II SA/Lu 274/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych - w zakresie wniosku Ł. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Ł. K. w dniu 14 lutego 2017 r. złożył skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, z uwagi na to, że powoduje on dla skarżącego negatywne konsekwencje finansowe, wynikające z obniżenia wynagrodzenia, co ma znaczący wpływ na jego sytuację osobistą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 364 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Przede wszystkim nie daje podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu to, że jego wykonanie powoduje ograniczenie środków utrzymania skarżącego. Niewątpliwie bowiem nie można ograniczenia środków utrzymania (50% uposażenia) utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy też niemożnością przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy. Obniżenie uposażenia skarżącego, jako skutek zaskarżonego rozstrzygnięcia, powoduje – co oczywiste – obniżenie poziomu jego życia, lecz nie jest to skutek stwarzający niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów bądź niemożność przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy. Nadto, w myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.), po zakończeniu postępowania karnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Ponadto, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 952/14, wykonanie rozkazu personalnego dotyczącego zawieszenia w obowiązkach służbowych – co do zasady – nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż wykonanie ewentualnego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby ma charakter odwracalny. Jeżeli bowiem skarżący zostanie zwolniony ze służby, wobec upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, to będzie mógł się domagać – w przypadku wyroku uniewinniającego w postępowaniu karnym lub umorzenia takiego postępowania –przywrócenia do służby oraz wypłaty świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Ubocznie wskazać trzeba, że rozstrzygnięcie niniejszym postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wyłącza możliwości udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. Przepis art. 152 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z tych względów, wobec niespełnienia warunków z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.