II SA/Lu 245/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi S. R. oraz Z. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) (dalej: PINB) decyzją z dnia (...) czerwca 2009 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr (...) w (...). Decyzja ta wydana została w wyniku ustalenia, że inwestorzy – S. i Z. R. wykonując w oparciu o pozwolenie na budowę wskazany budynek w sposób istotny odstąpili od zatwierdzonego projektu budowlanego w części dotyczącej planu zagospodarowania działki, poprzez przesunięcie usytuowania budynku w stronę granicy z działką nr (...). W związku z tym, PINB ostatecznym postanowieniem z dnia (...) listopada 2008 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych i oceny technicznej, a następnie decyzją z dnia (...) lutego 2009 r., nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Po sprawdzeniu złożonego projektu budowlanego zamiennego PINB uznał, że narusza on przepisy techniczno-budowlane, w szczególności § 12 ust. 3 pkt 1 lit. a. dotyczący odległości ścian z otworami okiennymi lub drzwiowymi od granicy działki sąsiedniej. Ponadto organ uznał, że zastosowanie w projekcie budowlanym rozwiązania polegającego na zainstalowaniu w oknach i drzwiach balkonowych znajdujących się w ścianie usytuowanej w odległości 3,37 m od granicy działki kurtyn przeciwpożarowych wymaga ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionej z właściwym Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Inwestorzy mimo wezwania takich dokumentów nie złożyli, co uzasadnia odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) (dalej: WINB), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. i Z. R., decyzją z dnia (...) października 2009 r. utrzymał w mocy decyzję PINB podkreślił jednak, że sprawa niniejsza winna być rozpoznana w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę i o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Usytuowanie wolnostojącego jednorodzinnego budynku mieszkalnego ze ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości od 3,37 do 3,44 m (według inwentaryzacji budynku wykonanej w tej sprawie) od granicy niezabudowanej działki nr (...) narusza § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia. W tych okolicznościach, pomimo powołania przez organ pierwszej instancji niewłaściwych przepisów techniczno-budowlanych, brak było w ocenie organu odwoławczego podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, gdyż w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy mogłaby zapaść wyłącznie taka sama decyzja. S. i Z. R. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 804/09 skargę oddalił. Sąd ten uznał, że skoro z bezspornych ustaleń organów nadzoru budowlanego wynika, że w trakcie budowy wskazanego budynku mieszkalnego w sposób istotny odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego w części dotyczącej planu zagospodarowania działki, poprzez zmianę usytuowania budynku, polegającą na przesunięciu jego bryły w kierunku granicy z działką nr (...). Odległość południowo-wschodniej ściany budynku z oknami i drzwiami balkonowymi od granicy z działką nr (...) wynosi bowiem obecnie 3,37 m, zamiast - jak wynika z pozwolenia na budowę - 4,00 m, to przedmiotowa budowa narusza zarówno przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (które wbrew twierdzeniom WINB winno być stosowane w sprawie, jak i obowiązującego w dacie wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedmiotowego obiektu rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r._, co nie pozwala na wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny. Złożony przez inwestorów projekt zamienny nie przewiduje bowiem usunięcia niezgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, powstałej na skutek istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Nie może być uznany za zgodny z obowiązującymi przepisami projekt budowlany zamienny, który przewiduje istnienie otworów okiennych i drzwiowych w ścianie budynku usytuowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej, którą wywiedli S. i Z. R., wyrokiem z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1518/10 uchylił zaskarżony wyrok oraz działając na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) rozpoznał skargę i uchylił decyzje organów obu instancji. Sąd kasacyjny powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 5/10 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1999 r., sygn. akt P 9/98 uznał, że kwestia odległości budowy od granicy z działką sąsiednią, pomimo że mowa jest o niej w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy - Prawo budowlane w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, w pewnych okolicznościach w ogóle nie ma charakteru przepisów techniczno-budowlanych, lecz dotyczy prawa sąsiedzkiego jako prawa cywilnego. Jeżeli zatem odstąpienie od warunków technicznych nie wiąże się z powstaniem zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym np. wprowadzeniem groźby pożaru, choroby, uszkodzenia mienia to wadliwym jest uznanie na gruncie publiczno-prawnym wynikającym z przepisów Prawa budowlanego o naruszeniu przepisów techniczno budowlanych uniemożliwiającym zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Materia dotycząca budowy przy granicy nieruchomości nie należy do przepisów techniczno-budowlanych. Ponadto zdaniem sądu kasacyjnego przepis rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wskazujący na sposób usytuowania budynku względem działki sąsiedniej, ogranicza konstytucyjne prawo własności, co jest dopuszczalne wyłącznie w drodze ustawy i tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw osób, nie mogą przy tym naruszać istoty wolności i praw. Tymczasem, żaden z przepisów ustawy - Prawo budowlane nie wskazuje na ograniczenie prawa własności poprzez określenie odległości od granicy nieruchomości, na której nie jest możliwe usytuowanie budynku. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż sama niezgodność projektu budowlanego zamiennego z zapisem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie uzasadnia odmowy zatwierdzenia takiego projektu, w sytuacji gdy organ nie stwierdził naruszenia innych przepisów techniczno-budowlanych. Przepis § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia wykracza poza delegację ustawową ograniczając przy tym konstytucyjne prawo własności, co powoduje konieczność odmowy jego zastosowania w sytuacji gdy sposób usytuowania nieruchomości na działce nie wiąże się z konkretnym niebezpieczeństwem dla dobra chronionego prawem. W sytuacji takiej, sposób usytuowania budynku jak już wskazano powyżej ogranicza się wyłącznie do prawa sąsiedzkiego i ewentualnych oddziaływań realizowanej nieruchomości na prawa właściciela działki sąsiedniej, co z kolei jako domena prawa cywilnego może podlegać kontroli sądów powszechnych. Z tych względów zdaniem sądu organy ponownie rozpoznające sprawę winny ustalić, czy będący przedmiotem kontroli projekt budowlany zamienny spełnia warunki techniczno-budowlane, w tym z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Prowadząc dalej postępowanie w sprawie PINB w dniu (...) stycznia 2012 r. przeprowadził oględziny działki, a następnie wezwał inwestorów do uzupełnienia braków projektu budowlanego zamiennego oraz złożenie ekspertyzy technicznej dotyczącej przewidzianych w projekcie zabezpieczeń przeciwpożarowych, a po uzupełnieniu braków projektu i wskazaniu przez inwestorów, że projekt podlegał ocenie rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych wydał w dniu (...) października 2012 r. decyzję, którą zatwierdził złożony projekt budowlany zamienny oraz udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na wykonaniu w ścianie południowo-wschodniej na poziomie piwnic luksferów oraz na poziomie parteru i poddasza kurtyn przeciwpożarowych MARC K E30. Jednocześnie zobowiązał inwestorów do uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, uznając w konkluzji, że złożony projekt zamienny nie narusza obowiązującego prawa. W odwołaniu od powyższej decyzji S. i Z. R. podnieśli, że wskazane w projekcie zamiennym kurtyny przeciwpożarowe MARC K E30 nie są już produkowane. Projekt było opracowany w 2009 r. i wówczas były one dostępne. Ponadto, ich zdaniem nałożenie obowiązku montażu jakichkolwiek kurtyn przeciwpożarowych jest niezasadne. Organ nie wskazuje bowiem żadnych przepisów, z których wynikałby ten obowiązek. Usytuowanie budynku w odległości 3,37 m, zamiast 4 m od granicy z działką sąsiednią nie stanowi bowiem żadnego zagrożenia pożarowego. Dom na działce sąsiedniej stoi bowiem w odległości 15 m od granicy. Decyzją z dnia (...) stycznia 2013 r. WINB uchylił ww. decyzję w całości oraz orzekł co do istoty sprawy zatwierdzając projekt budowlany zamienny, udzielając inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nakładając na nich obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ powołując się na wydany w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że jeśli odstąpienie od warunków technicznych nie wiąże się z powstaniem zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym np. wprowadzeniem groźby pożaru, choroby, uszkodzenia mienia to takie naruszenie nie może stanowić podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. W niniejszej sprawie mimo zaistniałego odstępstwa, zachowane są odległości wynikające z przepisów przeciwpożarowych określonych w § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). W tej sytuacji spełnione są przesłanki do zatwierdzenia przedłożonego przez inwestorów projektu budowlanego zamiennego na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Jednakże zdaniem WINB treść tego przepisu nie pozwala na nałożenie na inwestora obowiązku wykonania robót pozostałych do wykonania. Tym samym zasadnym było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty. Odnośnie zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że sami inwestorzy złożyli projekt budowlany zamienny, który przewiduje zamontowanie kurtyn przeciwpożarowych i organ nie może kwestionować zasadności ich wykonania, o ile ich zainstalowanie nie jest sprzeczne z przepisami, która to sytuacja nie występuje w sprawie. Natomiast w przypadku niedostępności wskazanego w projekcie typu kurtyn istnieje możliwość montażu innych o tych samych parametrach. Powyższą decyzję zakwestionowali S. i Z. R., którzy w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zażądali uchylenia tego aktu oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący podtrzymali argumentację przytoczoną w odwołaniu dotyczącą, bezzasadności nałożenia na nich obowiązku zamontowania kurtyn przeciwpożarowych. Powtórzyli, że projekt sporządzany był w 2009 r. i wówczas były one dostępne w cenie ok. (...)zł i taki wydatek byli gotowi ponieść. Jednakże producent zaniechał ich produkcji, a w ich miejsce weszły kurtyny o wyższych parametrach, które kosztują blisko (...) zł, a na poniesienie takiego wydatku ich nie stać. Ponadto nie ma żadnych powodów aby montować te kurtyny. Budynek nie stanowi bowiem żadnego zagrożenia pożarowego. Co więcej ich zdaniem, to że kurtyny te są przewidziane w projekcie nie powinno ich obligować do ich montażu w sytuacji, gdy nie są one wymagane przepisami prawa. Nigdy nie byłyby one używane i stanowiłyby niepotrzebne wyposażenie domu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę Sąd bada, czy zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania oraz to, czy stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu dawał organom podstawę do zastosowania odpowiednich przepisów prawa. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm. - zwanej dalej w skrócie "Prawem budowlanym"). Zgodnie z pierwszym wskazanym przepisem organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Rozstrzygnięcie to ma charakter merytoryczno-reformatoryjny, do którego wydania uprawniony jest organ wyższego stopnia. Odwołanie przenosi bowiem na ten organ kompetencje do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozpatrzonej decyzją organu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie WINB uczynił to na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, który mówi, że po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 (sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego), i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wskazania w pierwszej kolejności wymaga, iż rozstrzygnięcie wydane na podstawie tego przepisu jest ostatnim w sprawie robót budowlanych, zrealizowanych z istotnym odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę. W sprawie bezsporna jest okoliczność dokonania przez skarżących zmian w przedmiotowym budynku w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, gdy idzie o odległość od granicy z ich działką. Niewątpliwie odstępstwo to wymagało zmiany pozwolenia na budowę, gdyż dotyczyło zakresu objętego projektem zagospodarowania działki (art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego). Prawidłowo zatem został w sprawie wdrożony tryb z art. 51 ust. 7 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a w konsekwencji wykonania przez skarżących obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych - decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Decyzja tego typu legalizuje wykonane z odstępstwem roboty, zastępując naruszone pozwolenie na budowę w zakresie dokonanych odstępstw. Wyjaśnienia przy tym wymaga, iż sam fakt przedłożenia żądanego projektu zamiennego w żadnej mierze nie obliguje organu nadzoru budowlanego do automatycznego zatwierdzenia projektu. Przeciwnie, nie podjęcie przez organ wobec złożonego projektu zamiennego właściwych czynności kontrolnych stanowiłoby ewidentne naruszenie prawa. Stosownie bowiem do art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w odniesieniu do projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego "pierwotnego". Oznacza to, że stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, znajdującego w stosunku do projektu zamiennego odpowiednie zastosowanie, przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego właściwy organ sprawdza zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska, zgodność zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; wykonanie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Dopiero w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji zatwierdzającej projekt zamienny. Taką też sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Sąd będąc związany wykładnia prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1518/10 podziela pogląd organów, co do poprawności wykonanych z odstępstwem robót budowlanych oraz zgodności ich z przepisami techniczno-budowlanymi, co umożliwiało zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Kierunek wykładni dokonany przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz wskazania co do dalszego postępowania w sprawie udzielone organom nadzoru budowlanego implikują w zasadniczej mierze tok sądowej kontroli działań podjętych przez te organy w ramach zaskarżonej obecnie decyzji. Zaskarżona decyzja jest natomiast jak najbardziej korzystna dla skarżących. W pełni uwzględnia bowiem ich żądanie zatwierdzenia przedłożonego przez nich projektu budowlanego zamiennego, likwidując stan samowoli budowlanej. Podstawowy zarzut inwestorów pod kierunkiem postępowania organów, przeprowadzonego po przywołanym wyroku NSA, sprowadza się do podważenia konieczności zamontowania przez nich kurtyn przeciwpożarowych w ścianie południowo - wschodniej budynku mieszkalnego. W tym kontekście wyjaśnienia wymaga, że - wbrew twierdzeniom skarżących - zaskarżona decyzja w żadnej mierze nie nakłada na nich obowiązku montażu tych kurtyn. Zaskarżona decyzja zatwierdza tylko przedłożony przez nich projekt budowlany, w którym to sami przewidzieli konieczność montażu takich kurtyn. Organy rozstrzygające sprawę, ani przed wydaniem decyzji zobowiązującej do złożenia projektu budowlanego zamiennego, ani później nie nałożyły na skarżących tego obowiązku. To skarżący na etapie sporządzania projektu zamiennego sami wprowadzili ten element wyposażenia budynku, uznając w istocie konieczność jego wykonania. Obowiązkiem organu rozstrzygającego w trybie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego jest wyłącznie sprawdzenie, czy zastosowane w projekcie zamiennym rozwiązania odpowiadają prawu, w tym przepisom techniczno-budowlanym. Innymi słowy organ nie jest uprawniony do oceny racjonalności, słuszności bądź celowości rozwiązań przewidzianych w projekcie budowlanym zamiennym o ile rozwiązania te nie są sprzeczne z przepisami prawa. Działanie takie naruszałoby bowiem ustawowo chronioną sferę swobody budowlanej w ramach uprawnień wynikających z art. 4 ust. 1 Prawa budowlanego. Niezbędnym po stronie organu jest wyłącznie ustalenie czy inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, a nie ocena racjonalności ich zastosowania. Z tych samych względów organ nie ocenia rozwiązań przewidzianych w projekcie zamiennym w kontekście kosztów ich wykonania. Kwestia ta zupełnie pozostaje poza przedmiotem zainteresowania organów, gdyż z istoty należy to do inwestora. Niezrozumiałe jest zatem stanowisko strony, które w istocie zmierza do przerzucenia na organ ciężaru własnego działania. To inwestorzy, a nie organ przewidzieli w projekcie zastosowanie kurtyn przeciwpożarowych. Organ natomiast wyłącznie sprawdził, czy rozwiązanie to odpowiada prawu. Jeśli skarżący uznawali, tak jak w skardze, że kurtyny te są zbędne, bo przepis prawa nie wymaga ich montażu, a ponadto są niepotrzebne mogli złożyć projekt nie przewidujący ich montażu, a następnie w przypadku innej oceny organów wejść z nimi w spór poprzez wniesienie odwołania, a następnie skargi sądowej. Konkludując, przedstawiona wyżej argumentacja, w ocenie rozpatrującego sprawę Sądu, usprawiedliwia w zupełności przyjęcie, że zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z przepisami Prawa budowlanego. Słusznie bowiem rozstrzygający organ uznał, że projekt budowlany zamienny przedłożony przez inwestorów nie zawiera rozwiązań niezgodnych z obowiązującymi przepisami, a tym samym nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz zobowiązania do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Decyzja ta nie narusza także, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przepisów postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę