II SA/Lu 252/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec informacji o wytwarzanych odpadach i sposobach gospodarowania nimi oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 10 lutego 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania T. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą V. T. S., od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 5 stycznia 2010 r., nr [...], w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec przedłożonej w dniu 9 października 2009 r. informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania nimi, utrzymało powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że w dniu 9 października 2009 r. T. S. przedłożył informację o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania nimi na terenie nieruchomości przy ul. B. [...] w L. Wobec braku we wniesionym piśmie jakiejkolwiek informacji o posiadanym przez T. S. tytule prawnym do wskazanej nieruchomości, organ wezwał stronę pismem z dnia 3 listopada 2009 r. do uzupełnienia wniosku m.in. o dokument potwierdzający tytuł prawny do tej nieruchomości. W odpowiedzi T. S. przedłożył postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia 19 sierpnia 2009 r., [...], stwierdzające nabycie spadku po E. S. w częściach równych przez W. S. i T. S. Organ stwierdził, iż z przedłożonego postanowienia Sądu Rejonowego nie wynika, aby wnioskodawca posiadał tytuł prawny do nieruchomości przy ul. B. [...] w L. i w kolejnym piśmie z dnia 25 listopada 2009 r. ponownie wezwał do złożenia żądanego dokumentu, wskazując, iż brak udzielenia informacji w zakreślonym terminie spowoduje wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji. W związku z niezłożeniem żądanej dokumentacji, powołaną wyżej decyzją z dnia 10 lutego 2010 r. organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw wobec przedłożonej w dniu 9 października 2009 r. informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania nimi. Organ odwoławczy podkreślił, że w świetle przepisów ustawy o odpadach magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny. Wnioskodawca powinien więc przedstawić dokument, z którego powinno precyzyjnie i w sposób niebudzący wątpliwości wynikać, iż wobec nieruchomości lub posadowionych na niej budynków przysługuje mu określone prawo, z którego wynikać będzie możliwość korzystania z niej lub rozporządzania nią. Zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy ma ustalenie z jakiego dokumentu może wynikać, iż strona posiada tytuł prawny do terenu, na jakim mają być magazynowane odpady. W związku z tym, iż ustawa o odpadach nie zawiera precyzyjnych regulacji w tej kwestii należy odwołać się do regulacji wskazanych w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska. Z definicji tytułu prawnego zawartej w art. 3 pkt 41 Prawa ochrony środowiska wynika, że obejmuje on prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy. Zdaniem Kolegium przedłożone przez odwołującego się postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku nie spełnia wymogów określonych w powyższym przepisie. Postanowienie to wskazuje jedynie osoby spadkobierców, nie zaś poszczególne składniki masy spadkowej, które spadkobiercy ci nabyli w drodze dziedziczenia. Dopiero po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie działu spadku po E. S. byłoby wiadome, czy i jakie składniki masy spadkowej przypadły T. S., a więc do jakich posiada on tytuł prawny wynikający z prawa własności. Spadek po zmarłym E. S. nabyła również żona zmarłego – W. S., której zgody na rozporządzanie prawem do nieruchomości (mimo jego niepotwierdzenia) wnioskodawca również nie przedłożył. Nie jest więc także wiadomo, czy posiadałby zgodę ewentualnego współwłaściciela nieruchomości do magazynowania na niej przedmiotowych odpadów. Ponadto wnioskodawca nie przedłożył żadnej innej informacji o posiadaniu któregokolwiek z tytułów prawnych, tj. użytkowania wieczystego, trwałego zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego, czy też stosunku zobowiązaniowego. Biorąc pod uwagę powyższe, wnioskodawca powinien był do przedłożonej informacji o sposobie i miejscu magazynowania odpadów przedłożyć, jeżeli wskazywał na posiadane przez siebie prawo własności, chociażby informację o wydanym i prawomocnym postanowieniu sądu powszechnego o dziale spadku, lub np. aktualny wypis z księgi wieczystej lub rejestru gruntów, w którym prawo to zostało ujawnione. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł T. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., gdyż z jednej strony wskazuje na obowiązek dołączenia do informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania nimi dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości, z drugiej zaś strony z uzasadnienia tego wynika, że takie stanowisko stanowiłoby niedopuszczalną wykładnię rozszerzającą przepisów ustawy o odpadach. Zarzucił, iż uzasadnienie wskazuje przepisy, które nie miały zastosowania w tej sprawie. Skarżący podkreślił, że z art. 24 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o odpadach nie wynika, by do informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania nimi konieczne było przedłożenie dokumentu potwierdzającego istnienie tytułu prawnego do nieruchomości. Złożone przez niego postanowienie Sądu Rejonowego w L. stwierdzające nabycie spadku po ojcu stanowi potwierdzenie przysługującego mu tytułu prawnego do nieruchomości, na której prowadzi on działalność gospodarczą. Nabycie prawa własności nieruchomości, która wchodzi w skład spadku, nie jest uzależnione od przeprowadzenia działu spadku. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W myśl art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa", informacje o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami przedkłada się właściwemu organowi w terminie 30 dni przed rozpoczęciem działalności powodującej powstawanie odpadów lub zmianą tej działalności wpływającą na ilość lub rodzaj wytwarzanych odpadów lub sposobów gospodarowania nimi; informację przedkłada się w czterech egzemplarzach. Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać: 1) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, a w przypadkach, gdy określenie rodzaju nie jest wystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady mogą powodować, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów; 2) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w ciągu roku; 3) informacje wskazujące na sposoby zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko; 4) opis dalszego sposobu gospodarowania odpadami, z uwzględnieniem zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów; 5) wskazanie miejsca i sposobu oraz rodzaju magazynowanych odpadów (ust.4). Do rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia informacji, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia złożenia informacji nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (ust. 5). W świetle z art. 63 ust. 1 ustawy magazynowanie odpadów może odbywać się wyłącznie na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny. W związku z tym, że przepisy ustawy nie wskazują, co należy rozumieć przez tytuł prawny, przyjmuje się, iż w tym zakresie posiłkowo ma zastosowanie przepis art. 3 pkt 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji; por. W. Radecki, Ustawa o odpadach. Komentarz, ABC, 2008, s. 388) zawierający legalną definicję tego pojęcia. W myśl tego przepisu "tytuł prawny" obejmuje: - prawo własności (w rozumieniu art. 140 k.c.), - użytkowanie wieczyste (w rozumieniu art. 233 k.c.), - trwały zarząd [w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), - ograniczone prawo rzeczowe (np. użytkowanie w rozumieniu art. 252 k.c.), - stosunek zobowiązaniowy (np. dzierżawę w rozumieniu art. 693 k.c.). Skoro zatem ustawodawca wskazał na konieczność legitymowania się tytułem prawnym do terenu, na którym ma odbywać się magazynowanie odpadów, to jest to jedna z okoliczności faktycznych, która powinna zostać zbadana przez organ administracji w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Natomiast ustalenie, że wnioskodawca w rzeczywistości nie posiada tytułu prawnego do tego terenu, powinno skutkować wniesieniem sprzeciwu w drodze decyzji na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy. W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że skarżący T. S. w dniu 9 października 2009 r. przedłożył organowi pierwszej instancji pismo stanowiące informację o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania nimi na terenie nieruchomości przy ul. B. [...] w L. Wobec braku we wskazanym piśmie jakiejkolwiek wzmianki o posiadanym tytule prawnym do nieruchomości, organ ten prawidłowo wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku m.in. o dokument potwierdzający tytuł prawny do opisanej nieruchomości. Wykonując wezwanie organu, skarżący przedłożył postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia 19 sierpnia 2009 r., [...], stwierdzające nabycie spadku po E. S. w częściach równych przez W. S. i T. S. Należy podkreślić, iż ze złożonego przez skarżącego dokumentu nie wynika w żaden sposób, iż posiada on tytuł prawny do nieruchomości przy ul. B. [...] w L., w szczególności zaś, iż jest on właścicielem tej nieruchomości (k. 3d akt I inst.). Zasadnie zatem organ pierwszej instancji wezwał ponownie skarżącego do wskazania tytułu prawnego do terenu, na którym zamierza on magazynować odpady. Brak możliwości stwierdzenia, czy skarżący taki tytuł posiada, uniemożliwiał bowiem organowi ocenę, czy skarżący spełnia przesłankę określoną w art. 63 ust. 1 ustawy, co z kolei pozwalałoby mu na prowadzenie działalności w zakresie magazynowania odpadów. Prawidłowe było więc stanowisko organu pierwszej instancji, iż wobec niewskazania przez skarżącego tytułu prawnego do nieruchomości, na której zamierzał magazynować odpady, należało wnieść sprzeciw w drodze decyzji. Przedłożone przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie przed Sądem w dniu 22 czerwca 2010 r. dokumenty, to jest: dwa wypisy z rejestru gruntów i budynków dotyczące przedmiotowej nieruchomości z dnia 27 marca 2000 r. i z dnia 26 marca 2010 r. oraz upoważnienie W. S. dla skarżącego do dysponowania jej udziałem w tej nieruchomości z dnia 17 marca 2010 r. nie mogą mieć wpływu na ocenę prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji. Wypis z rejestru gruntów i budynków z dnia 27 marca 2000 r. nie wskazuje skarżącego jako współwłaściciela działki nr ewid. 107 przy ul. B. [...] w L. Dwa z tych dokumentów zostały sporządzone już po wydaniu zaskarżonej decyzji, a z wypisu z rejestru gruntów z dnia 26 marca 2010 r. wynika, że skarżący T. S. i jego matka W. S. nie są jedynymi współwłaścicielami przedmiotowej działki nr ewid. 107, gdyż posiadają udziały we współwłasności po 2/6 każde z nich. Niewystarczające jest zatem posiadanie przez skarżącego zgody matki do dysponowania nieruchomością dla celów składowania odpadów na wspólnej nieruchomości przy braku wykazania zgody pozostałych współwłaścicieli. W przypadku złożenia należytych dokumentów i oświadczeń organowi właściwemu wraz z informacją, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 ustawy, organ ten będzie mógł ocenić, czy skarżący posiada tytuł prawny do nieruchomości przy ul. B. [...] w L. Skarżący jednak przed wydaniem zaskarżonej decyzji dokumentów takich nie przedstawił, a tym samym zasadne było wniesienie przez organ sprzeciwu w drodze decyzji. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżącego. Jakkolwiek uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie w pełni odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., to jednak uchybienie to, w ocenie Sądu, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Prawidłowo bowiem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W szczególności należy wskazać, iż w cytowanym w skardze fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium powołało się na wyrok NSA z dnia 26 listopada 2008 r. (II OSK 1475/07, niepubl.), który nie może mieć znaczenia w rozpoznawanej sprawie, gdyż orzeczenie to zapadło w sprawie o odmiennym stanie faktycznym. W powołanej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na wprowadzenie substancji do środowiska na podstawie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. (decyzja wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa) i art.156 § 1 pkt 7 k.p.a. (decyzja zawierająca wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa) w związku z art. 11 Prawa ochrony środowiska. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.