II SA/Lu 288/09

PostanowienieWSA w Lublinie2009-09-24

Skład orzekający: Jarosław Harczuk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy strona skarżąca, utrzymująca się z emerytury, spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym w postępowaniu sądowoadministracyjnym?
Ratio decidendi
Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, ponieważ strona skarżąca posiadała środki finansowe pozwalające na pokrycie kosztów postępowania, w tym opłaty sądowej i wynagrodzenia adwokata. Brak było również podstaw do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, gdyż poniesienie tych kosztów nie groziło uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego strony.
Stan faktyczny
Strona skarżąca J. C. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Strona utrzymuje się z emerytury i samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Referendarz sądowy analizował przesłanki przyznania prawa pomocy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 PPSA.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono przyznania prawa pomocy.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowa uchylenia decyzji o przyznaniu uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca J. C. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanki przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowana w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oparte są na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej realne, istniejące w chwili składania wniosku możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Na obecnym etapie przedmiotowego postępowania jego koszty sprowadzają się do kosztów postępowania kasacyjnego czyli opłaty sądowej związanej z wniesieniem skargi kasacyjnej oraz kosztu wynagrodzenia adwokata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. W sprawie niniejszej wpis sądowy od skargi kasacyjnej wynosi 100 złotych (§ 3 w związku z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Natomiast stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego dla sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjne wynosi 180 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 219,60 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z oświadczenia strony skarżącej wynika, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w kwocie [...] złotych brutto – [...] złotych netto. Łącznie koszty utrzymania koniecznego strony skarżącej wynoszą [...] złotych. Z powyższego oświadczenia strony skarżącej jak i z faktu, że w toku postępowania sądowego ponosiła ona wszelkie koszty sądowe wynika, iż posiada ona środki finansowe, które pozwalają ponosić opłaty sądowe. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że strona skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania i tym samym, iż zasługuje na przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Brak podstaw do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym nie uniemożliwia rozważenia możliwości przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym jest uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego powstający w związku z koniecznością ponoszenia pełnych kosztów postępowania. Koszty utrzymania koniecznego strony skarżącej wynoszą łącznie [...] złotych zaś miesięczny dochód netto wynosi [...] złotych. Tak więc po poniesieniu kosztów utrzymania koniecznego z dochodu netto strony skarżącej pozostaje kwota [...] złotych. Porównując wysokość tej kwoty do wysokości kwoty wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz minimalnego wynagrodzenia adwokata należnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że strona skarżąca ma realną możliwość poniesienia obu tych kosztów postępowania. Dlatego nie można przyjąć aby poniesienie któregokolwiek z tych kosztów postępowania jak i obu ich łącznie groziło stronie skarżącej powstaniem uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło