II SA/Lu 225/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak-sprawozdawca, Protokolant Referent-stażysta Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. W. kwotę 100,00 /sto/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. nakazuje ściągnąć od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Skarbu Państwa-Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 400,00 /czterysta/ złotych tytułem nieuiszczonego wpisu, od którego skarżąca była zwolniona . Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2004 roku (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) - po rozpatrzeniu odwołania K.W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2003 roku (znak: [...]) odmawiającego wstrzymania robót budowlanych prowadzonych w budynku mieszkalnym o wymiarach 10,20 m x 10,00 m, usytuowanym na działce nr ewid. 1301/2, położonej w miejscowości T.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji ustalił, że inwestor, tj M.K. prowadzi roboty budowlane przy budynku mieszkalnym o wymiarach 10,20 x 10,00 m zlokalizowanym na działce nr ewid. 1301/02 położonej w miejscowości T. Wykonywane roboty budowlane polegają na montażu otworów okiennych, wykonywaniu tynków wewnętrznych oraz posadzek i podłóg. Inwestor powyższe roboty wykonuje na podstawie dokonanego zgłoszenia właściwemu organowi, tj. Burmistrzowi T., który pismem z dnia 15 stycznia 2003 roku (znak: BK.7353-II/1/2003) wyraził zgodę na ich prowadzenie. Dlatego też organ I instancji uznał, iż nie zachodzą przesłanki do wstrzymania robót budowlanych i decyzją, wydaną na podstawie art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane i art. 104 kpa, odmówił ich wstrzymania. Następnie odwołanie od tej decyzji złożyła K.W. podnosząc, że organ powinien uznać wykonywane roboty budowlane jako rozbudowę budynku mieszkalnego, na prowadzenie której wymagane jest pozwolenie na budowę. W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania organ II instancji stwierdza, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Wynika to z tego, że organ I instancji jako materialnoprawną podstawę decyzji powołał przepis art. 50 cyt. ustawy, który uprawnia właściwy organ do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych prowadzonych bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach. Natomiast w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki wstrzymania robót budowlanych powinna być wydana decyzja stosownie do art. 104 § 1 kpa, podkreślił organ odwoławczy. Rozpatrując zarzut z odwołania, że inwestor dokonał rozbudowy budynku mieszkalnego stwierdził, że rozbudowa obiektu budowlanego oznacza powiększenie już istniejącego obiektu budowlanego. Jednak roboty budowlane wykonywane przez M.K. nie mają na celu powiększenia istniejącego budynku mieszkalnego, czyli nie można ich uznać jako rozbudowę. Ponadto podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia przez właściwy organ prawa przy przyjęciu zgłoszenia nie mogą być przedmiotem rozpoznawania w niniejszej sprawie, dodał organ II instancji. W skardze do Sądu strona skarżąca, tj. K.W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W jej treści podkreśliła, że inwestor, tj. M.K. nie posiada pozwolenia na budowę całego budynku. Ponadto zdaniem strony skarżącej kwestia ta została rozstrzygnięta wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 9 marca 2000 roku (sygn. akt II SA/Lu 1810/98), który oddalił skargę M.K. na decyzję Wojewody w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ pierwszej instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie dodał, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane prowadzone w budynku mieszkalnym, a nie jego budowa czy też rozbudowa o czym orzekał Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w cyt. wyroku z dnia 9 marca 2000 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi jak i powołaną podstawą prawną. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 9 marca 2000 roku (sygn. akt II SA/Lu 1810/98) oddalił skargę M.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 1998 roku, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego. Natomiast wyrokiem z dnia 8 października 2002 roku oddalił skargę K.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2001 roku w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu stwierdził, że w stanie faktycznym tej sprawy nie zachodzą przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 48 cyt. ustawy – Prawo budowlane w stanie prawnym do dnia 11 lipca 2003 roku. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynikało, iż M.K. w okresie od listopada 1996 roku do października 2000 roku realizował inwestycję w oparciu o pozwolenie na rozbudowę budynku wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...]listopada 1996 roku (Nr [...]), która wobec jej nie zaskarżenia stała się ostateczna. Prawidłowo więc organ II instancji ustalił, że M.K. nie może być traktowany jak osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej bądź jak osoba, która prowadziła w tym okresie roboty budowlane bez pozwolenia na budowę. Natomiast Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2000 roku (Nr [...]), po rozpatrzeniu odwołania K.W. – uchylił w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy umarzającą wznowione postępowanie z dnia [...] września 2000 roku (Nr [...]) i uchylił decyzję Burmistrza Miasta i Gminy, z dnia [...] listopada 1996 roku (znak[...]) udzielającą M.K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr 1301/2 położonej w T. oraz odmówił udzielenia pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w cyt. wyroku z dnia 8 października 2002 roku orzekł, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien zgodnie z art. 66 kpa powiadomić skarżącą, tj. K.W., iż powinna wnieść odrębne podanie - z żądaniem wydania M.K. nakazu wstrzymania robót budowlanych - do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z pouczeniem o treści art. 66 § 2 kpa. Natomiast, zgodnie z dyspozycją art. 153 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania dotyczące dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie Sąd i organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Jednak w przedmiotowej sprawie właściwy organ nie rozpatrzył czy nie zachodzą w tym stanie prawnym i faktycznym także przesłanki ujęte w dyspozycji art. 51 ust. 3 cyt. ustawy – Prawo budowlane. Przepis ten stanowi bowiem, że właściwy organ po sprawdzeniu realizacji obowiązków – w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 tejże ustawy – wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że inwestor realizuje przedmiotowe roboty budowlane w danym obiekcie budowlanym, tj. montaż otworów okiennych, tynki wewnętrzne oraz posadzki i podłogi na podstawie zgłoszenia skierowanego do organu I instancji. Jednak pozwolenie na rozbudowę przedmiotowego obiektu budowlanego zostało uprzednio uchylone decyzją Wojewody z dnia [...]października 2000 roku. Oznacza to, że w tym stanie prawnym i faktycznym właściwy organ powinien zbadać czy nie zachodzą przesłanki nie tylko z art. 48 tejże ustawy – Prawo budowlane, lecz także z art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 w związku z art. 51 ust. 3 i 4 cyt. ustawy – Prawo budowlane – biorąc pod uwagę także wytyczne z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 8 października 2002 roku (sygn. akt II SA/Lu 662/01). Wynika to z tego, że właściwy organ nie ustalił w postępowaniu dowodowym – zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 i 80 kpa – czy były przez inwestora, tj. M.K. prowadzone roboty budowlane w okresie od uchylenia pozwolenia na rozbudowę decyzją Wojewody z dnia [...] października 2000 roku., a brakiem sprzeciwu organu I instancji z dnia 15 stycznia 2003 roku wobec zgłoszenia przez inwestora prowadzenia wymienionych w nim robót budowlanych. W tym zakresie Sąd podziela także dotychczasową linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 października 2001 roku (sygn. akt SA/Rz 261/00 – opublik. "Palestra" 2002, Nr 7-8, s. 207) oraz Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2000 roku (sygn. akt OPS 9/01 – opublik: ONSA 2002, Nr 2, poz. 59). Oznacza to, że skarżona decyzja naruszyła przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 223 § 2 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.