II SA/Lu 258/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi T. W. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 706/12 dotyczącej usług opiekuńczych p o s t a n a w i a I. przyznać radcy prawnemu M. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 151,50 (sto pięćdziesiąt jeden 50/100) złotych, na którą składa się wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym tytułem należnego podatku od towarów i usług kwota 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych oraz kwota 3,90 (trzy 90/100) złotych podlegająca zwrotowi tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków; II. odmówić zwrotu tytułem niezbędnych udokumentowanych wydatków kwoty 3,90 (trzy 90/100) złotych poniesionych tytułem kosztów korespondencji do Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. Radca prawny M. P. wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu skarżącej wniosła, w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Do wniosku dołączono potwierdzenie nadania korespondencji na adres skarżącej oraz potwierdzenie nadania korespondencji na adres Okręgowej Izby Radców Prawnych w L., z których wynika, iż koszt ich nadania w obu przypadkach wynosił po 3,90 złotych oraz odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wnioskodawczyni oświadczyła również, że opinia została przesłana skarżącej. W dniu 26 czerwca 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej z dnia 21 czerwca 2013 r., w którym umocowuje ona Z. W. do reprezentowania jej w sprawie oraz podnosi zarzuty dotyczące występujących – w jej ocenie – nieprawidłowości, których dopuściła się wnioskodawczyni reprezentując ją w niniejszej sprawie. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 490) zwane dalej "rozporządzeniem". Stosownie do unormowania § 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z unormowaniem §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna opłaty za czynności radcy prawnego wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie, treść §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli opinię sporządził radca prawny, który prowadził sprawę przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawczyni prowadziła niniejszą sprawę w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to ona w toku postępowania w drugiej instancji sporządziła opinię stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawczyni powinna otrzymać za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 147,60 złotych. Tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków zwrotowi podlega kwota 3,90 złotych uiszczonych tytułem kosztów korespondencji skierowanej do skarżącej. Wnioskodawczyni udokumentowała fakt wydatkowania tej kwoty i jej wysokość. Oświadczyła również, że poniosła koszty korespondencji skierowanej do skarżącej a zawierającej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie podlegają zaś zwrotowi koszty korespondencji kierowanej do Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. Nie są one bowiem związane z reprezentowaniem w niniejsze sprawie interesów skarżącej. Odnośnie zaś zarzutów podniesionych przez skarżącą w piśmie z dnia 21 czerwca 2013 r. to stwierdzić należy, że wynika z nich m.in., iż wnioskodawczyni przesłała skarżącej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zatem w świetle unormowania art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.) w myśl którego Skarb Państwa ponosi koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego działającego z urzędu, wnioskodawczyni należy przyznać stosowane wynagrodzenie oraz dokonać zwrotu uzasadnionych wydatków. Sporządziła ona bowiem i przesłała na adres skarżącej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Udzieliła ona zatem skarżącej pomocy prawnej. Subiektywna ocena skarżącej wartości tej pomocy nie ma wpływu na ocenę zasadności zgłoszonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.