II SA/Lu 274/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać M. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. Strona skarżąca M. W. wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym w wezwaniu terminie - na co wskazuje porównanie daty przesłania wezwania z dnia 21 kwietnia 2008 r. z widniejącą na prezentacie datą złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy - złożyła wypełniony i podpisany urzędowy formularz wniosku żądając przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Referendarz sądowy stwierdził, że: Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanki przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowane w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oparte są na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej realne, istniejące w chwili składania wniosku możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Minimalne wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego w sprawie niniejszej dla reprezentowania strony skarżącej wynosi 240 złotych netto (§14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163. poz. 1349 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z oświadczenia strony skarżącej wynika, że samodzielnie prowadzi ona gospodarstwo domowe, utrzymuje się ze świadczenia z pomocy społecznej w kwocie [...] złotych oraz jej własnością jest mieszkanie o powierzchni [...] m2 i [...] ary nieruchomości gruntowej stanowiące ¼ udziału w spadku. W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania nie jest w stanie ponieść minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego. Miesięczny dochód strony skarżącej wynosi [...] złotych zaś minimalne wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego dla reprezentowania strony skarżącej w niniejszej sprawie wynosi 292,80 złotych brutto. Porównanie obu kwot jednoznacznie wskazuje, że strona skarżąca nie ma realnych możliwości uiszczenia minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego. Okoliczność ta świadczy również o tym, że poniesienie przez stronę skarżącą kosztu minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego spowoduje uszczerbek w koniecznych dla niej kosztach utrzymania, niezależnie od rzeczywistej wysokości tych kosztów. Z tych powodów referendarz sądowy uwzględnił w całości wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.