VII SA/Wa 310/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2020 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; dalej: "p.b.") po rozpatrzeniu odwołania M. O. (dalej: "skarżący") od decyzji z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "organ I instancji", "PINB") zatwierdzającej projekt budowlany rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (kat. I) realizowanego na działce nr ewid. [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w [...], zezwalającej na wznowienie robót budowlanych związanych z doprowadzeniem budynku do stanu zgodnego z prawem oraz nakładającej na E. i R. Z. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. obiektu - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wskazał, że sprawa była już przedmiotem postępowania przed [...]WINB oraz WSA w Warszawie. Na ostatnim etapie sprawy PINB decyzją nr [...] z [...] października 2014 r. nakazał E. i R. Z. rozbiórkę rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce o nr ewid. gr. [...] obr [...] przy ul. [...] w [...], zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę, tj. w kondygnacji parteru - rozbiórkę pokoju o wym. 5,16 m x 5,50 m, filarów ze stropem, kuchni, całej kondygnacji pietra wg. załącznika graficznego stanowiącego integralną część decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli E. i R. Z. [...]WINB po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z [...] lutego 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi W. O., wyrokiem z 9 listopada 2015 r. (sygn. akt: VII SA/WA 781/15) oddalił skargę. W. O. wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA, którą to skargę Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 8 listopada 2017 r. (sygn. akt: II OSK 422/16). Po uzupełnieniu materiału dowodowego i ponownym jego rozpatrzeniu PINB decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. zatwierdził projekt budowlany rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (kat. I) realizowanego na działce nr ewid. [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w [...], zezwolił na wznowienie robót budowlanych związanych z doprowadzeniem budynku do stanu zgodnego z prawem oraz nałożył na E. i R. Z. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. obiektu. Od tej decyzji odwołanie wniósł skarżący. [...]WINB, decyzją nr [...] z [...] września 2018 r. umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, że skarżący nie legitymuje się prawem własności działki nr ewid. [...] położnej przy ul. [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. O. wyrokiem z 10 maja 2019 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2512/18) uchylił ww. decyzję [...]WINB z [...] września 2018 r. Wobec powyższego organ odwoławczy rozpatrzył odwołanie skarżącego od decyzji z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] PINB. Organ odwoławczy, w uzasadnieniu decyzji wskazał, że pismem z 6 listopada 2019 r. wezwał skarżącego do przedłożenia oryginału bądź kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem, wypisu z aktu notarialnego z [...] lipca 2015 r., potwierdzającego że na podstawie umowy darowizny z [...] kwietnia 2015 r. stał się współwłaścicielem działki nr [...], a na podstawie umowy z [...] lipca 2015 r. wyłącznym jej właścicielem. W dniu 21 listopada 2019 r. skarżący okazał ww. akty notarialne, kopie których zostały dołączone do akt sprawy. Podniósł, że skarżący posiada zatem interes prawny w sprawie. [...]WINB przypomniał, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem postępowania przed organem odwoławczym, który w uzasadnieniu decyzji nr [...] z [...] lutego 2015 r., wskazał, iż nie podziela dokonanej przez organ I instancji interpretacji przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, że "zastosowania w sprawie nie ma przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (...), który umożliwia sytuowanie budynków w granicy w sytuacji gdy szerokość działki budowlanej jest mniejsza niż 16 m." Ponadto organ odwoławczy wskazał organowi I instancji aby przy ponownym rozpoznaniu rozważył skorzystanie z dyspozycji art. 49 ust. 3 p.b. wzywając inwestorów do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, w tych częściach, które są niezgodne ze stanem faktycznym poprzez zaliczenie do terenu objętego niniejszym postępowaniem również działki nr [...]. Organ odwoławczy podniósł, że inwestorzy w dniu 12 kwietnia 2018 r. przedłożyli w organie powiatowym 3 egz. projektu budowlanego. Wskazał również, że przedłożony projekt budowlany budynku sporządzony został przez mgr inż. [...] (upr. [...]) członka [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nr ewid. [...]) oraz sprawdzony przez mgr inż. arch. [...] (upr. [...] członek [...] nr eiwd. [...]) - architektura i inż. [...] (upr. bud. [...] członek [...] nr ewid. [...]) - konstrukcja. [...]WINB stwierdził, że projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją sporządzony został przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane oraz sprawdzony również przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami zawodowymi. Następnie [...]WINB wyjaśnił, że w części opisowej autor opracowania wskazał, iż "na działce nr [...] z obrębu [...] w [...] przy ul. [...] został rozbudowany i nadbudowany budynek mieszkalny bez zatwierdzonej dokumentacji budowlanej z wykonaną ścianą szczytową w działce sąsiedniej nr [...] odpowiednio w na początku ściany 43 cm i na końcu ściany szczytowej 65 cm. Doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z przepisami prawa wymaga rozbiórki części obiektu, w tym ściany szczytowej - znajdujących się na sąsiedniej działce o nr ew. [...]". Ponadto autor opracowania wskazał, że "działka nr [...] ma nieregularny kształt i szerokość (wg. pomiarów z natury): 5,4 m 15,8 m. Szerokość działki w miejscu usytuowania budynku w granicach wynosi odpowiednio (wg pomiarów z natury): 9,72 m i 11,52 m. (patrz rysunek projektu zagospodarowania w skali 1:250 - str. 13A). Jednocześnie wskazał, że w ocenie mgr inż. [...] "po wykonaniu robót przewidzianych projektem budynek będzie spełniał wymogi przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym: § 12 ust. 3 pkt 1, § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia. " Organ odwoławczy podniósł, że skarżący w odwołaniu podniósł, iż przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. [...]WINB nie podziela powyższego zarzutu. Wskazał, że przepis § 12 ust. 4 pkt 1 (aktualne brzmienie przepisu) "dopuszcza w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. " Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w uzasadnieniu swojej decyzji nr [...] z [...] lutego 2015 r. wskazał na konieczność ustalenia jaką szerokość ma działka nr [...], na której zlokalizowany jest sporny obiekt. Zdaniem [...]WINB z treści jak i analizy poprawionego projektu budowlanego autorstwa mgr inż. [...] jednoznacznie wynika, że szerokość działki nr [...] w najszerszym miejscu nie przekracza 16m, tak więc ww. przepis § 12 ust. 4 pkt 1 ma w niniejszej sprawie zastosowanie. Zarzut skarżącego, że lokalizacja przedmiotowego budynku narusza dyspozycję przepisu § 12 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia (aktualnie § 12 ust. 6 pkt 1), w związku ze zlokalizowanym balkonem na wysokości pierwszego piętra, na ścianie północno- zachodniej organ odwoławczy uznał za chybiony. [...]WINB wskazał, że w myśl powyższego przepisu odległość od granicy działki budowlanej nie może być niniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Podniósł również, że balkon zlokalizowany na elewacji północno-zachodniej nie jest skierowany w stronę działki skarżącego, a w stronę działki na której zlokalizowany jest sporny budynek tj. działki nr [...]. Wzdłuż granicy z działką sąsiednią znajduje się bok balkonu. [...]WINB po analizie projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją PINB nr [...] z [...] kwietnia 2018 r., podziela stanowisko organu I instancji w zakresie jego zgodności z art. 35 i art. 49b p.b. W ocenie [...]WINB organ I instancji przeanalizował w sposób wystarczający zebrany materiał dowodowy czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego organ odwoławczy nie podziela zarzutu skarżącego jakoby organ I instancji w toku prowadzonego postępowania naruszył dyspozycję art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że w ramach przeprowadzonego postępowania odwoławczego nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji organu I instancji. W związku z powyższym utrzymał w mocy decyzję PINB nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. 2. Pismem z 13 stycznia 2020 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] grudnia 2019 r., nr [...][...]WINB, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: a) art. 32 ust. 1 Konstytucji poprzez uwzględnianie wyłącznie interesu jednej strony postępowania; b) art. 5 ust. 1 p.b. poprzez przyjęcie, że legalizowana inwestycja nie naruszy uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym przypadku skarżącego; kwestie usytuowania budynku w granicy działki, będącej własnością skarżącego organ winien rozważyć w kontekście ograniczeń, które wynikają zarówno z art. 5 ust. 1 p.b. jak i art. 140 i art. 144 kc; c) § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) poprzez przyjęcie, że odległość balkonu od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m tylko w przypadku balkonu zwróconego w stronę tej granicy; d) art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku stania na straży praworządności; e) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; f) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji wykroczenia poza dozwolone granice uznania administracyjnego. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jego oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 1.Istota sprawy sprowadza się do wykładni (w kontekście wskazanego w sprawie stanu faktycznego) § 12 ust. 6 pkt 1 (wówczas był to § 12 ust. 5 pkt 1) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065; dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Zgodnie z tym przepisem: "Odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: (...) 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych". Zdaniem skarżącego, organy błędnie przyjęły, że odległość "balkonu" od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m tylko w przypadku "balkonu zwróconego w stronę tej granicy". Zdaniem organu, sporny balkon nie jest skierowany w stronę działki skarżącego a w związku z tym lokalizacja budynku sąsiedniego nie narusza § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom a nie stronie skarżącej. 2. W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że w sprawie były wydawane wyroki sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W ocenie Sądu, organy poprawnie zrealizowały wskazania WSA w Warszawie wyrażone w orzeczeniu z 10 maja 2019 r. (sygn. akt. VII SA/Wa 2512/18), jednoznacznie twierdząc, że skarżący posiada interes prawny w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia: - [...]WINB pismem z [...] listopada 2019 r. wezwał M. O. do przedłożenia wypisu aktu notarialnego z [...] lipca 2015 r., potwierdzającego że na podstawie umowy darowizny z [...] kwietnia 2015 r. stał się współwłaścicielem działki nr [...], a na podstawie umowy z [...] lipca 2015 r. wyłącznym jej właścicielem; - w dniu 21 listopada 2019 r. w siedzibie WINB M. O. okazał wskazane akty notarialne (kopie zostały dołączone do akt sprawy); - w dniu 27 lutego 2018 r. M. S. (projektant) wypożyczył z akt sprawy projekt budowlany rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego realizowanego na działce nr ewid. [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w [...] celem jego uzupełnienia a w dniu 12 kwietnia 2018 r. inwestorzy przedłożyli w organie 3 egzemplarze projektu budowlanego; - organ stwierdził, że projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją sporządzony został przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane oraz sprawdzony również przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami zawodowymi; - [...]WINB w uzasadnieniu decyzji Nr [...] z [...] lutego 2015 r. wskazał na konieczność ustalenia jaką szerokość ma działka nr [...], na której zlokalizowany jest sporny obiekt; z treści jak i analizy poprawionego projektu budowlanego jednoznacznie wynika, że szerokość działki nr [...] w najszerszym miejscu nie przekracza 16 m; - w związku z tym nie ulega wątpliwości, że w sprawie będzie miał zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (zgodnie z tym przepisem: "w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej (...) dopuszcza się (...) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej"). 3. Istota sprawy sprowadza się zatem do oceny stanu faktycznego sprawy (wybudowanego balkonu) w kontekście brzmienia § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawi warunków technicznych. Zgodnie ze wskazanym przepisem: "odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych". Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że sporny balkon zlokalizowany jest na elewacji północno-zachodniej. Nie jest zatem skierowany "w stronę" działki skarżącego, a w stronę działki na której zlokalizowany jest sporny budynek tj. działki nr [...]. Wzdłuż granicy z działką sąsiednią znajduje się jedynie bok balkonu. W ocenie Sądu, organy dokonały właściwej interpretacji wskazanego przepisu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepisy ten dotyczy bowiem nieprzekraczalnych odległości (1,5 m) od granicy działki budowlanej wskazanych w nim "elementów" budynku, ale usytuowanych wyłącznie "w stronę tej granicy". Pośród tych "elementów" wymienione zostały: "okap lub gzyms" a także między innymi "balkon". Użyte w przepisie wyrażenie "a także" zastępuje w swym znaczeniu zwrot "oraz". Jest to spójnik używany do łączenia zdań lub jego części odnoszących się do tych samych przedmiotów, osób lub faktów. Zatem nie ulega wątpliwości, że wskazane w przepisie "elementy" związane z budynkiem stanowią jednolitą grupę i zwrot "zwróconego w stronę tej granicy" odnosi się do wszystkich wymienionych w przepisie elementów z wyjątkiem wyraźnie w nim wskazanych "pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych". Przypomnieć należy, że nie ma generalnego zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej, jak też warunku uzyskania na taką budowę zgody sąsiada, a także zbliżenia obiektu do granicy. Nie oznacza to, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej w sposób dowolny rozstrzyga o pozwoleniu na budowę albo że jest związany wyłącznie przepisami warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś tylko od woli inwestora zależy określenie usytuowania obiektu i jest ono wiążące dla organu. Pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości (w zbliżeniu do granicy) może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Organ, który otrzymał wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości lub w zbliżeniu do granicy, zwłaszcza wobec kwestionowania takiego usytuowania inwestycji przez właściciela sąsiedniej nieruchomości, powinien wnioskodawcę, stosownie do art. 9 k.p.a., pouczyć o tym, że proponowane usytuowanie obiektu budowlanego powinno być uzasadnione. Wydając z kolei decyzję organ administracji powinien w szczególności mieć na uwadze zasadę ogólną wyrażoną w art. 7 k.p.a., wymagającą uwzględnienia słusznego interesu stron postępowania (por. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2312/10). Dodatkowo należy wskazać, że kwestia odległości budowy od granicy z działką sąsiednią, w pewnych okolicznościach w ogóle nie ma charakteru przepisów techniczno-budowlanych, lecz dotyczy prawa sąsiedzkiego jako prawa cywilnego. Jeżeli odstąpienie od warunków technicznych nie wiąże się z powstaniem zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym np. wprowadzeniem groźby pożaru, choroby, uszkodzenia mienia - to wadliwym jest uznanie na gruncie publiczno-prawnym wynikającym z p.b. naruszenia przepisów techniczno-budowlanych uniemożliwiające zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Pozytywnie można rozstrzygnąć sprawę tej strony, która wykaże w toku postępowania, iż budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią, lub w zbliżeniu do tej granicy, nie narusza zasad współżycia społecznego jak też nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości a także w zależności od konkretnej sprawy, wynika z zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji (por. wyrok WSA w Krakowie z 5 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1465/19). 4. W ocenie Sądu, organy wskazały również na to, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymagania wynikające z art. 35 p.b. Organom nie można również zarzucić naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Organy przeanalizowały w sposób wystarczający i poprawny zebrany materiał dowodowy. Dały temu wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji. Nie jest również zasadny argument skarżącego związany z naruszeniem art. 32 ust. 1 Konstytucji. Charakter zasady równości nie wyklucza możliwości uznania za zgodne z Konstytucją odmiennego traktowania podmiotów podobnych. Warunkiem koniecznym wprowadzenia wyjątków jednak jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego dokonywane jest zróżnicowanie. Kryterium różnicujące powinno mieć "uzasadniony charakter" albo "znajdować podstawę w przekonujących argumentach". Argumenty te muszą mieć charakter relewantny, proporcjonalny i pozostawać w jakimś związku z innymi wartościami, zasadami czy normami, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Różnicowanie sytuacji prawnej obywateli jest wtedy sprzeczne z Konstytucją, jeżeli traktuje się w sposób różny podmioty lub sytuacje podobne, a takie różnice traktowania nie znajdują należytego uzasadnienia konstytucyjnego (por. wyrok NSA z 12 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3263/15). 5. Biorąc pod uwagę powyższe, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.