II SA/Lu 271/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi W. S. na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego oddala skargę. Sygn. akt II SA/Lu [...] U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym zarządzeniem zastępczym z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Wojewoda, po uprzednim powiadomieniu Ministra Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Rady Gminy R. W. S.. W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia organ nadzoru wyjaśnił, że w wyniku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż radny Rady Gminy R. W. S. jest pełnomocnikiem Zarządu Banku Spółdzielczego w Ł., który to Bank prowadzi działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia Gminy R.. Powyższe informacje – jak wskazał Wojewoda – potwierdza oświadczenie Przewodniczącego Rady Gminy R. zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., wyjaśnienia złożone przez samego radnego, przedłożony odpis pełnomocnictwa udzielonego W. S. przez Zarząd Banku Spółdzielczego w Ł. oraz umowa rachunku bankowego w złotych w sprawie bankowej obsługi budżetu Gminy R. i jednostek organizacyjnych gminy, zawarta w dniu [...] grudnia 2012 r. w R. pomiędzy Bankiem Spółdzielczym w Ł., reprezentowanym przez Oddział w R. , w imieniu którego działał W. S. jako pełnomocnik Zarządu, a Urzędem Gminy w R. . Analizując treść powyższych dokumentów organ nadzoru stwierdził, że z pełnomocnictwa z dnia [...] stycznia 2010 r. udzielonego W. S. przez Zarząd Banku Spółdzielczego w Ł. wynika, iż wskazany radny, wybrany w wyborach przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2014 r., jeszcze przed uzyskaniem mandatu radnego posiadał pełnomocnictwo udzielone przez Zarząd Banku Spółdzielczego w Ł. do podejmowania decyzji o przyznaniu kredytu do wysokości [...] zł łącznego stanu zadłużenia wspólnie z pełnomocnikiem Zarządu Banku Spółdzielczego w Ł. - Dyrektorem Oddziału w R. , podejmowania decyzji o przyznaniu kredytu do wysokości [...] zł łącznego stanu zadłużenia, a także był pełnomocnikiem Zarządu Banku Spółdzielczego w Ł., umocowanym do składnia oświadczeń woli za Bank w sprawach zawierania umów o kredyty bankowe, umów o prowadzenie rachunków bankowych. Przedmiotowe pełnomocnictwo obowiązuje od dnia [...] stycznia 2010 r. i zgodnie z jego treścią zostało wydane na czas nieokreślony. Zdaniem Wojewody bezspornym jest zatem, że radny ma udzielone pełnomocnictwo od Zarządu Banku Spółdzielczego w Ł.. Nie ma również wątpliwości że rachunek bankowy Gminy R. jest obsługiwany przez Bank Spółdzielczy w Ł. Oddział w R. , co potwierdza umowa rachunku bankowego w sprawie bankowej obsługi budżetu Gminy R. i jednostek organizacyjnych gminy z dnia [...] grudnia 2012 r., podpisana przez W. S. jako pełnomocnika zarządu. Przedmiotowa umowa wprawdzie została podpisana jeszcze przed objęciem przez W. S. funkcji radnego, jednak została zawarta na okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] grudnia 2015 r., a zatem obowiązuje również w czasie pełnienia przez W. S. funkcji radnego Rady Gminy R.. Wojewoda przytoczył treść art. 24f ust. 1 i ust. 1a ustawy o samorządzie gminnym oraz podniósł, że ratio legis zakazu wynikającego z tego przepisu opiera się na założeniu, że należy dążyć do wykluczenia sytuacji, w której radny, wykonując mandat w gminie, będąc członkiem organu stanowiącego podejmującego m.in. decyzje dotyczące zasad zarządu mieniem tej gminy, mógłby wpływać na korzystne dla siebie rozporządzenie tym mieniem, które pozostaje w jego władaniu, korzystniejsze niż to, jakie mogliby uzyskać inni nieposiadający statusu radnego. Radny - jako pełnomocnik Zarządu Banku - ma natomiast z jednej strony wpływ na działalność banku, np. na treść podpisywanych w imieniu banku umów, a z drugiej strony - jako członek organu stanowiącego gminy - dysponuje instrumentami oddziałującymi na sposób wykorzystania mienia komunalnego w stopniu znacznie większym aniżeli osoba niemająca takiego statusu, np. w zakresie wynikającym z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "c" i "d" oraz pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym. Radny bierze bowiem udział w podejmowaniu decyzji m. in. o zaciąganiu długoterminowych kredytów i pożyczek (art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "c" ustawy), ustalaniu maksymalnej wysokości pożyczek i kredytów krótkoterminowych zaciąganych przez wójta w roku budżetowym (art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "d" ustawy), określaniu wysokości sumy, do której wójt może samodzielnie zaciągać zobowiązania (art. 18 ust. 2 pkt 10 ustawy). Wojewoda podkreślił, że w wykonywaniu powyższych kompetencji rady gminy uczestniczą wszyscy radni. Nie ma przy tym znaczenia, że oświadczenia woli w sprawach majątkowych w imieniu gminy w zakresie zarządu mieniem składa jednoosobowo wójt albo działający na podstawie jego upoważnienia zastępca wójta samodzielnie albo wraz z inną upoważnioną przez wójta osobą (art. 46 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Należy bowiem mieć na uwadze, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa, a w realizacji zadań podlega wyłącznie radzie gminy, co wynika z art. 30 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy o samorządzie gminnym. Na tym tle regulacja art. 24f ustawy o samorządzie gminnym tworzy gwarancję prawidłowego i rzetelnego wykonywania działań przez jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie organu nadzoru w przypadku radnego, który posiada pełnomocnictwo do składania oświadczeń woli w imieniu banku sprawującego obsługę bankową budżetu gminy, może zatem zaistnieć konflikt interesów przejawiający się we wpływie, jaki na podejmowanie tych decyzji, może wywierać fakt reprezentowania banku. Wojewoda zaznaczył, że nie ma przy tym znaczenia, iż posiadane przez radnego pełnomocnictwo uprawnia do działania jedynie w reprezentacji łącznej. Jest to bowiem wymóg formalny określony przez mocodawcę i rozważany w kontekście oceny mocy wiążącej złożonego oświadczenia (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 1079/09, zaaprobowany wyrokiem NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 877/10). Bez znaczenia pozostaje również charakter udzielonego radnemu pełnomocnictwa, a więc czy jest to pełnomocnictwo ogólne, szczegółowe czy do poszczególnej czynności. Ustawodawca nie określił bowiem w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym rodzaju pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2896/12). Mając zatem na względzie, że w niniejszej sprawie Rada Gminy R. nie wypełniła obowiązku podjęcia uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego W. S., organ nadzoru na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwał Radę Gminy R. do podjęcia uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego W. S. w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie to zostało doręczone organowi gminy w dniu [...] czerwca 2015 r. Przewodniczący Rady Gminy R. w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. poinformował organ nadzoru, że projekt uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego W. S. został przedstawiony na sesji Rady Gminy w dniu [...] czerwca 2015 r. Na wskazanej sesji Rada Gminy nie podjęła jednak uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu ww. radnego, bowiem większością głosów projekt uchwały został odrzucony. Wobec powyższego, po bezskutecznym upływie 30-dniowego terminu do podjęcia uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego, Wojewoda uznał za uzasadnione wydanie w tym zakresie zarządzenia zastępczego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe zarządzenie zastępcze złożył W. S. – reprezentowany przez radcę prawnego W. N.. Skarżący - wnosząc o uchylenie zaskarżonego zarządzenia – zarzucił organowi nadzoru: - rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, polegającą na niewłaściwym uznaniu, iż radny Rady Gminy R. W. S. prowadził działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminy, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie: - art. 383 § 2 w zw. z art. 383 § 1 pkt. 5 Kodeksu wyborczego poprzez uznanie, iż wystąpiły przyczyny określone w art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego, a w związku z powyższym zobowiązanie Rady Gminy, do wydania uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu, - art. 98a ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez wadliwe stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego Rady Gminy R. W. S. przez Wojewodę, co – jak podkreślił autor skargi – miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego Gminy R., zamiast doprowadzić do umorzenia tego postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż bezspornie bank, jako podmiot gospodarczy, prowadzi działalność gospodarczą. W przypadku banków spółdzielczych działalnością bankową zarządza jednak zarząd składający się co najmniej z trzech osób (art. 12 ust. 1 ustawy z dnia [...] grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających). Statusu członka zarządu banku spółdzielczego, jako osoby zarządzającej działalnością banku, nie można natomiast automatycznie przyporządkowywać osobie zatrudnionej jedynie na stanowisku inspektora, czy też pełniącej funkcję pełnomocnika zarządu z bardzo wąsko określonym zakresem pełnomocnictwa, a więc nie członka zarządu lub członka rady nadzorczej takiego banku. W ocenie skarżącego już tylko pobieżna analiza zakresu kompetencji inspektora w banku spółdzielczym, nie pozwala wyprowadzić wniosku, że skarżący, będąc zatrudniony na takim stanowisku, czy też sprawując funkcję pełnomocnika zarządu Banku, zarządza działalnością bankową. Żadna bowiem z przysługujących mu kompetencji nie jest w jakiejkolwiek mierze stricte zarządczą, gdyż te zostały przyznane wyłącznie zarządowi banku spółdzielczego. Osoby zatrudnione na stanowisku inspektora, sprawujące funkcje pełnomocnika zarządu, nie mają prawa prowadzenia spraw banku spółdzielczego, a co za tym idzie nie są osobami zarządzającymi działalnością gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego. Odnosząc się do kwestii sprawowania funkcji pełnomocnika zarządu skarżący dodał, iż należy zwrócić uwagę na bardzo wąsko określony zakres udzielonego mu pełnomocnictwa, który de facto nie pozwala na samodzielne prowadzenie spraw banku i zarządzanie nim w rozumieniu treści art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym zarządzeniu zastępczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wymaga podkreślenia, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), kontrola ta obejmuje akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Do aktów takich należą natomiast m.in. zarządzenia zastępcze w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego, podejmowane przez organ nadzoru w ramach dyspozycji art. 98a ust. 2 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm., dalej jako "u.s.g."). W przypadku tego rodzaju aktu nadzoru do złożenia skargi uprawniona jest nie tylko gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone, ale również osoba, której interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy zarządzenie zastępcze (art. 98a ust. 3 u.s.g.). Wobec powyższego, nie kwestionując legitymacji W. S. do wniesienia skargi na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] września 2015 r., nr [...], stwierdzające wygaśnięcie mandatu skarżącego jako radnego Rady Gminy R., sąd zarządzenie to poddał kontroli pod względem jego legalności, wskutek czego doszedł do wniosku, że skarga jest niezasadna. Zaskarżone zarządzenie nie narusza bowiem prawa. W myśl art. 98a u.s.g. jeżeli właściwy organ gminy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów art. 383 § 2 i 6 oraz art. 492 § 2 i 5 ustawy, o której mowa w art. 24b ust. 6 (ustawy z dnia [...] stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy) oraz art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie dotyczącym odpowiednio wygaśnięcia mandatu radnego, wygaśnięcia mandatu wójta, odwołania ze stanowiska albo rozwiązania umowy o pracę z zastępcą wójta, sekretarzem gminy, skarbnikiem gminy, kierownikiem jednostki organizacyjnej gminy i osobą zarządzającą lub członkiem organu zarządzającego gminną osobą prawną, nie podejmuje uchwały, nie odwołuje ze stanowiska lub nie rozwiązuje umowy o pracę, wojewoda wzywa organ gminy do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni (ust. 1). W razie bezskutecznego upływu tego terminu wojewoda, po powiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, wydaje zarządzenie zastępcze (ust. 2). Ograniczenia w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej przez radnych określa art. 24f u.s.g., który w ust. 1 stanowi, że radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Zgodnie zaś z ust. 1a powołanego artykułu, jeżeli radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia tej działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Niewypełnienie obowiązku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 383 ustawy, o której mowa w art. 24b ust. 6. Przytoczony wyżej przepis ma charakter antykorupcyjny i zmierza do wyeliminowania sytuacji, w których osoba uczestnicząca w podejmowaniu istotnych rozstrzygnięć dotyczących gminnej wspólnoty samorządowej (a taką osobą – w świetle kompetencji rady gminy określonych w art. 18 u.s.g. – jest niewątpliwie radny) jednocześnie prowadzi działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego lub zarządza taką działalnością, bądź też jest przedstawicielem, czy pełnomocnikiem takiego podmiotu. Podkreślić należy, że radny jest osobą zaufania publicznego i może sprawować swój mandat prawidłowo, gdy z mandatu tego nie czerpie, ani nie ma możliwości czerpać korzyści majątkowych, czy innych korzyści osobistych. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia [...] czerwca 1993 r., sygn. akt OTK [...] (która nie straciła swej aktualności w omawianej kwestii również pod rządami Konstytucji z 1997 r.), w demokracji przedstawicielskiej zaufanie jest założeniem i warunkiem sine qua non ustroju społecznego. Przepis art. 24f ust. 1 u.s.g. stanowi natomiast ustawową gwarancję realizacji zaufania społecznego, albowiem eliminuje sytuacje, w których mienie komunalne gminy mogłoby zostać przez radnych wykorzystane na uprzywilejowanych zasadach. Z tego też względu ustawodawca wprowadził zakaz łączenia prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego lub bycia pełnomocnikiem, czy przedstawicielem podmiotu prowadzącego taką działalność, ze sprawowaniem mandatu radnego. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że Bank Spółdzielczy w Ł. – Oddział w R. prowadził działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia Gminy R.. Na mocy zarządzenia nr [...] Wójta Gminy R. z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie wyboru banku do wykonywania kompleksowej usługi bankowej budżetu gminy R. i jednostek organizacyjnych gminy (k. 49 akt adm.) oraz umowy zawartej w dniu [...] grudnia 2012 r. pomiędzy ww. Bankiem a Urzędem Gminy w R. (k. 45-48 akt adm.) na okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] grudnia 2015 r., Bank ten prowadził bowiem rachunek Budżetu Gminy R. i jego jednostek organizacyjnych. Bank prowadzący rachunek bankowy gminy wykorzystuje natomiast mienie tej gminy w rozumieniu art. 24f ust. 1 u.s.g. (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK [...], LEX nr 1214981). Analiza materiału dowodowego nie pozostawia ponadto wątpliwości, że W. S., który w wyborach samorządowych z dnia [...] listopada 2014 r. uzyskał mandat radnego Rady Gminy R., na mocy pełnomocnictwa z dnia [...] stycznia 2010 r. (k. 28 akt adm.) – udzielonego od dnia [...] stycznia 2010 r. na czas nieokreślony – reprezentuje Zarząd Banku Spółdzielczego w Ł. w następującym zakresie: - podejmowania decyzji o przyznaniu kredytu do wysokości [...] zł łącznego stanu zadłużenia - wspólnie z pełnomocnikiem Zarządu Banku Spółdzielczego w Ł. - Dyrektorem Oddziału w R. , - podejmowania decyzji o przyznaniu kredytu do wysokości [...] zł łącznego stanu zadłużenia, - składnia oświadczeń woli za Bank – jako pełnomocnik Zarządu Banku Spółdzielczego w Ł. – w sprawach zawierania umów o kredyty bankowe, umów o prowadzenie rachunków bankowych. Powyższe dokumenty potwierdzają, że skarżący W. S. – obejmując mandat radnego Rady Gminy R. (jak wynika ze strony internetowej Urzędu Gminy R., złożenie ślubowania przez radnych wybranych w dniu [...] listopada 2014 r., w tym W. S., miało miejsce w dniu [...] grudnia 2014 r.) – pełnił funkcję pełnomocnika Zarządu Banku Spółdzielczego w Ł., który to Bank w owym czasie (a co najmniej do dnia [...] grudnia 2015 r.), wykorzystywał mienie tej Gminy, prowadząc jej rachunek bankowy. Sąd w pełni podziela natomiast stanowisko organu nadzoru, że łączenie opisanej funkcji pełnomocnika Zarządu Banku z mandatem radnego było niedopuszczalne w świetle art. 24f ust. 1 u.s.g, co oznacza, że skarżący zobowiązany był najpóźniej w terminie 3 miesięcy od złożenia ślubowania, tj. do dnia [...] marca 2015 r., zaprzestać działalności na rzecz ww. Banku. Skarżący, pomimo upływu wskazanego terminu, bezspornie natomiast obowiązku tego nie wykonał, w dalszym ciągu pozostając w stosunku pełnomocnictwa z Zarządem Banku Spółdzielczego w Ł.. Również Rada Gminy R. – pomimo poinformowania jej Przewodniczącego przez organ nadzoru w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. o stwierdzonych przeszkodach w sprawowaniu mandatu radnego przez W. S. (k. 14-16 akt adm.) – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 383 § 2 w zw. z § 1 pkt 5 ustawy Kodeks wyborczy – nie podjęła w terminie miesiąca stosownej uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego. W opisanym stanie rzeczy Wojewoda prawidłowo w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. (k. 32-35 akt adm.) wezwał Radę Gminy R. – w trybie art. 98a ust. 1 u.s.g. – do podjęcia stosownej uchwały w terminie 30 dni. Wobec zaś dalszego uchylenia się przez Radę Gminy – pomimo upływu zakreślonego terminu – od wykonania przedmiotowego obowiązku (Rada Gminy R. na sesji w dniu [...] czerwca 2015 r. odrzuciła projekt uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu W. S. – pismo Przewodniczącego Rady z dnia [...] czerwca 2015 r., k. 36 akt adm.), organ nadzoru był w pełni uprawniony do podjęcia w trybie ust. 2 powyższego unormowania zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego W. S.. Podkreślić należy, że wbrew argumentom skarżącego, dla zastosowania przez organ nadzoru skutków wynikających z art. 24f ust.1 u.s.g. nie było konieczne, aby skarżący – jako pełnomocnik podmiotu (Banku) prowadzącego działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminy – uczestniczył bezpośrednio w zarządzaniu taką działalnością lub miał bezpośredni wpływ na takie zarządzanie. W ocenie Sądu, wystarczający jest fakt, że radny jest pełnomocnikiem z woli takiego podmiotu. Nie ma też znaczenia charakter oraz zakres udzielonego mu pełnomocnictwa. Ustawodawca w powołanej regulacji nie określił bowiem rodzaju pełnomocnictwa, co pozwala uznać, że bycie pełnomocnikiem podmiotu wykonującego działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminy, niezależnie od zakresu umocowania, każdorazowo koliduje ze sprawowaniem mandatu radnego tej gminy(por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 289/06, LEX nr 236475 oraz z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2896/12, LEX nr 1254207; a także wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1350/15 – dostępny w CBOSA). Z tych wszystkich względów, wobec braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.