II SA/Lu 247/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę [...]złotych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem p o s t a n a w i a I. przyznać K. M. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata o wyznaczanie którego wystąpić do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżący na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniósł o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę [...]złotych oraz ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z małżonką, z którą zamieszkuje w domu o powierzchni 135 m2 o wartości [...] złotych i utrzymuje się ze swojej emerytury w kwocie [...]złotych netto oraz emerytury żony w kwocie [...]złotych netto. Skarżący wykazał, że stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego skarżącego wynoszą łącznie [...] złotych (łączna kwota wymienionych przez skarżącego wydatków). W związku z tym podane przez skarżącego koszty zakupu węgla i drewna na opał określił on jako wydatki okresowe, ponoszone tylko w okresie grzewczym oraz w związku z tym, że ich wysokość jest wyższa od wysokości miesięcznych dochodów netto gospodarstwa domowego skarżącego referendarz sądowy przyjął, że aby je ponieść skarżący musi czynić miesięczne oszczędności na ich poczet. Dlatego w kwocie stałych miesięcznych wydatków ujął 1/12 część kosztów zakupu węgla i drewna na opał w okresie grzewczym. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z żadną z wymienionych sytuacji nie mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Zarówno skarżący jak i jego małżonka mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i osiągają stałe dochody, których wysokość pokrywa wydatki związane ze stałymi miesięcznymi kosztami utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego. Nie można zatem przyjąć, aby skarżący był osobą ubogą bądź taką, której dochody nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Dlatego brak jest podstaw do uwzględniania wniosku o przyznanie prawa pomocy w całości. W ocenie referendarza sadowego środki finansowe pozostające w gospodarstwie domowym skarżącego po poniesieniu stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego pozwalają ponieść wymagane na obecnym etapie koszty sądowe, to jest wpis od skargi kasacyjnej wynoszący [...] złotych. Wynoszą one bowiem [...] złotych. Kwota ta jednak nie pozwala na poniesienie równocześnie z wpisem od skargi kasacyjnej nawet minimalnych kosztów ustanowienia adwokata z wyboru. To bowiem wiązałoby się z powstaniem uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego żony. Dlatego referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego adwokata i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.