II SA/Lu 256/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. i S. R. na uchwałę nr XXIX/196/05 Rady Gminy w Biłgoraju z dnia 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biłgoraj terenów leśnych i zalesień postanawia odrzucić skargę. A. R. i S. R. (dalej jako: skarżący) pismem z dnia 15 kwietnia 2025 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę nr XXIX/196/05 Rady Gminy w Biłgoraju z dnia 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biłgoraj terenów leśnych i zalesień. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 maja 2025 r. wezwano skarżących do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli wezwanie takie zostało przez skarżących skierowane do organu – również do przedstawienia jego kopii wraz z dowodem nadania. Jeżeli organ udzielił odpowiedzi na wezwanie, należy przedłożyć kopię tego dokumentu wraz z informacją o dacie, w jakiej odpowiedź została doręczona skarżącym. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący pismem z dnia 28 maja 2025 r. wyjaśnili, że przed wniesieniem skargi, organ nie został wezwany do usunięcia naruszeń prawa (k. 14). Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Prawną podstawą wniesienia skargi w niniejszej sprawie jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 609 ze zm., dalej jako u.s.g.). Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy jednak zwrócić uwagę, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej jako: ustawa nowelizująca), która wprowadziła zmiany m. in. do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) oraz do powołanej u.s.g. W konsekwencji, zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11 w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy. Zatem dla ustalenia, jakie brzmienie przepisów art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. należy stosować w danej sprawie, rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nr XXIX/196/05 została podjęta przed wejściem w życie ww. ustawy nowelizującej (6 września 2005 r.), a zatem zastosowanie w sprawie znajdą przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed wejściem w życie powyższej nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast art. 101 ust. 1 u.s.g. w poprzednim stanie prawnym stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wynikająca z przepisu przejściowego art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej konieczność zastosowania w niniejszej sprawie przepisów art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. oznacza, że dopuszczalność skargi uwarunkowana jest wyczerpaniem środków zaskarżenia, co winno polegać na poprzedzeniu skargi skierowaniem do organu gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego kwestionowaną uchwałą. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie dopełnili powyższego warunku, co jednoznacznie wynika z treści złożonego przez nich pisma z dnia 28 maja 2025 r. Niewyczerpanie przez skarżących obligatoryjnego trybu poprzedzającego wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., czyni zaś skargę niedopuszczalną. Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.