II SA/Lu 220/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w składzie następującym: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2004 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [..]. ([..]) w przedmiocie protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Rada Miejska uchwałą z dnia [..]. (Nr [..]) wydaną na podstawie art. 18 st. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zmianami), art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zmianami) odrzuciła protest wniesiony przez B. K. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta w części dotyczącej lokalizacji przejścia granicznego w rejonie ul. [..] w W.. W uzasadnieniu stwierdziła, że projektowane ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta w części, która dotyczy lokalizacji przedmiotowego przejścia granicznego oznaczonego symbolem [..] nie naruszają interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Wynika to w szczególności z tego, że parametry przedmiotowej drogi krajowej Nr [..] (ul. [..]) nie ulegną zmianie. Z kolei z opracowanych dla potrzeb projektu miejscowego planu badań i ekspertyz wynika, że nie wystąpią szczególne zagrożenia wynikające z zanieczyszczenia powietrza i emisji hałasu. Ponadto Wojewoda na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie dopatrzył się w postępowaniu nadzorczym uchybień w postępowaniu planistycznym organów gminy, podniosła rada miasta. Z kolei z opracowanej prognozy skutków wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na środowisko przyrodnicze wynika, że zmiana funkcji terenu jest zmianą o niewielkim wpływie na środowisko, ze względu na eliminację potencjalnych zagrożeń poprzez dobór właściwych rozwiązań technologicznych w trakcie projektowania i ich realizacji. Natomiast podczas prac planistycznych wykonano specjalistyczne opracowanie pt.: "Studium oddziaływania prognozowanego ruchu pojazdów w ciągu ulicy [..] związanego z projektowaną budową drogowego przejścia granicznego w m. W.". Wynika z niego, że w świetle krajowych i europejskich doświadczeń z funkcjonowaniem przejść granicznych w ośrodkach miejskich, realizacja przejścia granicznego w W. nie stanowi precedensu organizacyjno-funkcjonalnego. Wykonane obliczenia dla zakładanego obciążenia ruchem ulicy [..]j wykazały, że potencjalne ponadnormatywne uciążliwości wynikające z zanieczyszczeń powietrza i emisji hałasu nie powinny przekraczać linii oddalonej o 15 m od osi przejazdu pojazdów (tj. istniejącej linii zabudowy). Potencjalne uciążliwości będzie można zminimalizować dobrze zaprojektowanym ekranowaniem roślinnym, właściwą organizacją ruchu na przejściu, w ciągu ul. [..] i dróg sąsiednich oraz poprawą izolacyjności akustycznej budynków mieszkalnych. Z kolei ekspertyza z 1995 roku, na którą powołuje się skarżący, została opracowana na zlecenie Urzędu Wojewódzkiego w C. i generalnie miała na celu wykazać możliwość zlokalizowania w rejonie W. międzynarodowego towarowego przejścia granicznego. Natomiast planowane przejście graniczne, jak wynika z podpisanej umowy między Republiką Białoruś a Rzeczpospolitą Polską, będzie miało charakter przejścia międzypaństwowego obsługującego jedynie ruch samochodów osobowych, dostawczych do 3,5 tony oraz autobusów. Tego względu ruch ciężkich samochodów ciężarowych będzie wykluczony. W skardze do Sądu B. K. podtrzymał w całości zastrzeżenia wysunięte w proteście, które to pismo nazwał zarzutem. W jego treści stwierdza, że projektowane przejście graniczne oznaczać będzie zmianę charakteru i funkcji ul. [..]. Spowoduje to pogorszenie stanu środowiska, wystąpienie zagrożeń epidemiologicznych zaś dojazd do jego nieruchomości będzie utrudniony. W tym zakresie powołuje się także na ekspertyzę z 1995r. opracowaną na zlecenie Urzędu Wojewódzkiego w C. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, ponieważ skarżący, tj. B. K. nie ma interesu prawnego lub uprawnienia do wniesienia zarzutu – w świetle dyspozycji art. 24 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) - do projektu przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie posiada wyłącznie interes faktyczny, stąd prawidłowo Rada Miejska podjęła zaskarżoną uchwałę o odrzuceniu protestu, a nie zarzutu. Nieruchomość stanowiąca własność skarżącego jest bowiem usytuowana w odległości ok. 350 m od planowanego przejścia granicznego i w dalszym ciągu będzie przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną. Natomiast projektowane przejście graniczne obejmuje nieruchomości, do których skarżący nie posiada tytułu prawnego. Natomiast na uchwałę o odrzuceniu protestu nie przysługuje – w świetle dyspozycji art. 23 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – skarga do sądu administracyjnego. Z kolei dyspozycja art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1591 ze zm.) stanowi, ze podmiot może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego jeżeli wystąpią łącznie dwie ustawowe przesłanki. Po pierwsze, został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie uchwałą rady gminy (miasta) w sprawie z zakresu administracji publicznej i po drugie, nastąpiło bezskuteczne wezwanie rady gminy (miasta) do jego usunięcia wyrażone w podjętej w tej sprawie uchwale. Ubocznie należy stwierdzić, że nawet uwzględnienie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodzi tylko wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) Sąd postanowił skargę odrzucić. kg.