II SA/Lu 266/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - w zakresie wniosku E. S. i A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. S. i A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...]listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr 2487/1, położonej w miejscowości C. C., gmina C. W skardze, obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję, skarżący zawarli również wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, albowiem zaskarżona decyzja, wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, nie ma przymiotu wykonalności. Na jej mocy żadna ze stron nie nabyła praw, zatem wstrzymanie jej wykonania byłoby bezprzedmiotowe. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1000/12 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niezależnie od powyższej argumentacji należy jednak podkreślić, że wniosek skarżących podlegałby oddaleniu nawet, gdyby instytucję wstrzymania wykonania aktu administracyjnego rozumieć w sposób szeroki, jako wstrzymanie wykonania wszelkich skutków prawnych obowiązywania danego aktu. Skarżący w żaden sposób nie wykazali bowiem, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich wniosek w tym przedmiocie w istocie pozbawiony jest jakiegokolwiek uzasadnienia. Tymczasem to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.