II SA/Lu 249/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2015 r., znak: [...], w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić K. W. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. W dniu 29 sierpnia 2015 r. (data nadania) K. W. złożyła skargę do Sądu na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]z dnia [...] 2015 r., znak: [...], w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658; dalej: "ustawa nowelizująca"), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga zatem, że obecnie, w myśl powołanego przepisu – w jego aktualnym brzmieniu – sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zauważyć przy tym trzeba, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje P.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, to jest po dniu 15 sierpnia 2015 r. Nie budzi wątpliwości, że postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., wraz z wniesieniem przez stronę skarżącą skargi, czyli w dniu 29 sierpnia 2015 r. Z powyższego wynika, że w postępowaniu tym ma zastosowanie przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w jego aktualnym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Wskazać należy, że zaskarżone w rozpoznawanej sprawie postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i w świetle art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Oczywistym jest więc, że skarga wniesiona na powyższe rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu, w związku z czym podlega odrzuceniu na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zwrot uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi uzasadniał art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.