II SA/Lu 293/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2008 r. sprawy ze skargi H. i J. G. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. przyznaje [...] P. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiemu Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 326,80 zł (trzysta dwadzieścia sześć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Kierownik Wydziału Architektury i Budownictwa działający z up. Starosty zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę zakładu drukarni P. z wewnętrznymi instalacjami, wg indywidualnego projektu architektoniczno-budowlanego, wraz z przyłączem kanalizacyjnym, na działce nr ewid. 411 położonej w L. przy ul. W. 53. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli H. i J. G., zarzucając, że została wydana na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, a ponadto że projektowana inwestycja jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta L., oraz że problem uciążliwości powodowanych przez zakład nie został rozwiązany przez organ. Odwołujący się wskazują, iż organy administracji uznają, że przedmiotowa drukarnia jest zakładem, w którym prowadzona jest działalność zaliczana do drobnej wytwórczości, ale nie zgadzają się z twierdzeniem, że jest ona drobnym zakładem produkcyjnym, ze względu na obszar który zajmuje obecnie - 1584 m² powierzchni, a który po rozbudowie będzie obejmować ponad 2450 m². Państwo G. wskazali, że organ administracji pominął postanowienia § 38 ust. 2 Uchwały Rady Miasta L. z dnia 9 października 2006 r., Nr XLIII/321/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego L. część I, z której wynika, że w obszarze Rzemiosła i Drobnej Wytwórczości, o którym mowa w ust. 1, dopuszcza się lokalizację m. in. nieuciążliwych drobnych zakładów produkcyjnych (pkt 5). W tym kontekście zwrócili uwagę na § 38 ust. 3 ww. Uchwały, który przewiduje możliwość lokalizowania obiektów lub urządzeń (z ust. 2), pod warunkiem, że stanowią one uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego oraz zachowania zasad, aby takie obiekty lub urządzenia projektowane i istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego łącznie nie zajmowały 20% danego obszaru. Państwo G. podkreślili, że z dokumentów dołączonych do wniosku o pozwolenie na rozbudowę inwestycji wynika, że drukarnia zajmuje obecnie 40% "terenu jakim dysponuje właściciel", a po rozbudowie będzie zajmować 62,90%. Wskazali także, że organy pominęły okoliczność, iż działalność drukarni nie ogranicza uciążliwości jej funkcjonowania do granic własnej posesji (§ 15 ww. Uchwały) oraz że znajduje się ona w Ekologicznym Systemie Obszarów Chronionych. Wojewoda decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że właściwe organy dokonały kontroli zgodności z prawem projektu przedstawionego przez inwestora. Projekt został wykonany zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego przez uprawnionych projektantów. Ponadto spełnia on wymogi określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestor przedłożył również wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedmiotowa drukarnia nie należy także do przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573). W ocenie organu z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała z dnia 9 października 2006 r.) wynika, że projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z jego ustaleniami, bowiem na terenie, na którym znajduje się drukarnia, tj. teren oznaczony UCrz (Obszar Rzemiosła i Drobnej Wytwórczości), przewiduje przeznaczenie gruntów "pod zakłady rzemiosła nieuciążliwego i drobnej wytwórczości". Drukarnia stanowi "bez wątpienia zakład produkcyjny i w zakresie sposobu użytkowania nie narusza ustaleń planu". Z projektu zagospodarowania działki wynika, że inwestor spełnia wymóg zazielenia działki 30%. Poza tym organ wskazał, że teren określony w planie miejscowym UCrz obejmuje powierzchnię ok. 116000m ², natomiast obiekty i urządzenia projektowane i istniejące na działce posiadają powierzchnię 2455,95 m² (mniej niż 2% powierzchni całego obszaru UCrz), zatem nie przekraczają określonego § 38 pkt 3 Uchwały z 2006 r. wskaźnika 20% przeznaczenia podstawowego terenu UCrz. Skargę na ww. decyzję Wojewody wnieśli H. i J. G. wskazując, że organy administracji nie ustaliły istotnych faktów mających znaczenie dla przedmiotowej sprawy. Przede wszystkim organy w konsekwencji nie potrafiły zakwalifikować spornego obiektu do konkretnej kategorii: czy jako zakład rzemiosła nieuciążliwego i drobnej wytwórczości, czy nieuciążliwy drobny zakład produkcyjny. Organy nie odniosły się także do strefy oddziaływania i uciążliwości, którego źródłem jest omawiana inwestycja. Skarżący podkreślali wielokrotnie, że omawiana drukarnia w rzeczywistości jest obiektem bardzo uciążliwym. Skarżący zarzucili, że organ nie ustosunkował się co do kwestii ograniczenia wszelkiej uciążliwości do granic własnej posesji, o której mowa § 15 uchwały, w sytuacji, gdy planowane urządzenia (m. in. wentylatory) takie skutki będą wywoływać. Poza tym skarżący wskazali na błędną interpretację § 38 ust. 3 uchwały w zakresie, w jakim organ dokonał obliczeń wielkości 20% zajęcia danego obszaru, w związku z dopuszczalną lokalizacją obiektów i urządzeń na obszarze UCrz na gruncie § 38 ust. 2 planu. Nie zgadzają się w szczególności co do wyliczenia iż wielkość inwestycji nie przekracza 2% tego obszaru, bowiem wg ich wyliczeń istniejące i planowane obiekty zajmą ok. 63% przedmiotowej działki. Podnoszą także kwestię złożenia przez nich wniosku o zbadanie zgodności z prawem decyzji z dn. 25 sierpnia 1989 r. przedmiotem której było pozwolenie na budowę drukarni, aktualnie (na gruncie niniejszego postępowania) rozbudowywanej, wiążąc to zagadnienie z innymi inwestycjami (betoniarnia) prowadzonymi w sąsiedztwie ich działki. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są w ocenie sądu zasadne. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269, dalej: p.u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art.1 §1 p.u.s.a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem - art. 1 § 2 p.u.s.a. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa mających wpływ na wynik sprawy. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, którą zdaniem Sądu organ naruszył, jest zasada prawdy obiektywnej. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do poprawnego i zgodnego z prawem zastosowania przepisu prawnego. Prawidłowe i pełne ustalenie stanu faktycznego jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Z art. 7oraz art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Art. 15 k.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Tak też jest ukształtowane postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980). W wyroku z dnia 12 listopada 1992 r. (sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95) NSA przyjął: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarczy stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma, wobec zarzutów skarżącego, kwestia do jakiej kategorii zaliczyć sporną drukarnię. W ocenie Sądu w powyższym zakresie nie doszło do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na formułowanie jednoznacznych wniosków. Organy administracji niekonsekwentnie traktowały projektowaną inwestycję na gruncie § 38 planu miejscowego. Organ I instancji wskazując, iż § 38 ust. 1 planu nie odnosi się do powierzchni zabudowy działki i nie wprowadza definicji zakładu rzemiosła nieuciążliwego i drobnej wytwórczości, przyjął jednocześnie, iż § 38 ust. 3, wskazujący na zabudowę co najwyżej 20% danego obszaru, nie odnosi się do wnioskowanego obiektu i nie ma zastosowania przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie. Organ nie uzasadnił wprawdzie bliżej dlaczego przyjął brak zastosowania § 38 ust. 3 planu, ale należy wnioskować, iż uznał w ten sposób obiekt za należący do kategorii obiektów określonych w § 38 ust. 1 planu (zakład rzemiosła nieuciążliwego i drobnej wytwórczości). Organ odwoławczy posługuje się natomiast kwalifikacją projektowanego obiektu niekonsekwentnie. Nie można w konsekwencji rozstrzygnąć, czy odwołuje się do pojęcia zakładu rzemiosła nieuciążliwego i drobnej wytwórczości czy do pojęcia nieuciążliwego drobnego zakładu produkcyjnego. Pojęcia te w rozumieniu uchwały z 2006 r. nie są synonimami. Z § 38 ust. 1 uchwały z 2006 r. wynika, że plan miejscowy przewiduje Obszar Rzemiosła i Drobnej Wytwórczości (UCrz) z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zakłady rzemiosła nieuciążliwego i drobnej wytwórczości wraz z urządzeniami i obiektami towarzyszącymi oraz urządzeniami infrastruktury technicznej. Przez przeznaczenie podstawowe zgodnie z § 3 pkt 1 lit. d) uchwały, należy rozumieć takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi. Plan miejscowy ponadto, (§ 38 ust. 2 pkt 1-6 uchwały) dopuszcza w obszarze UCrz lokalizację innych obiektów i urządzeń m.in. urządzeń technicznych czy nieuciążliwych drobnych zakładów produkcyjnych. Określa to jako przeznaczenie dopuszczalne. Obiekty i urządzenia, o których mowa wyżej mogą być na gruncie § 38 ust. 3 uchwały lokalizowane, jeżeli stanowią uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego oraz jeżeli jako obiekty i urządzenia projektowane lub istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego łącznie nie zajmują więcej niż 20% danego obszaru UCrz. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, iż przez przeznaczenie dopuszczalne rozumie się przeznaczenie inne niż podstawowe, które dotyczy obiektów uzupełniających lub wzbogacających przeznaczenie podstawowe (§ 3 pkt 1 lit. e) uchwały). Wojewoda w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] odnosi w podstawowej części uzasadnienia swoje rozważania do obiektu, traktowanego jako obiekt rzemiosła usługowego nieuciążliwego (s. 3) "rzemiosła nieuciążliwego i drobnej wytwórczości" (s. 3), na s. 4 uzasadnienia jednak wskazując, iż "drukarnia stanowi bez wątpienia zakład produkcyjny..." Tym samym, przyjmując najpierw stanowisko organu I instancji, wprawdzie także wyraźnie nie wyartykułowane, ale jednak dające się wywnioskować z przytoczonego wyżej fragmentu uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, nie dokonując własnych ustaleń faktycznych w zakresie postępowania odwoławczego, wskazuje na inną kategorię obiektu. Czyni to ponadto w jednym tylko miejscu uzasadnienia swej decyzji. Jest to jednak o tyle istotne, iż gdyby organ odwoławczy przyjął w pełni świadomie, iż jest to zakład produkcyjny, należałoby wyjaśnić charakter tego obiektu w świetle funkcji dopuszczalnej, określonej w § 38 ust. 3 uchwały planistycznej. Ten przepis planu bowiem w pkt 5 ust. 2, do którego odnosi się ust. 3, jako obiekty dopuszczone (przeznaczenie dopuszczalne) wymienia "nieuciążliwe drobne zakłady produkcyjne". Organ odwoławczy nie dokonał jednak takich ustaleń i wyjaśnień i nie ustosunkował się do wskazanego wcześniej ustalenia organu I instancji, mimo, ze utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Organ odwoławczy jednak w dalszym ciągu uzasadnienia dokonał wyjaśnień w taki sposób, który wskazywałby na zastosowanie § 38 ust. 3 w zw. z ust. 2 planu miejscowego, czyli przyjęcie, iż obiekt jest drobnym zakładem produkcyjnym a nie zakładem nieuciążliwego rzemiosła i drobnej wytwórczości. Niezależnie od braku ostrości terminów zawartych w § 38 uchwały planistycznej, organy są zobowiązane dokonać ustaleń dotyczących charakteru obiektu, bowiem od tego zależy zastosowanie w ramach § 38 planu bądź jego ust. 1 bądź jego ust. 3 w zw. z ust. 2, które to zastosowania zdecydowanie różnią się skutkami w zakresie wielkości obiektów. Organ odwoławczy dokonał obliczenia normy 20%, jaką projektowana inwestycja ma zajmować w stosunku do całego obszaru, określając, iż zajmuje ona nie więcej niż 2% obszaru UCrz, co ma przesądzać o zgodności tej inwestycji z planem. W ocenie sądu, nawet jeśli organ odwoławczy przyjąłby, iż ust. 3 powołanego przepisu znajduje zastosowanie, nie jest to wyliczenie prawidłowe. Organ obliczając wielkość 20% zajęcia obszaru, powinien był zbadać nie tylko jeden projektowany obiekt budowlany, który znajduje się na nieruchomości inwestora i jest przedmiotem postępowania administracyjnego poddanego niniejszej kontroli sądowej, ale także inne obiekty znajdujące się na tym terenie. Uchwała w § 38 ust. 3 wprost wskazuje co prawda na obiekty i urządzenia projektowane, ale także wymienia już istniejące, których organ odwoławczy nie wziął pod uwagę. Należało zatem ustalić jakie wielkości wiążą się z obiektami istniejącymi już na obszarze UCrz i, biorąc pod uwagę wielkość projektowanej inwestycji (oraz ewentualnie innych projektowanych inwestycji) zbadać, czy nie przekracza to w sumie owych 20% obszaru. Przyjęta przez organ wielkość 2% nie wypełnia tego kryterium, jakie jest wskazane w planie miejscowym. Nie jest natomiast trafny zarzut skarżących, iż wielkość tę należy określać w kontekście obszaru działki inwestora. W § 38 ust. 3 mowa jest bowiem o obszarze a nie działce inwestycyjnej, a obszarem rzemiosła i drobnej wytwórczości nazwany jest w § 38 ust. 1 planu cały obszar UCrz. W odniesieniu zatem do tego obszaru należałoby ustalać wielkość 20% jego wykorzystania na wskazane cele inwestycyjne. Ustalenia powyższe byłyby jednak aktualne, jeżeli organy przyjęłyby, iż projektowany obiekt należy do kategorii obiektów wymienionych w § 38 ust. 2 uchwały. Organ I instancji zdaje się temu zaprzeczać, mimo, że tego nie uzasadnia, natomiast z uzasadnienia organu odwoławczego, także w kontekście ponownego rozpoznania sprawy i ustosunkowania się do argumentacji organu pierwszej instancji w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej nie wynika do jakiej kategorii zalicza ten obiekt. Nie jest trafny zawarty skardze zarzut, odnoszący się do naruszenia § 15 uchwały w sprawie planu miejscowego. Na gruncie oceny dokonanej przez organ I instancji, sformułowanej na gruncie uzgodnień w zakresie b.h.p. i przeciwpożarowych, projekt budowlany przewiduje urządzenia ograniczające oddziaływanie, w tym także w zakresie używania środków chemicznych oraz hałasu (nowoczesne i ciche urządzenia drukarskie) a także wentylatory, zastosowane w celu usuwania powietrza z hal produkcyjnych, funkcjonowanie których mieści się w dopuszczalnych normach hałasu. Argumenty wysuwane przez skarżącego opierają się na przypuszczeniach, które w istocie, biorąc pod uwagę ustalenia organu, nie mogą przesądzać o niedopuszczalności funkcjonowania inwestycji już na etapie zatwierdzania projektu i udzielania pozwolenia na rozbudowę zakładu, który już funkcjonuje i w stosunku do którego skarżący nie wskazuje na istotne uciążliwości w tym zakresie. W ocenie sądu, biorąc pod uwagę wyjaśnienia organu I instancji, na aktualnym etapie inwestycyjnym nie można stwierdzić naruszenia § 15 uchwały, wskazującego na obowiązek ograniczenia wszelkiej uciążliwości do granic własnej posesji. Nie mają znaczenia dla oceny prawnej podnoszone w skardze argumenty dotyczące zgodności z prawem decyzji z dn. 25 sierpnia 2989 r. Przedmiot kontrolowanego sądownie postępowania administracyjnego jest niezależny od ewentualnego wzruszenia decyzji udzielającej pozwolenie na budowę drukarni, oceniany jest na podstawie innego stanu prawnego, a sama inwestycja stanowi obiekt konstrukcyjnie niezależny od obiektu pierwotnego. Stwierdzone przez Sąd uchybienia mają w jego ocenie istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wadliwe dokonanie ustaleń może prowadzić do innego rozstrzygnięcia niż to, które powinno zapaść na podstawie prawidłowych ustaleń. Organ nie może przyjmować niepełnych ustaleń dowodowych za podstawę swych rozstrzygnięć ani też upraszczać oceny już zebranego materiału dowodowego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7 i art. 77 k.p.a. Mimo nietrafności argumentacji zawartej w skardze odnośnie do sposobu pomiaru 20% wielkości zajęcia obszaru pod inwestycję, sąd dokonał niezależnej od argumentacji zawartej w skardze oceny związku pomiędzy ustaleniem charakteru obiektu a ewentualnym sposobem poprawnego ustalenia wskazanych 20% obszaru. W ocenie sądu miało miejsce także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przy uzasadnianiu decyzji organu odwoławczego, bowiem wobec niepełnych wyjaśnień organu I instancji, stwierdzić można wewnętrzne sprzeczności w uzasadnieniu decyzji odwoławczej odnośnie do charakteru projektowanego obiektu budowlanego, co miało zasadnicze znaczenie dla oceny poprawności rozumowania organu odwoławczego. Biorąc pod uwagę istotę postępowania odwoławczego, wyjaśnioną wcześniej, oraz treść art. 136 k.p.a., umożliwiającego przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, wobec niezachodzenia konieczności prowadzenia tego postępowania od nowa, sąd przyjął, iż zasadne będzie uchylenie jedynie decyzji organu odwoławczego. W świetle poczynionych powyżej ustaleń i wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie mógł uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych i mających zastosowanie przy jej wydawaniu przepisów prawa. W związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a., § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy powinien ustalić jednoznacznie do jakiej kategorii zaliczyć sporną drukarnię i w konsekwencji tych ustaleń przesądzić, czy obiekt ten znajduje się na obszarze o przeznaczeniu podstawowym (§ 38 ust. 1), czy dopuszczalnym (§ 38 ust. 2). W sytuacji gdyby organ uznał, że obiekt spełnia warunki zakwalifikowania go do drugiej kategorii (ust. 2) winien zbadać czy zachodzą negatywne przesłanki określone § 38 ust. 3 dotyczące obiektów lub urządzeń projektowanych, jak i istniejących w stosunku do obszaru określonego w planie jako obszar UCrz.