II SA/Lu 292/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 15 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. B. o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Z. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej w N. za niewykonanie orzeczenia Sądu w sprawie II SAB/Lu 45/02 p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rzecz radcy prawnego A. B. prowadzącej Kancelarię Radcy Prawnego [...] w S., [...] tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 219,60 (dwieście dziewiętnaście 60/100) złotych, w tym tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 39,60 (trzydzieści dziewięć 60/100) złotych. Pismem z dnia 28 sierpnia 2008 r. radca prawny A. B., wyznaczona przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. pełnomocnikiem z urzędu Z. W., wniosła o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pismo wnioskodawczyni zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty udzielonej pomocy nie zostały uiszczone w całości ani w części oraz dołączoną opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2007 r., którym odrzucono skargę Z. W. Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawczyni przez skarżącego. Referendarz sądowy stwierdził, że: Jak wynika z akt sądowoadministracyjnych rozpoznawanej sprawy postanowienie z dnia 11 kwietnia 2007 r. stało się prawomocne w dniu 31 maja 2007 r. (k. 22). Wnioskodawczyni umocowana została zaś do działania w imieniu i na rzecz skarżącego w dniu 09 sierpnia 2007 r. (k. 88). W dniu 26 lutego 2008 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o doręczenie postanowienia z dnia 11 kwietnia 2007 r. wraz z uzasadnieniem (k. 89 - 90). Postanowienie z uzasadnieniem wnioskodawczyni otrzymała w dniu 18 marca 2008 r. (k. 92). Natomiast opinię prawną noszącą datę 26 sierpnia 2008 r. wnioskodawczyni doręczyła skarżącemu w dniu 28 sierpnia 2008 r. (data wynikająca z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii potwierdzenia odbioru opinii przez żonę skarżącego dołączonej do nadesłanej do sądu opinii prawnej). Przed przystąpieniem do rozważań dotyczących wysokości wynagrodzenia należnego wnioskodawczyni za sporządzenie opinii prawnej wyjaśnienia wymaga czy to, że opinia ta sporządzona została i doręczona mocodawcy po upływie piętnastu miesięcy po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia 11 kwietnia 2007 r. i po upływie roku od dnia umocowania wnioskodawczyni do działania w imieniu i na rzecz skarżącego wpływać będzie na ocenę zasadności sporządzenia opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia a zarazem na zasadność wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tego tytułu. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) zwanej dalej "ustawą o radcach prawnych", radca prawny wykonuje zawód ze starannością wynikającą z wiedzy prawniczej oraz zasad etyki radcy prawnego. Zasady etyki radcy prawnego wynikają z uchwalonego przez Krajowy Zjazd Radców Prawnych na mocy art. 57 pkt 7 ustawy o radcach prawnych Kodeksu Etyki Radcy Prawnego. Artykuł 28 pkt 8 zd. 3 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego wprowadzonego w życie na mocy uchwały Nr 5/2007 VIII Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 10 listopada 2007 r. stanowi, że radca prawny powinien poinformować mocodawcę o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia w takim terminie, który umożliwi mocodawcy po uprzednim wypowiedzeniu pełnomocnictwa powierzenie sprawy celem wniesienie środka zaskarżenia innemu podmiotowi. Artykuł 22 3 ust. 1 ustawy o radcach prawnych stanowi, że Skarb Państwa ponosi jedynie koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego działającego z urzędu. Zachowanie, o którym mowa w art. 28 pkt 8 zd. 3 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego ze względu na to, że nie pogarsza sytuacji procesowej mocodawcy świadczy o faktycznym udzieleniu pomocy prawnej. Informowanie mocodawcy w terminie otwartym do wniesienia środka zaskarżenia o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia ostrzega mocodawcę o bezzasadności wnoszenia środka zaskarżenia starając się w ten sposób chronić go przed ponoszeniem zbędnych kosztów postępowania a zarazem nie zamyka mu drogi do wniesienia środka zaskarżenia, gdyby mimo opinii prawnej mocodawca dążył do wniesienia środka zaskarżenia. Z tych powodów sporządzenie i doręczenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia w terminie otwartym do wniesienia tego środka uznać należy za faktyczne udzielenie pomocy prawnej. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wnioskodawczyni w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można zarzucić, iż sporządzając opinię prawną i przesyłając ją skarżącemu po upływie piętnastu miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia z dnia 11 kwietnia 2007 r. i po upływie roku od dnia umocowania jej do działania w imieniu i na rzecz skarżącego pogorszyła ona sytuację procesową skarżącego a zarazem faktycznie nie udzieliła mu pomocy prawnej. Decyduje o tym to, że wnioskodawczyni umocowana została do działania na rzecz i w imieniu skarżącego po upływie trzech miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia z dnia 11 kwietnia 2007 r. Skoro zaś wnioskodawczyni została umocowana do działania w imieniu i na rzecz skarżącego po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej to sporządzenie przez nią i doręczenie skarżącemu opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nawet po upływie kilkunastu miesięcy od dnia jej umocowania nie pogarsza sytuacji procesowej mocodawcy jak i nie może świadczyć o tym, iż mocodawcy pomoc prawna nie została faktycznie udzielona. Wnioskodawczyni nie miała bowiem faktycznej możliwości wywiązania się ze swoich obowiązków w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. Tym samym sporządzenie i doręczenie skarżącemu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej po upływie kilkunastu miesięcy od dnia uprawomocnienia się wydanego w niniejszej sprawie postanowienia nie wpływa negatywnie na ocenę zasadności sporządzenia opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i zarazem na zasadność wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z unormowaniem §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 ustępu drugiego tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Wynagrodzenie należy się więc radcy prawnemu tak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej jak i za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie, treść § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli opinii nie sporządził ten sam radca prawny, który występował przed sądem pierwszej instancji wynosi 75% stawki minimalnej określonej w §14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia jak i to, że wnioskodawczyni nie reprezentowała skarżącego w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego należne jej za sporządzenie opinii wynagrodzenie wynosić będzie 75% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 75% kwoty 240 złotych powiększonej stosowanie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Mając na względzie powyższe ustalenia i rozważania, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.