II SA/Lu 252/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Stażysta Magdalena Kuca, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz K. Z. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zastępca Dyrektora Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego działając z upoważnienia Wojewody L. decyzją z dnia 25 [...] 2009 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) , po rozpatrzeniu odwołania K. Z. od decyzji Starosty L. z dnia 30 [...] 2008 r. Nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie zmiany przeznaczenia obiektu z budynku magazynowego na stację kontroli pojazdów, zmiany w wymiarach i układzie stolarki okiennej i drzwiowej, doprojektowania kanału przeglądowego, doprojektowania pomieszczeń potrzebnych do funkcjonowania stacji kontroli pojazdów, doprojektowania wewnętrznych instalacji, na działce gruntu nr [...] położonej w miejscowości F. gm. F., orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kanału przeglądowego i wewnętrznej instalacji oraz o odmowie zmiany przeznaczenia obiektu z budynku magazynowego na stację kontroli pojazdów. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 16 lutego 2007 r. K. Z. złożył w Starostwie Powiatowym w L. wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę we wskazanym wyżej zakresie. Starosta L. postanowieniem z dnia 6 marca 2007 r., Nr [...] zobowiązał inwestora do dokonania zmian w przedłożonym projekcie, a następnie wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego decyzją z dnia 29 marca 2007 r., Nr [...], odmówił zatwierdzenia projektu zamiennego i udzielenia pozwolenia na zmianę pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia 25 marca 2006 r., wskazując na sprzeczność zamierzeń z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda L., po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzją z dnia 18 lipca 2007 r., Nr [...] uchylił powyższą decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji podając w uzasadnieniu, że roboty zostały już wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. Z., wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 689/07 uchylił powyższą decyzję organu II instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania Wojewoda L. decyzją z dnia 31 marca 2008 r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Mając na względzie wyrok WSA i wcześniejsze ustalenia, Wojewoda L. wskazał, że zasadniczą kwestią jest wyjaśnienie okoliczności faktycznych tj. ustalenie, zgodnie z przepisami Kpa, czy zostały rozpoczęte roboty objęte wnioskiem inwestora o pozwolenie na ich wykonanie. W oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli na działce objętej inwestycją organ I instancji, po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora, decyzją z dnia 30 maja 2008 r., Nr [...] , działając w oparciu o art. 105 § 1 Kpa, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowej zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu wymieniono wykonane elementy budowlane ujęte we wniosku z dnia 15 stycznia 2007 r. W złożonym odwołaniu K. Z. zawarł stwierdzenie, że część robót objętych wnioskiem o zmianę przeznaczenia została wykonana w ramach poprzedniego pozwolenia na budowę obiektu magazynowego, co zostało potwierdzone decyzją PINB w L. Inwestor zarzucił także, że zbędne objęcie wnioskiem o pozwolenie na roboty budowlane wcześniej wykonanych robót stanowiących odstępstwa od projektu obiektu magazynowego stanowi pretekst do przewlekłego załatwiania sprawy, a cytowane orzecznictwo sądowe odnosi się do sytuacji, gdy roboty budowlane zostały wykonane bez pozwolenia na budowę, co w omawianej sytuacji nie miało miejsca. Skarżący wskazał, że organ powinien wezwać stronę do sprecyzowania wniosku i uaktualnienia go. Wojewoda [...] decyzją z dnia 18 [...] 2008 r., Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji, orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na roboty budowlane polegające na zmianie w wymiarach i układzie stolarki okiennej i drzwiowej, doprojektowaniu pomieszczeń potrzebnych do funkcjonowania stacji kontroli pojazdów, a także orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia na roboty budowlane polegające na budowie kanału przeglądowego i wewnętrznej instalacji i odmowie zmiany przeznaczenia obiektu z budynku magazynowego na stację kontroli pojazdów. Organ odwoławczy podkreślił, że część robót została wykonana, a pozostałe planowane zmiany są niezgodne z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. Z. wyrokiem z dnia 1 grudnia 2008 r. , sygn. akt II SA/Lu 594/08, uchylił rozstrzygnięcie organu II instancji w części dotyczącej odmowy zmiany pozwolenia na budowę. W wyroku wskazano, że przy badaniu zgodności planowanej zmiany przeznaczenia obiektu z planem zagospodarowania przestrzennego odniesiono się do zapisów odpowiadających terenom zabudowy mieszkalnej i terenom usług komercyjnych, błędnie stwierdzając konieczność ich jednoczesnego spełnienia. W ocenie sądu oznaczenie terenu, w którym usytuowana jest inwestycja dwoma symbolami: MN i UC oznacza dopuszczalność lokalizacji inwestycji przewidzianych dla obu funkcji, nie oznacza jednak obowiązku takiego zagospodarowania nieruchomości, by jednocześnie obie te funkcje były realizowane. Sąd wskazał, że organ odwoławczy rozpatrując sprawę ponownie powinien wyjaśnić, czy planowana przez skarżącego inwestycja zgodna jest z ustaleniami szczegółowymi planu oraz ustaleniami przewidzianymi dla funkcji UC i rozważyć możliwość realizacji inwestycji spełniającej wymagania dla jednej tylko funkcji przewidzianej dla danego terenu. Ponownie rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, wyłącznie w zakresie objętym częścią decyzji uchylonej przez przedstawiony powyżej wyrok Wojewoda [...] podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z Uchwałą Nr XXXIX/260/2002 Rady Gminy Firlej z dnia 8 sierpnia 2002 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru Jezior Firlej – Kunów, działka objęta omawianą inwestycją znajduje się w terenie oznaczonym symbolem D-6 MN,UC o planowanym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług, usługi na wydzielonych działkach. W § 3 ust. 2.2 planu podano, że tereny opisane symbolem UC - usługi komercyjne - przeznaczone są pod: banki, instytucje ubezpieczeń, dyrekcje lub zarządy jednostek gospodarczych, obiekty jednostek projektowych, obiekty handlu detalicznego i hurtowego, obiekty gastronomii, rzemiosła, obiekty turystyki, tereny koncentracji usług, usługi łączności. W kolejnych ustaleniach w pkt 4 dopuszczono ponadto lokalizację, przy spełnieniu warunków przedstawionych w pkt 5, terenów zieleni publicznej, usług publicznych, urządzeń komunikacyjnych - parkingi, zatoki, przystanki, urządzeń infrastruktury technicznej, terenów zabudowy mieszkaniowej, związanej z funkcją wiodącą terenu. Następnie organ stwierdził, że w przytoczonym wyliczeniu nie znajduje się stacja kontroli pojazdów, zgodnie z nazewnictwem zastosowanym w planie obejmuje ją pojęcie "obiekty usług technicznych" należące do urządzeń komunikacyjnych. Urządzenia komunikacyjne ograniczono zaś wyłącznie do parkingów, zatok i przystanków. Zatem wnioskowany przez inwestora sposób użytkowania budynku magazynu jest – zdaniem organu - niezgodny z ustaleniami planu. Podniesiono w postanowieniu Starosty L. z dnia 6 marca 2007 r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wskazano konieczność doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami planu w zakresie planowanej funkcji pomieszczeń. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że zmiany nie zostały wprowadzone, co zgodnie z art. 35 ust 3 Prawa budowlanego powoduje konieczność orzeczenia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kanału przeglądowego i wewnętrznej instalacji oraz o odmowie zmiany przeznaczenia obiektu z budynku magazynowego na stację kontroli pojazdów. K. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Wojewody L. domagając się jej uchylenia jako naruszającej prawo, a w szczególności art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącego stacja kontroli pojazdów jest obiektem rzemieślniczym, będzie prowadzona osobiście przez niego (w załączeniu przedstawił kopię zaświadczenia uprawnień diagnosty) i będzie znajdować się na terenie koncentracji usług. Na tej samej działce skarżący zlokalizował warsztat samochodowy, a w sąsiedztwie znajdują się obiekty: Baza Gminnej Spółdzielni (składy materiałów budowlanych, nawozów, węgla, stali, środków ochrony roślin), zakład wyrobów betoniarskich, firma handlowo-odzieżowa, warsztat samochodowy, firma budowlana, firma zajmująca się wywozem nieczystości, firma transportowa. Po przeciwnej stronie drogi krajowej znajdują się obiekty warsztatowo-garażowe Urzędu Gminy w F., w odległości około 200 m zlokalizowana jest komercyjna stacja paliw. W/w firmy mieszczą się na terenie koncentracji usług. Na tę okoliczność skarżący dołączył do skargi pismo Urzędu Gminy w F. z dnia 3 kwietnia 2009 r. K. Z. podniósł, że zmiana przeznaczenia obiektu magazynowego przylegającego do warsztatu samochodowego stanowi uzupełnienie i wzbogacenie dotychczasowej funkcji terenu. Skarżący zakwestionował stanowisko organu administracji, że stacja kontroli pojazdów to urządzenie komunikacyjne, które zostało w planie wykluczone z możliwości realizacji na przedmiotowym terenie. Podniósł, że opis planu zagospodarowania przestrzennego nie zawiera definicji pojęć, którymi się posługuje. W potocznym rozumieniu stacja kontroli pojazdów nie jest zaś obiektem służącym do komunikacji samochodowej. Przy takiej interpretacji tego pojęcia jaką prezentuje Wojewoda, niemożliwa byłaby – według skarżącego - lokalizacja nie tylko wspomnianych warsztatów samochodowych, ale i zwykłych garaży. Podkreślił nadto, że zapis § 3 ust. 2 pkt. 2 P pkt 4 c planu: "urządzeń komunikacyjnych - parkingi, zatoki, przystanki" nie zawiera katalogu zamkniętego urządzeń komunikacyjnych lecz ich przykładowe wymienienie. Wyłączenie obiektów usług technicznych zawarte przy opisie § 3 ust. 1 pkt 11 f planu nie odnosi się do obiektów usług komercyjnych (UC), a samo określenie "obiekt usług technicznych" nie zostało w planie zdefiniowane. Stacja kontroli pojazdów - jak wskazano wyżej - mieści się w pojęciu rzemiosła, znajduje się na terenie koncentracji usług stanowi uzupełnienie i wzbogacenie dotychczasowej funkcji działki, zatem dalsze rozważanie pojęcia "urządzenie komunikacyjne" wydaje się - według skarżącego - niecelowe. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W szczególności Wojewoda L. ponownie stwierdził, analizując stosowne zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, iż stacja kontroli pojazdów stanowi rodzaj urządzenia komunikacyjnego jako obiekt usług technicznych (stacja taka jest bowiem miejscem, gdzie przeprowadza się badania techniczne pojazdów). Jednocześnie organ wskazał jednak, iż wśród urządzeń komunikacyjnych dopuszczonych ustaleniami planu na terenie D6 MN, UC wymienionych w formie zamkniętego katalogu w § 3 ust. 2.2 pkt 4 lit. c/ tekstu planu brakuje stacji kontroli pojazdów. Rodzaj działalności prowadzonej w okolicy nieruchomości inwestora pozostaje zaś bez związku z możliwością akceptacji wnioskowanej zmiany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skardze nie można odmówić słuszności. Należy podkreślić, że sprawa niniejsza była już dwukrotnie przedmiotem rozpoznania tut. sądu. W wyroku z dnia 1 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 594/08 Sąd wskazał, iż badając zgodność planowanej zmiany przeznaczenia obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy przyjąć, że położenie działki inwestora w terenie oznaczonym symbolami: MN i UC oznacza dopuszczalność lokalizacji inwestycji przewidzianych dla obu funkcji, nie oznacza jednak obowiązku takiego zagospodarowania nieruchomości, by jednocześnie obie te funkcje były realizowane. Analizując treść § 9 uchwały Rady Gminy Firlej Nr XXXIX/260/2002 z dnia 8 sierpnia 2002 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru jezior Firlej – Kunów (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 111, poz. 2494 ze zm.) zawierającego ustalenia szczegółowe dla terenów objętych planem, Sąd doszedł do wniosku, że w przypadku realizacji usług na wydzielonych działkach (dla obszaru oznaczonego symbolem D6 MN, UC) należy badać zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami dla terenu oznaczonego symbolem UC, a nie MN. Jeśli zaś inwestor nie realizuje na swojej nieruchomości funkcji mieszkaniowej, tylko usługową (UC) dopuszczoną na wydzielonej działce, to wprowadzanie ograniczeń przewidzianych dla funkcji MN jest nieuzasadnione. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że stosownie do dyspozycji § 10 ust. 3 uchwały w sprawie planu, w przypadku rozbieżności rozstrzygnięć odnoszących się do tego samego terenu i dotyczących tego samego aspektu zagospodarowania, pomiędzy różnymi kategoriami ustaleń wymienionych w ust. 2, obowiązują kolejno ustalenia wskazane w ustępie 3 pod literami od "a" do "h". W takim przypadku nie ma zastosowania zasada wyrażona w § 10 ust. 2, że podstawą do określenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego jest suma ustaleń odnoszących się do danego terenu. W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "ppsa") "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia". Obowiązkiem organu administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy było zatem, stosując się do przedstawionej wyżej oceny prawnej, wyjaśnienie, czy planowana przez skarżącego inwestycja zgodna jest z ustaleniami szczegółowymi planu oraz ustaleniami przewidzianymi w § 3.2.2 dla funkcji UC (usługi komercyjne), z uwzględnieniem § 10 ust. 3 uchwały w sprawie planu. Innymi słowy rozważenia wymagała kwestia możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji pod kątem spełnienia przez nią wymagań dla jednej tylko funkcji przewidzianej dla terenu nią objętego, tj. dla usług komercyjnych (UC). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się do powyższej kwestii w sposób niezwykle lakoniczny przytaczając jedynie treść § 3.2.2 uchwały Rady Gminy Firlej w sprawie planu i stwierdzając, że w wyliczeniu rodzajów inwestycji dla terenu opisanego symbolem UC nie znajduje się stacja kontroli pojazdów. Według organu administracji, zgodnie z nazewnictwem zastosowanym w planie, stacja taka objęta jest pojęciem obiektów usług technicznych należących do urządzeń komunikacyjnych, zaś urządzenia komunikacyjne ograniczono wyłącznie do parkingów, zatok i przystanków. Z tego względu – zdaniem organu – wnioskowany przez inwestora sposób użytkowania budynku magazynu jest niezgodny z ustaleniami planu. Wskazane motywy zaskarżonej decyzji nie mogą być – w ocenie Sądu – uznane za wystarczające i przekonujące. Organ nie odniósł się w nich bowiem do szeregu istotnych kwestii, podniesionych również w skardze, których wnikliwe rozważenie mogłoby prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. O ile bowiem należy zgodzić się z zakwalifikowaniem stacji kontroli pojazdów do obiektów usług technicznych – należących z kolei do urządzeń komunikacyjnych – gdyż wniosek taki wypływa z treści § 3.1.2 pkt 11 lit. f/, w którym dla terenu objętego symbolem MN dopuszczono lokalizację urządzeń komunikacyjnych "za wyjątkiem obiektów usług technicznych i stacji paliw" (a zatem zarówno obiekty usług technicznych jak i stacje paliw uznano za urządzenia komunikacyjne), to przyjęcie przez organ, iż przy funkcji terenu UC spośród urządzeń komunikacyjnych mogą być realizowane jedynie parkingi, zatoki i przystanki, nie zostało w żaden sposób uzasadnione. Redakcja § 3.2.2 pkt 4 lit. c/ uchwały w sprawie planu ("dopuszcza się nadto lokalizację:... c/ urządzeń komunikacyjnych – parkingi, zatoki, przystanki"), przy której wymieniając konkretne urządzenia komunikacyjne nie użyto przed ostatnim z wymienionych (przystanki) spójnika "i" nie wyklucza bowiem interpretacji, iż jest to – jak twierdzi skarżący - wyliczenie tylko przykładowe, zatem dopuszczalna jest także realizacja innych urządzeń komunikacyjnych. Wniosek taki mógłby być uzasadniony zwłaszcza w świetle redakcji cyt. § 3.1.2 pkt 11 lit. f/, w którym uchwałodawca chcąc wyłączyć dopuszczalność realizacji przy określonej funkcji terenu pewnych urządzeń komunikacyjnych, czyni to w sposób wyraźny. Organ odwoławczy nie rozważył też w ogóle możliwości zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji jako obiektu rzemiosła (§ 3.2.2 lit. b/ uchwały Rady Gminy z 8 sierpnia 2002 r.). W złożonej skardze K. Z. podnosi, że stacja kontroli pojazdów jest obiektem rzemieślniczym i będzie przez niego prowadzona osobiście. Przedstawił też dokument potwierdzający posiadanie przezeń uprawnień diagnosty. Stwierdził nadto, że stacja ta będzie się znajdować na terenie koncentracji usług. W tym zakresie zaskarżona decyzja także nie zawiera żadnych rozważań ani nie wyjaśnia nawet znaczenia pojęcia: "Tereny koncentracji usług" użytego w § 3.2.2 lit. c/ uchwały w sprawie planu. Wątpliwości w kwestii zasadności stanowiska Wojewody L. co do niezgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pogłębia fakt usytuowania na "terenie koncentracji usług" w sąsiedztwie działki skarżącego szeregu obiektów, takich jak składy różnych materiałów, zakład wyrobów betoniarskich, firma handlowo-odzieżowa, warsztat samochodowy, firma budowlana , firma zajmująca się wywozem nieczystości, firma transportowa, obiekty warsztatowo-garażowe i stacja paliw. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w dołączonym do skargi piśmie Wójta Gminy F. z dnia 3 kwietnia 2009 r. adresowanym do skarżącego. Wypada zauważyć, że również na działce skarżącego znajduje się warsztat samochodowy. W tym stanie należało uznać, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 7, 77 § 1 i 80 kpa), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niewyjaśnienie tych okoliczności powoduje także – jak to już wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 2008 r. – naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), który to przepis nakazuje organowi rozpatrującemu wniosek o pozwolenie na budowę (lub wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprawdzenie to musi uwzględniać ogół ustaleń i postanowień planu odnoszących się do danego terenu. Nierozważenie określonych postanowień planu narusza powyższy przepis w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od wskazanych wyżej uchybień Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Wojewody L. z dnia 25 marca 2009 r. narusza art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Przepis ten – wskazany w podstawie prawnej decyzji – określa dwa z możliwych rozstrzygnięć organu odwoławczego. W sprawie niniejszej chodzi o pierwszy z przewidzianych tym przepisem rodzaj decyzji organu odwoławczego, tzw. decyzję reformacyjną. Mianowicie organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną do niego decyzję organu I instancji w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. Zaskarżona decyzja Wojewody L. działającego jako organ odwoławczy ogranicza się tylko do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (odmawia zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kanału przeglądowego i wewnętrznej instalacji oraz odmawia zmiany przeznaczenia obiektu z budynku magazynowego na stację kontroli pojazdów), nie zawiera natomiast konicznego elementu uchylenia w odpowiedniej części decyzji organu I instancji. Należy zauważyć, biorąc pod uwagę treść całego art. 138 kpa normującego różne rodzaje decyzji organu odwoławczego, że podejmując swoje rozstrzygnięcie ustosunkowuje się on do zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Świadczy to o tym, iż celem postępowania odwoławczego jest nie tylko ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji, ale także ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji, wyrażona w odniesieniu się organu odwoławczego do treści rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji (zob. Kodeks postępowania administracyjnego – Objaśnienia pod red. Andrzeja Wróbla, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2004, s. 225). Wprawdzie w wyroku z dnia 1 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 594/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł tylko o uchyleniu wcześniejszej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] (wydanej w niniejszej sprawie) w zaskarżonej do Sądu części dotyczącej odmowy zmiany pozwolenia na budowę, jednakże jest oczywiste, że uchylenie to dotyczy także orzeczenia organu odwoławczego o uchyleniu w tej części decyzji organu I instancji, na co zresztą wskazuje wyraźnie redakcja sentencji wyroku ("... w części dotyczącej odmowy..."). Nie do przyjęcia jest bowiem taka interpretacja treści wspomnianego wyroku, że uchylenie dotyczyło tylko orzeczenia organu II instancji co do istoty sprawy, a pozostało w obrocie prawnym orzeczenie tego organu o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Obydwa omówione wyżej elementy decyzji reformacyjnej organu odwoławczego stanowią bowiem nierozdzielną całość. Stwierdzone naruszenie przepisów prawa powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody L. Rozpatrując ponownie sprawę organ winien mieć na względzie przedstawione wyżej uwagi, jak też oceny prawne i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyrokach WSA w Lublinie z dnia 18 grudnia 2007 r. oraz z dnia 1 grudnia 2008 r. i rozstrzygając w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę udzielonego skarżącemu decyzją Starosty L. z dnia 25 marca 2006 r. w części dotyczącej zmiany przeznaczenia obiektu z budynku magazynowego na stację kontroli pojazdów (w pozostałej części decyzja Wojewody L. z dnia 18 lipca2008 r. wobec jej niezaskarżenia do sądu administracyjnego stała się prawomocna), dokona szczegółowej analizy stosownych zapisów miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru Jezior Firlej-Kunów uchwalonego uchwałą Rady Gminy Firlej z dnia sierpnia 2002 r., w szczególności § 3 pkt 2.2. tej uchwały. Organ ponownie rozważy, czy wymienione w ppkt 4 pod literą c/ tego przepisu planu urządzenia komunikacyjne (parkingi, zatoki, przystanki) zostały wskazane w sposób wyczerpujący czy też tylko przykładowy, a swoje stanowisko w tym względzie należycie uzasadni. Wyjaśnienia wymaga nadto znaczenie pojęcia "tereny koncentracji usług" użyte w § 3 pkt 2.2. pod lit. c/ uchwały oraz rozważenie, czy zamierzone prowadzenie przez skarżącego stacji kontroli pojazdów nie może być uznane za działalność rzemieślniczą w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 979 ze zm.). Po dokonaniu wnikliwych rozważań w powyższym zakresie organ rozstrzygnie, czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i orzekanie w sprawie żądanej przez stronę zmiany pozwolenia na budowę pamiętając o konieczności odniesienia się w osnowie swojej decyzji do decyzji organu I instancji. Z przytoczonych wyżej względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 200 ppsa.