II SA/Lu 300/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi A.D. – B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przystąpienia do wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2012 r. Nr [...]; II. przyznaje radcy prawnemu A. G. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), należnego podatku od towarów i usług. W dniu 15 października 2012r. do Urzędu Miasta wpłynęło zgłoszenie A. D. – B. zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych, polegających na wykonaniu daszku systemowego typu markiza nad płytą balkonową w budynku położonym przy ulicy N. 84 w L. Daszek miał być umieszczony na wspornikach zamocowanych do ściany elewacji budynku, pokryty bezbarwnym poliwęglanem o wymiarach 200 x 120cm. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapkę sytuacyjną oraz wizualizację balkonu z planowanym daszkiem. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta zgłosił sprzeciw w sprawie planowanych robót budowlanych. Organ podkreślił, że generalnym założeniem, wyrażonym w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) jest możliwość wykonywania robót budowlanych jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady ustawodawca wprowadził w art. 29 ustawy, tworząc katalog zamknięty robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Natomiast w art. 30 prawa budowlanego określono przypadki robót budowlanych w jakich wymagane jest zgłoszenie właściwemu organowi, które również ma charakter zamknięty. W szczególności, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 - pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Natomiast dyspozycja art. 30 ust. 1 pkt 3b nakłada na inwestora obowiązek zgłaszania tego typu robót budowlanych w przypadku instalowania na obiektach budowlanych, urządzenia o wysokości przekraczającej 3 m. Zdaniem Prezydenta w rozpatrywanej sprawie przepisy te nie mogą mieć jednak zastosowania, ponieważ nie nastąpi instalacja na obiekcie urządzenia, jakim jest markiza, - czyli składanego daszku, lecz obiektu połączonego z budynkiem i stanowiącego z nim całość techniczno-użytkową. Przedmiotowe roboty należało zatem zakwalifikować jako przebudowę budynku. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, przebudowę stanowią te roboty budowlane, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, bądź liczba kondygnacji. W konsekwencji organ I instancji stwierdził, że przyjęta kwalifikacja robót pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W sytuacji, gdy deklarowana w zgłoszeniu budowa lub zakres robót budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej, zobowiązany jest, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 prawa budowlanego, do wniesienia sprzeciwu, w drodze decyzji. Również Wojewoda Lubelski po rozpoznaniu odwołania inwestorki uznał sprzeciw za słuszny i wniesiony w ustawowym terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (art. 30 ust. 5 ustawy prawa budowlanego). Wojewoda podzielił zapatrywanie, że wykonanie daszku nad balkonem w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, nie mieści się w katalogu robót budowlanych, objętych art. 29 i 30 prawa budowlanego, które podlegają wyłączeniu spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Projektowany daszek nad balkonem, o wymiarach: 200 cm x 120 cm, z pokryciem płytą poliwęglanową, mocowany do ściany budynku za pomocą wsporników i klocków dystansowych, będzie stanowił całość techniczno-użytkową z istniejącym budynkiem mieszkalnym. W takim przypadku chodzi nie o montaż urządzenia, ale o przebudowę obiektu budowlanego, co pociąga za sobą konieczność uzyskania pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. D. – B. podkreśliła, że planowana przez nią inwestycja nie mieści się w definicji robót budowlanych, gdyż jest to tylko montaż daszku, ani w definicji przebudowy, która zmienia parametry budynku, ingeruje w jego substancję i zmienia obiekt w sposób nieodwracalny. W przypadku montażu daszka substancja bloku mieszkalnego pozostanie niezmieniona, nie nastąpi zmiana jego parametrów użytkowych, ani technicznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Przede wszystkim nie jest jasny zarzut skargi dopatrujący się wadliwości zaskarżonej decyzji w błędnym zakwalifikowaniu montażu daszka do robót budowlanych. Z definicji robót budowlanych zawartej w art. 3 pkt. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr, poz. ) wprost przecież taka kwalifikacja wynika i to bez względu na to, jaki zakres prac wspomniany montaż miałby obejmować, o ile oczywiście mieszczą się one w tym pojęciu. Nie można natomiast zgodzić się z prezentowanym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, według którego zgłoszone roboty wymagają pozwolenia na budowę. Przywołana w decyzji argumentacja na poparcie tej tezy sprowadza się do wykazania, że chodzi tu w istocie o przebudowę obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt.7a ustawy, czyli wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, bądź liczba kondygnacji. Przepisy ustawy nie precyzują co należy rozumieć pod pojęciem zmian parametrów użytkowych lub technicznych. Przyjmuje się, że wspomnianymi parametrami będą wszelkie wielkości, wyrażane w jednostkach miary czy też wagi elementów użytkowych, takich jak dach, okna schody, oraz technicznych takich jak ciężar konstrukcji czy odporność przeciwpożarowa, które występują w przypadku danego obiektu budowlanego. Ponieważ zmiana tych parametrów następuje w ramach budowy, to przyjąć należy, że zakres ingerencji w układ funkcjonalny budynku w przypadku jego przebudowy jest mniejszy, aniżeli określony w pojęciu budowy ( Prawo budowlane - Komentarz pod redakcją Andrzeja Glinieckiego Wyd. LexisNexis 2012 str.35-36, por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2011r. II OSK 827/10, 28 października 2008r. II OSK 1596/07 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). W świetle powyższego trudno uznać, aby wykonanie z gotowych elementów, nie związanego trwale z elewacją budynku daszku powodowało zmianę parametrów technicznych lub użytkowych samego budynku, w efekcie czego koniecznym byłoby dysponowanie pozwoleniem na budowę. Zauważyć trzeba, że stosownie do § 14a ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.) na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia związane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, jak kraty, żaluzje, rolety, zabudowy balkonów i logii. Jeśli zaś wziąć pod uwagę, że instalowanie polega na przymocowaniu (połączeniu, przyłączeniu) urządzenia instalowanego do innego obiektu w sposób pozwalający na jego odinstalowanie bez uszkodzenia, bądź naruszenia struktury obiektu "podstawowego", to w realiach rozpoznawanej sprawy zaakceptować należy pogląd, zgodnie z którym tego rodzaju inwestycja wyczerpuje pojęcie instalowania urządzenia budowlanego, o jakim stanowi art. 30 ust.1 pkt.3b prawa budowlanego, nie wymagającego pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia ( wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013r. II OSK 2336/11, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 22 maja 2013r. II SA/Rz 226/13 opubl. w CBOSA). Stąd też zgłoszony sprzeciw nie może zostać uznany za uzasadniony. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta. O nie podleganiu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na .podstawie art. 152 wspomnianej ustawy, natomiast o kosztach na podstawie jej art. 250 w związku z § 14 ust.2 pkt.1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 490 ).