. kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z 17 listopada 2025 r., znak: ZOA-VIII.7721.2.2025 Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Biłgoraju z 25 sierpnia 2025 r. umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie tarasu zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] w miejscowości P. S., gmina T.. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych. Pismem z 19 września 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Biłgoraju wszczął z urzędu postępowanie w sprawie tarasu zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] w miejscowości P. S., gmina T.. W wyniku podjętych czynności ustalił, że analizowany taras usytuowany jest bezpośrednio przy budynku mieszkalnym należącym do A. W. – inwestorki. Taras posadowiony jest na fundamencie z bloczków betonowych o wysokości ok. 70 cm nad poziomem gruntu i wyłożony kostką brukową. Od strony podwórza prowadzą na niego cztery stopnie, a z budynku mieszkalnego można wejść bezpośrednio przez drzwi tarasowe. W odległości około 1,5 m od działki nr ewid.[...], należącej do T. K., wzdłuż krawędzi tarasu, za pomocą słupków wkopanych w ziemię, umocowano przesłonę panelową. Panele osłaniają taras na wysokości 0,7 m do 2,5 m nad poziomem terenu. Podczas oględzin w dniu 14 listopada 2024 r. inwestorka oświadczyła, że zamierza wykonać nad tarasem zadaszenie z poliwęglanu. Według wiedzy inwestorki, granica między działkami przebiega około 0,5 m od murku, a część tarasowa znajduje się około 1,8 m od granicy z działką nr ewid.[...] W ocenie T. K., również obecnej w trakcie oględzin tarasu, granica pomiędzy działkami przebiega natomiast po ścianie obory usytuowanej na działce nr ewid.[...], zaś granica z działką nr ewid.[...] jest sporna. W dalszej kolejności PINB w Biłgoraju ustalił, że działka oznaczona nr ewid.[...] znajduje się na terenach rolniczego użytkowania z dopuszczeniem zabudowy związanej z gospodarką rolną oraz terenach zrównoważonego rozwoju turystyki. Nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie obejmuje jej program rewitalizacji. W tych okolicznościach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Biłgoraju decyzją z 17 grudnia 2024 r. znak: PINB.5141.8.2024, umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie tarasu zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] W ocenie PINB w Biłgoraju, wykonanie przedmiotowego tarasu nie narusza przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów techniczno-budowlanych. Z kolei znajdujące się na tarasie gazony ogrodowe, wypełnione roślinnością i kamieniem ozdobnym, nie podlegają regulacjom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W wyniku rozpoznania odwołania T. K., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją ostateczną z 17 lutego 2025 r., znak: ZOA-VIIL7721.2.2025 (sprostowaną postanowieniem z 26 lutego 2025 r.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na konieczność dokonania pomiarów usytuowania tarasu, licząc od jego krawędzi zewnętrznej do granicy z działką sąsiednią o nr ewid.[...] Wyrokiem z 24 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 117/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił sprzeciw A. W. od decyzji LWINB z 17 lutego 2025 r. W ramach ponownego rozpoznania sprawy, PINB w B. w dniu 22 lipca 2025 r. przeprowadził oględziny tarasu na działce nr ewid.[...] W protokole oględzin stwierdzono, że stan tarasu nie uległ zmianie od 14 listopada 2024 r. Ponadto wskazał, że krawędź zewnętrzna tarasu usytuowana jest w odległości 30-40 cm od granicy z działką nr ewid.[...], mierzonej w odniesieniu do słupków wkopanych przez uprawnionego geodetę. Następnie, decyzją z 25 sierpnia 2025 r. znak [...] PINB w Biłgoraju umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie tarasu zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] Organ I instancji nawiązał do § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem PINB w Biłgoraju, przepis ten dotyczy wyłącznie tarasu, którego krawędź zewnętrzna najbardziej oddalona od lica ściany budynku, nie może znajdować się bliżej niż 1,5 m od granicy działki sąsiedniej. Taras zwrócony w inną stronę niż do granicy działki nie posiada zatem ograniczeń poza jego powierzchnią zabudowy, tj. 35 m2. W ocenie organu I instancji, § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia dotyczy części budynku w nim wymienionych (mi.in tarasów) zwróconych w stronę granicy, co nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie, gdyż sporny taras usytuowany jest wzdłuż ściany budynku usytuowanej w granicy działki. W nawiązaniu do art. 4 ustawy Prawo budowlane, PINB w Biłgoraju podsumował, że budowa przedmiotowego tarasu jest zgodna z przepisami § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W związku z tym nie znalazł podstaw prawnych do wydania nakazów czy też prowadzenia postępowania naprawczego i uznał prowadzone postępowanie administracyjne za bezprzedmiotowe. T. K. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w całości nie zgadzając się z zawartym w niej rozstrzygnięciem i argumentacją organu I instancji. Rozpatrując odwołanie T. K., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na wstępie podkreślił, że analizowany taras jest naziemny, wolnostojący i nie jest połączony trwale z bryłą budynku, a w związku z tym, nie wlicza się jego powierzchni do powierzchni zabudowy budynku. W nawiązaniu do art. 29 ust. 2 pkt 31 Prawa budowlanego wskazał, że przedmiotowy taras o wymiarach 2,26 m x 5,38 m, posiada powierzchnię łączną wynoszącą 12,16 m2, a zatem w świetle ww. przepisu inwestor był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę czy też dokonania zgłoszenia jego realizacji we właściwym organie architektoniczno-budowlanym. Za sporną organ uznał natomiast kwestię zgodności usytuowania przedmiotowego tarasu z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Następnie przyjął za słuszną wykładnię tego przepisu zaprezentowaną przez PINB w Biłgoraju. Zdaniem organu odwoławczego § 12 ust. 6 pkt 1 ww. rozporządzenia dotyczy wyłącznie części budynku (tarasu), którego krawędź zewnętrzna najbardziej oddalona od lica budynku nie może znajdować się bliżej niż 1,5 m od granicy działki budowlanej. W ślad za orzeczeniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 października 2020 r., sygn. VII SA/Wa 310/20 oraz z 9 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1669/20, organ wskazał, że § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia dotyczy nieprzekraczalnych odległości (1,5 m) od granicy działki budowlanej wskazanych w nim "elementów" budynku – takich jak okap lub gzyms, a także taras - jednakże usytuowanych wyłącznie "w stronę tej granicy". Zaznaczył, że w przepisie "elementy" związane z budynkiem stanowią jednolitą grupę i zwrot "zwróconego w stronę tej granicy" odnosi się do wszystkich wymienionych "części" obiektu budowlanego za wyjątkiem wyraźnie w nim wskazanych "pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych". Taras będący przedmiotem spornej decyzji nie jest zwrócony w stronę działki skarżącej, a przylega do niej swoim wschodnim bokiem, a nie frontem. Organ podkreślił, że w prawie budowlanym nie ma generalnego zakazu zabudowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej, czy też konieczności uzyskania na taką zabudowę zgody sąsiada bądź innego zezwolenia. Z uwagi na istniejący wcześniej przy granicy działki sąsiedniej budynek mieszkalny, organ nie stwierdził, aby doszło do naruszenia zasad współżycia społecznego, jak też zakłócenia korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. W ocenie organu, w postępowaniu organu I instancji nie doszło do naruszenia zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wobec wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego należało więc uznać, że organ I instancji prawidłowo zastosował art. 105 § 1 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję T. K. wniosła o rozstrzygnięcie przedmiotu sprawy, tj. czy wybudowany taras w granicy działek nr ewid,[...] i [...] jest zgodny z przepisami prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2026 r., poz. 143 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji są dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich uchylenie, gdyż przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne poczynione przez organ. Przedmiotem kontroli jest taras zlokalizowany na działce nr ewid.[...] w miejscowości P. S., gmina T., którego inwestorką jest A. W.. Taras posadowiony jest na działce graniczącej z działką nr ewid.[...] należącą do skarżącej T. K.. Jest to obiekt o łącznej powierzchni 12,16 m2 (2,26 m x 5,38 m), zbudowany w bloczków betonowych, niezwiązany trwale z gruntem. Jak wynika z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 22 lipca 2025 r. (k.53 akt I instancji), krawędź tarasu zlokalizowana jest 30-40 cm od granicy z działką nr [...], która to granica została wytyczona przez uprawnionego geodetę. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz.1847) nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni zabudowy nie większej niż 35 m2: niezadaszonych bądź zadaszonych, o powierzchni dachu nie większej niż 35 m2. Uwzględniając wymienione parametry techniczne tarasu należy więc przyjąć, że nie podlega on obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Tym samym, Sąd przyjmuje za prawidłowe stanowisko organu w tym zakresie. W ocenie Sądu zasadnicza wadliwość orzekania w sprawie polega natomiast na nieprawidłowej wykładni § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosownie do § 12 ust. 6 pkt 1 tego rozporządzenia, odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Przepis ten wprowadza warunek, aby planowana odległość pomiędzy wymienionymi elementami zabudowy a granicą działki budowlanej była nie mniejsza niż 1,5 m, dopuszczając odstępstwo od tej reguły jedynie na rzecz pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Innymi słowy, uzależnia on legalność lokalizacji poszczególnych obiektów o charakterze budowalnym wyłącznie od dochowania wymaganej odległości 1,5 m odstępu pomiędzy tym obiektem a linią wytyczającą kraniec działki budowlanej. W ocenie Sądu, literalna wykładnia § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia nie pozwala na sformułowanie na jego podstawie innych, dalej idących warunków, które legitymizowałyby lub ograniczałyby swobodę lokalizacji wymienionych obiektów na działce inwestora. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, zarówno organ I instancji, jak i podążający za jego wykładnią organ odwoławczy przyjęły, że wskazana w przepisie nieprzekraczalna odległość 1,5 m odnosi się wyłącznie do tych elementów budynku, które skierowane są w stronę granicy działki budowlanej. W następstwie z faktu, że taras nie jest zwrócony "frontem" w stronę sąsiedniej działki, lecz przylega do niej swoim wschodnim bokiem wywiodły wniosek o legalności jego położenia. Zdaniem Sądu, taka argumentacja nie znajduje uzasadnienia w treści § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia. Jak wskazano powyżej, analizowany przepis nie przewiduje dodatkowego kwantyfikatora w postaci "strony" obiektu, który przyczyniałby się do uznania legalności jego położenia. Dla oceny legalności lokalizacji danego elementu budowlanego bez znaczenia pozostaje okoliczność czy jest on zwrócony frontem czy też bokiem w kierunku sąsiedniej działki. Takiego bowiem rozróżnienia nie przewiduje § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia. Z literalnej treści § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia wynika, że zwrot "zwróconego" dotyczy wyłącznie części budynków w postaci okapu lub gzymsu. Przepis ten brzmi bowiem1,5 m "do okapu lub gzymsu" zwróconego w stronę tej granicy. Pozostałe obiekty i części budynku wymienione są już po przecinku, w innej grupie, w związku z czym należy przyjąć, że odnosi się do nich jedynie wyrażenie 1,5 m, a nie dodatkowy kwantyfikator "zwróconego", który dotyczy bezpośrednio jedynie okapu i gzymsu. Jest to także w pełni zrozumiałe albowiem części budynku w postaci okapu i gzymsu są elementami jednowymiarowymi, w związku z czym nie budzi wątpliwości to, w którą stronę elementy te są zwrócone. Wykładnia językowa przepisu § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia prowadzi więc do wniosku, że użyty w nim dodatkowy kwantyfikator "zwróconego" dotyczy wyłącznie takich elementów budynku jak okap i gzyms. Na marginesie już więc jedynie należy wskazać, że również uznanie, że zwrot "zwróconego" dotyczy także pozostałych obiektów i części budynku wymienionych w § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, nie prowadziłoby do wniosków tożsamych z ocenami organów. Według słownika języka polskiego wyrażenie "zwrócony" oznacza ustawić coś w jakąś stronę, skierować do kogoś lub czego. W zwrocie tym chodzi więc o ustawienie się ogólnie w daną stronę, a nie o ustawienie się określoną częścią ciała lub obiektu. W przepisie § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia mowa jest ogólnie o zwróceniu się, a nie zwróceniu się frontem lub bokiem. Nawet więc przy ewentualnym użyciu dodatkowego kwantyfikatora "zwróconego" (do czego w ocenie Sadu w przypadku tarasu nie ma podstaw) sens przepisu § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia jest jasny i jednoznaczny. W przepisie tym chodzi bowiem o to, by wymienione w nim obiekty, w tym również tarasy, były sytuowane jako całość w odległości 1,5 m do granicy działki budowalnej, a nie, żeby taką odległość zachowywał jedynie front, czy też dowolny inny bok tarasu. W konsekwencji, sprzeczna z tym założeniem teza organów I i II instancji jest nieprawidłowa i jako taka nie może stanowić podstawy decyzji administracyjnej. Z uwagi na fakt, że wskazana błędna wykładnia § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia stanowi podstawę rozstrzygnięcia podjętego zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez organ I instancji, Sąd uznał za koniecznie uchylenie decyzji obu tych organów. W dalszym postępowaniu organu zrealizują stanowisko prawne Sądu, ze szczególnym uwzględnieniem wykładni § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia zaprezentowanej w niniejszym orzeczeniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając wśród kosztów uiszczony przez skarżącą wpis w wysokości 500 zł.