II SA/Lu 301/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie WSA Grzegorz Grymuza,, WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi T. M. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej oddala skargę. Komendant Miejski Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], wydanym w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko aspirantowi sztabowemu T., obwinionemu o to, że pełniąc służbę na stanowisku asystenta Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w [...]: 1. nie dopełnił obowiązków służbowych w zakresie realizacji powierzonych zadań w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania sprawdzającego o nr [...], od dnia 2 maja 2016 r. do dnia 16 maja 2016 r. nie wykonał żadnej czynności, co spowodowało zwłokę w realizacji czynności w przedmiotowym postępowaniu, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji; 2. nie dopełnił obowiązków służbowych w zakresie realizacji powierzonych zadań w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania sprawdzającego o nr [...], od dnia 2 maja 2016 r. do dnia 16 maja 2016 r. nie wykonał żadnej czynności, co spowodowało zwłokę w realizacji czynności w przedmiotowym postępowaniu, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji; 3. nie dopełnił obowiązków służbowych w zakresie realizacji powierzonych zadań w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania sprawdzającego o nr [...], od dnia 2 maja 2016 r. do dnia 16 maja 2016 r. nie wykona! żadnej czynności, co spowodowało zwłokę w realizacji czynności w przedmiotowym postępowaniu, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji; 4. nie dopełnił obowiązków służbowych w zakresie realizacji powierzonych zadań w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania sprawdzającego o nr [...], od dnia 2 maja 2016 r. do dnia 16 maja 2016 r. nie wykonał żadnej czynności, co spowodowało zwłokę w realizacji czynności w przedmiotowym postępowaniu, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji; 5. nie dopełnił obowiązków służbowych w zakresie realizacji powierzonych zadań w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania sprawdzającego o nr [...], od dnia 25 kwietnia 2016 r. do dnia 16 maja 2016 r. nie wykonał żadnej czynności, co spowodowało zwłokę w realizacji czynności w przedmiotowym postępowaniu, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji; 6. nie dopełnił obowiązków służbowych w zakresie realizacji powierzonych zadań w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania sprawdzającego o nr [...], od dnia 29 kwietnia 2016 r. do dnia 16 maja 2016 r. nie wykonał żadnej czynności, co spowodowało zwłokę w realizacji czynności w przedmiotowym postępowaniu, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji; 7. nie dopełnił obowiązków służbowych w zakresie realizacji powierzonych zadań w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania sprawdzającego o nr [...], nie wykonał w wyznaczonym terminie poleceń Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w [...] nadkom. M. zawartych w "Karcie nadzoru postępowania przygotowawczego", co spowodowało zwłokę w realizacji czynności w przedmiotowym postępowaniu, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji; 8. nie dopełnił obowiązków służbowych w zakresie realizacji powierzonych zadań w ten sposób, że będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania sprawdzającego o nr [...], nie wykonał w wyznaczonym terminie poleceń Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w [...] nadkom. M. zawartych w "Karcie nadzoru postępowania przygotowawczego", co spowodowało zwłokę w realizacji czynności w przedmiotowym postępowaniu, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji stwierdził winę T. w zakresie popełnienia opisanych przewinień dyscyplinarnych i odstąpił od ukarania. Po rozpatrzeniu odwołania T. Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 z późn. zm.), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. W uzasadnieniu swojego orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał na następujące ustalenia faktyczne. Naczelnik Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w [...] nadkom. M. w dniu 16 maja 2016 r. przeprowadził kontrolę postępowań przygotowawczych oraz czynności sprawdzających prowadzonych przez asp. szt. T. - asystenta Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w [...]. W dziesięciu postępowaniach ujawniono bezczynność prowadzącego oraz brak realizacji wydanych poleceń służbowych wynikających z kart nadzoru nad postępowaniami. W postępowaniu [...],[...],[...], przekazano T. sprawę do prowadzenia w dniu 2 maja 2016 r. W dniu 29 kwietnia 2016 r. z Prokuratury Rejonowej [...] w [...] do Komisariatu Policji [...] w [...] wpłynęło zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przywłaszczenia pieniędzy przez J.. Prokurator polecił przeprowadzić postępowanie w trybie art. 307 k.p.k. w kierunku art. 284 § 1 k.k., wskazał wytyczne do wykonania oraz zakreślił termin i przekazanie materiałów do dnia 20 maja 2016 r. W dniu 2 maja 2016 r. w Komisariacie Policji [...] w [...] zarejestrowano materiały pod L.dz. [...],[...]. W karcie nadzoru nadkom. M. polecił przeprowadzić postępowanie w trybie art. 307 k.p.k. w kierunku art. 284 § 1 k.k., założyć akta główne i kontrolne, wykonać wytyczne prokuratora, zakreślając termin do dnia 20 maja 2016 r. W dniu 16 maja 2016 r. nadkom. M. przeprowadził kontrolę akt i stwierdził po raz kolejny bezczynność w sprawie oraz brak reakcji na wytyczne prokuratora. Zarzucił brak akt kontrolnych i załącznika adresowego. Polecił natychmiastową realizację wytycznych prokuratora w zakreślonym terminie. W dniu 17 maja 2016 r. T. dokonał sprawdzeń w systemach informatycznych Policji. W dniu 20 maja 2016 r. przesłuchał pokrzywdzoną i po uzgodnieniu z prokuratorem wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia w kierunku art. 284 § 1 k.k. W toku postępowania obwiniony sporządził pisma z informacją o wszczęciu dochodzenia, wysłał telefonogram do Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w [...] oraz do Komisariatu Policji w [...] z wnioskiem o ustalenia dotyczące J. i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W dniu 9 czerwca 2016 r. otrzymał materiały z Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą KMP w [...], a w dniu 14 czerwca 2016 r. z Komisariatu Policji w [...]. W dniu 14 czerwca 2016 r. T. sporządził notatkę urzędową z ustaleń z prokuratorem, a w dniu 16 czerwca 2016 r. z Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w [...] otrzymał protokół przesłuchania W.. W postępowaniu [...],[...], przekazano T. sprawę do prowadzenia w dniu 2 maja 2016 r. W dniu 29 kwietnia 2016 r. do Komisariatu Policji [...] w [...] wpłynęły materiały z Komendy Miejskiej Policji w [...]. Zostały zarejestrowane w dniu 2 maja 2016 r. pod L.dz. [...],[...]. W karcie nadzoru nadkom. M. polecił przeprowadzić postępowanie w trybie art. 307 k.p.k., w kierunku art. 286 § 1 k.k., założyć akta główne i kontrolne oraz wskazał czynności do wykonania zakreślając termin do dnia 25 maja 2016 r. W dniu 16 maja 2016 r. nadkom. M. przeprowadził kontrolę akt i stwierdził po raz kolejny bezczynność w sprawie oraz brak reakcji na polecenia z karty nadzoru. Zarzucił brak akt głównych, kontrolnych i załącznika adresowego oraz nieprzejęcie numeru ZIW z Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w [...]. Polecił zintensyfikowanie czynności i realizację poleceń z karty nadzoru do dnia 25 maja 2016 r. W dniu 19 maja 2016 r. oraz ponownie w dniu 18 czerwca 2016 r. obwiniony wysłał telefonogram do Komendy Rejonowej Policji [...] z wnioskiem o przesłuchanie w ramach pomocy prawnej W., w dniu 22 maja 2016 r. dokonał sprawdzeń w systemach informatycznych PESEL oraz KSIP, w dniu 23 maja 2016 r. sporządził druk KSIP PZ dotyczący przejęcia numeru ZIW, w dniu 6 czerwca 2016 r. skierował wniosek o udostępnienie danych z ewidencji ludności do Urzędu Miasta w [...], na który w dniu 9 czerwca 2016 r. otrzymał odpowiedź. W dniu 31 maja 2016 r. wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia w kierunku art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., sporządził pisma z informacją o wszczęciu dochodzenia oraz sporządził druk KSIP 12. W postępowaniu [...],[...], przekazano T. sprawę do prowadzenia w dniu 2 maja 2016 r. W dniu 29 kwietnia 2016 r. do Komisariatu Policji [...] w [...] wpłynęły materiały z Komendy Miejskiej Policji w [...]. W dniu 2 maja 2016 r. zostały zarejestrowane pod L.dz. [...],[...]. W karcie nadzoru nadkom. M. polecił przeprowadzić postępowanie w trybie art. 307 k.p.k., w kierunku art. 286 § 1 k.k., założyć akta główne i kontrolne oraz wskazał czynności do wykonania zakreślając termin do dnia 25 maja 2016 r. W dniu 16 maja 2016 r. nadkom. M. przeprowadził kontrolę akt i stwierdził po raz kolejny bezczynność w sprawie oraz brak reakcji na polecenia z karty nadzoru. Zarzucił brak akt głównych, kontrolnych i załącznika adresowego oraz nieprzejęcie numeru ZIW z Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w [...]. Przypomniał o grożącej odpowiedzialności dyscyplinarnej. W dniu 19 maja 2016 r. obwiniony wysłał telefonogram do Komendy Rejonowej Policji [...] I z wnioskiem o przesłuchanie w ramach pomocy prawnej W., w dniu 22 maja 2016 r. dokonał sprawdzeń w systemach informatycznych PESEL oraz KSIP, w dniu 23 maja 2016 r. sporządził druk KSIP PZ dotyczący przejęcia numeru ZIW, w dniu 6 czerwca 2016 r. skierował do Urzędu Miasta w [...] wniosek o udostępnienie danych z ewidencji ludności, na który w dniu 9 czerwca 2016 r. otrzymał odpowiedź. W dniu 31 maja 2016 r. wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia w kierunku art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.. sporządził pisma z informacją o wszczęciu dochodzenia oraz sporządził druk KSIP 12. W postępowaniu [...] przekazano T. sprawę do prowadzenia w dniu 26 kwietnia 2016 r. W dniu 22 kwietnia 2016 r. zostało złożone zawiadomienie o doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W dniu 24 kwietnia 2016 r. w Komisariacie Policji [...] w [...] zarejestrowano materiały pod L.dz. [...],[...]. W karcie nadzoru nadkom. M. polecił przeprowadzić postępowanie w trybie art. 307 k.p.k. w kierunku art. 286 § 1 k.k., założyć akta główne i kontrolne oraz wykonać czynności zakreślając termin do dnia 16 maja 2016 r. W dniu 16 maja 2016 r. nadkom. M. przeprowadził kontrolę akt i stwierdził bezczynność w sprawie oraz brak reakcji na wytyczne. Zarzucił brak akt kontrolnych i załącznika adresowego. W dniu 26 kwietnia 2016 r. obwiniony ustalił, że dochodzenie [...],[...] było zawieszone do czasu ustalenia miejsca pobytu A., a następnie w tej sprawie został skierowany do sądu akt oskarżenia. Tego samego dnia obwiniony udał się do wskazanego miejsca zamieszkania A., ale nikogo nie zastał. W dniu 20 maja 2016 r. dokonał sprawdzeń w systemach informatycznych PESEL i tego samego dnia sporządził pismo do Prokuratury Rejonowej [...] z prośbą o zapoznanie się z materiałami postępowania i podjęcie merytorycznej decyzji. W dniu 1 czerwca 2016 r. wpłynęło pismo prokuratora z poleceniem niezwłocznego wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego. W dniu 3 czerwca 2016 r. T. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia i tego samego dnia przesłał do Prokuratury materiały z postanowieniem i wnioskiem o jego zatwierdzenie. W postępowaniu [...] przekazano T. sprawę do prowadzenia w dniu 25 kwietnia 2016 r. W dniu 21 kwietnia 2016 r. zostało złożone zawiadomienie o doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W dniu 22 kwietnia 2016 r. w Komisariacie Policji [...] w [...] zarejestrowano materiały pod L.dz. [...],[...]. W karcie nadzoru nadkom. M. polecił przeprowadzić postępowanie w trybie art. 307 k.p.k. w kierunku art. 286 § 1 k.k., założyć akta główne i kontrolne oraz wykonać czynności, zakreślając termin do dnia 18 maja 2016 r. W dniu 16 maja 2016 r. nadkom. M. przeprowadził kontrolę akt i stwierdził bezczynność w sprawie oraz brak reakcji na wytyczne. Polecił zintensyfikowanie czynności i realizację poleceń z karty nadzoru. Przypomniał o grożącej odpowiedzialności dyscyplinarnej. W dniu 18 maja 2016 r. T. dokonał sprawdzeń w systemach informatycznych PESEL. Tego samego dnia wysłał telefonogram do Komendy Powiatowej Policji w [...] - Komisariat Policji G. z wnioskiem o rozpytanie D. oraz wniosek do Wydziału dw. z Cyberprzestępczością KWP w [...] o ustalenie danych telekomunikacyjnych. W dniu 19 maja 2016 r. dokonał sprawdzenia numeru konta bankowego oraz wydał postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia i tego samego dnia przesłał do Prokuratury Rejonowej [...] w [...] materiały z postanowieniem z wnioskiem o jego zatwierdzenie. W dniu 27 maja 2016 r. z Komisariatu Policji [...] wpłynęła odpowiedź, którą tego samego dnia T. przesłał do Prokuratury Rejonowej [...]. W dniu 30 maja 2016 r. wpłynęło pismo prokuratora z aktami bez zatwierdzenia postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, z poleceniem niezwłocznego wydania postanowienia o jego wszczęciu i wystąpienia z wnioskiem o informację stanowiącą tajemnicę bankową. W dniu 30 maja 2016 r. T. wystąpił do Prokuratury z wnioskiem o wystąpienie do sądu z wnioskiem o zwolnienie banku z zachowania tajemnicy bankowej w celu ustalenia właściciela rachunku bankowego oraz o rozważenie możliwości przekazania sprawy do prowadzenia innej jednostce zgodnie z właściwością miejsca działania sprawcy. W dniu 2 czerwca 2016 r. wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia w kierunku art. 286 § 1 k.k. oraz sporządził druk KSIP 12. W dniu 8 czerwca 2016 r. z Prokuratury Rejonowej [...] wpłynęły akta dochodzenia oraz pismo prokuratora z informacją o braku podstaw do przekazania sprawy innej jednostce. W dniu 27 lipca 2016 r. T. wydał postanowienie o umorzeniu dochodzenia i przesłał akta sprawy do Prokuratury z wnioskiem o zatwierdzenie. W postępowaniu [...] przekazano T. sprawę do prowadzenia w dniu 29 kwietnia 2016 r. W dniu 27 kwietnia 2016 r. zostało złożone zawiadomienie o uzyskaniu przez nieustalonego sprawcę informacji dla niego nieprzeznaczonych i po uprzednim przełamaniu hasła zabezpieczającego dostęp do konta internetowego na portalu allegro.pl dokonaniu zakupu towaru, czym doprowadzono do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W dniu 28 kwietnia 2016 r. w Komisariacie Policji [...] w [...] zarejestrowano materiały pod L.dz. [...],[...]. W karcie nadzoru nadkom. M. polecił przeprowadzić postępowanie w trybie art. 307 k.p.k. w kierunku art. 267 § 1 k.k., założyć akta główne i kontrolne oraz wykonać czynności, zakreślając termin do dnia 20 maja 2016 r. W dniu 16 maja 2016 r. nadkom. M. przeprowadził kontrolę akt i stwierdził bezczynność w sprawie oraz brak reakcji na wytyczne. Polecił natychmiastowe wykonanie czynności i realizację poleceń z karty nadzoru. W dniu 19 maja 2016 r. T. wysłał telefonogram do Wydziału dw. z Cyberprzestępczością KWP w [...] z wnioskiem o ustalenie danych telekomunikacyjnych. W dniu 20 maja 2016 r. z portalu allegro.pl wpłynęła odpowiedź dotycząca sprawy. W dniu 24 maja 2016 r. T. wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia w kierunku art. 267 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k., sporządził pisma z informacją o wszczęciu dochodzenia oraz sporządził druk KSIP 12. W dniu 30 maja 2016 r. wysłał wniosek do Wydziału dw. z Cyberprzestępczością KWP w [...] o ustalenie danych telekomunikacyjnych. W dniu 17 czerwca 2016 r. wydał postanowienie o umorzeniu dochodzenia i przesłał akta sprawy z wnioskiem o zatwierdzenie do Prokuratury Rejonowej [...]. W postępowaniu [...] przekazano T. sprawę do prowadzenia w dniu 29 kwietnia 2016 r. W dniu 25 kwietnia 2016 r. z Komisariatu Policji [...] w [...] do Komisariatu Policji [...] w [...] wpłynęły materiały, w tym zawiadomienie o doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przy zakupie towaru przez nieustalonego sprawcę na stronie internetowej firmy [...]. W dniu 28 kwietnia 2016 r. w Komisariacie Policji [...] w [...] zarejestrowano materiały pod L.dz. [...],[...]. W karcie nadzoru nadkom. M. polecił przeprowadzić postępowanie w trybie art. 307 k.p.k. w kierunku art. 286 § 1 k.k., założyć akta główne i kontrolne oraz wykonać czynności zakreślając termin do dnia 10 maja 2016 r. W dniu 16 maja 2016 r. nadkom. M. przeprowadził kontrolę akt i stwierdził bezczynność w sprawie oraz brak reakcji na wytyczne. Zarzucił brak akt głównych, kontrolnych i załącznika adresowego. W dniu 7 maja 2016 r. T. dokonał sprawdzeń w systemach informatycznych PESEL oraz dołączył wydruk dotyczący firmy [...]. W dniu 17 maja 2016 r. dokonał sprawdzenia numeru konta bankowego, a w dniu 18 maja 2016 r. sporządził druk KSIP PZ, wysłał wnioski do Wydziału Techniki Operacyjnej oraz do Wydziału dw. z Cyberprzestępczością KWP w [...] o ustalenie danych telekomunikacyjnych i sporządził notatkę urzędową z poczynionych ustaleń. W dniu 18 maja 2016 r. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia i przesłał akta sprawy z wnioskiem o jego zatwierdzenie do Prokuratury Rejonowej [...]. W dniach 31 maja 2016 r. i 8 czerwca 2016 r. z Wydziału Techniki Operacyjnej oraz Wydziału dw. z Cyberprzestępczością KWP w [...] do Komisariatu Policji [...] w [...] wpłynęły odpowiedzi dotyczące zapytań. W postępowaniu [...] przekazano T. sprawę do prowadzenia w dniu 25 kwietnia 2016 r. W dniu 21 kwietnia 2016 r. złożono zawiadomienie o doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przy zakupie towaru przez nieustalonego sprawcę. W dniu 22 kwietnia 2016 r. w Komisariacie Policji [...] w [...] zarejestrowano materiały pod L.dz. [...].[...]. W karcie nadzoru nadkom. M. polecił przeprowadzić postępowanie w trybie art. 307 k.p.k. w kierunku art. 286 § 1 k.k., założyć akta główne i kontrolne oraz wykonać czynności zakreślając termin do dnia 15 maja 2016 r. W dniu 16 maja 2016 r. nadkom. M. przeprowadził kontrolę akt i stwierdził bezczynność w sprawie oraz brak reakcji na wytyczne. Zarzucił brak akt głównych, kontrolnych i załącznika adresowego. Polecił natychmiastowe wykonanie czynności i realizację poleceń z karty nadzoru. W dniu 19 maja 2016 r. T. wysłał wniosek do Wydziału dw. z Cyberprzestępczością KWP w [...] o ustalenie danych telekomunikacyjnych, dokonał sprawdzenia numeru konta bankowego oraz informacji REGON, sporządził notatkę urzędową z analizy ustaleń, wysłał telefonogram do Komendy Miejskiej Policji w [...] oraz do Komisariatu Policji [...] w [...] z wnioskiem o udzielenie informacji na temat prowadzonych podobnych postępowań przygotowawczych. W dniu 19 maja 2016 r. T. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia i przesłał akta sprawy z wnioskiem o jego zatwierdzenie do Prokuratury Rejonowej [...] w [...]. Dokonując oceny ustaleń faktycznych w świetle przepisów art. 132 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 132a ustawy o Policji Komendant Wojewódzki Policji w [...] podkreślił, że policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną w sytuacji popełnienia przewinienia dyscyplinarnego umyślnie lub nieumyślnie, przy czym przewinienie to polegać może na działaniu lub zaniechaniu działania. Obwiniony, jako policjant służby kryminalnej pionu dochodzeniowo-śledczego, powinien znać przepisy dotyczące prawidłowego wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych i przestrzegać ich. W postępowaniu dyscyplinarnym T. zarzucono bezczynność w ośmiu postępowaniach sprawdzających, w tym także w dwóch postępowaniach sprawdzających niewykonanie polecenia przełożonego. Istotą prowadzonego postępowania dyscyplinarnego było ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego związanego z wystąpieniem winy przy jego popełnieniu, jej formy, zamiaru oraz postaci nieumyślności. Natomiast stopień winy nie może przesądzać o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, a jedynie zgodnie z treścią art. 134h ust. 1 ustawy o Policji ma wpływ na wymiar kary. Organ odwoławczy wskazał, że aspirant sztabowy T. od 2004 roku pełni służbę w pionie dochodzeniowo-śledczym Komisariatu Policji [...] w [...]. Od dnia 1 kwietnia 2013 r. pełni służbę na stanowisku służbowym asystenta Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego. Do obowiązków obwinionego należała między innymi realizacja czynności zgodnie z metodyką wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych oraz na podstawie przepisów ustaw w ramach: postępowań sprawdzających, czynności procesowych w ramach art. 308 k.p.k. oraz prowadzenia postępowań przygotowawczych w formie śledztw i dochodzeń dotyczących przestępstw o charakterze gospodarczym. Z przedmiotowym zakresem zadań i obowiązków obwiniony zapoznał się w dniu 2 kwietnia 2013 roku. W toku postępowania odwoławczego stwierdzono, że przełożeni przekazali T. do prowadzenia materiały dotyczące między innymi ośmiu postępowań sprawdzających: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] i polecili wykonanie niezbędnych czynności służbowych w ustawowych terminach. Akta postępowań sprawdzających były przedmiotem kontroli przeprowadzonej w dniu 16 maja 2016 r. przez nadkom. M.– Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w [...]. W wyniku kontroli stwierdzono bezczynność prowadzącego postępowania T., brak reakcji na wytyczne prokuratorów i przełożonych, brak założonych akt głównych, kontrolnych i sporządzonego załącznika adresowego oraz nieprzejęcie numeru ZIW z innych jednostek Policji. Polecono zintensyfikowanie czynności i realizację poleceń z karty nadzoru, zakreślając termin na ich realizację. Przypomniano o grożącej odpowiedzialności dyscyplinarnej. Z opinii służbowej z dnia [...] lutego 2016 r. wynika, że T. był oceniany przez przełożonego w kategorii "Realizacja zadań i czynności" we wszystkich kryteriach, tj.: "Jakość", "Samodzielność i inicjatywa", "Terminowość" oraz "Planowanie i organizowanie pracy" na ocenę 4, w kategorii "Kompetencje ogólne" w kryteriach "Rozwój własny i podnoszenie kwalifikacji", "Kultura osobista" i "Dyspozycyjność" na ocenę 4, a w kryterium" Umiejętność współpracy" na ocenę 5. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że ustalone przewinienia dyscyplinarne nie spowodowały istotnych zakłóceń w realizacji zadań Policji oraz nie miały negatywnego wpływu na wizerunek formacji. Stopień szkodliwości popełnionych przewinień dyscyplinarnych dla służby jest nieznaczny. Zaistnienie tych okoliczności było podstawą do odstąpienia przez przełożonego dyscyplinarnego od ukarania obwinionego. Odnosząc się do treści odwołania Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że wbrew podniesionym zarzutom w postępowaniu zostali przesłuchani w charakterze świadków asp. J., podkom. A. oraz asp. szt. J., a obwiniony i jego obrońca, po dwukrotnym zapoznaniu się aktami postępowania dyscyplinarnego, nie składali wniosków o ponowne, uzupełniające przesłuchanie wymienionych świadków. Jednocześnie organ pierwszej instancji nie uchybił w dokonaniu swobodnej oceny zeznań świadków. Organ odwoławczy podkreślił, że rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Oznacza to, że nie ma obowiązku wszechstronnego badania sprawy, a tym samym dokonuje badania tylko w takim zakresie, który pozwala na merytoryczne odniesienie się do zarzucanych obwinionemu czynów. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do oceny okoliczności będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że stosownie do § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji wykonywanie czynności podwładnego polega w szczególności na terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach opisów i opisach stanowisk pracy oraz poleceń przełożonego. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, T. w sześciu postępowaniach sprawdzających: [...],[...],[...],[...],[...] i [...] we wskazanych okresach nie wykonał żadnej czynności, co spowodowało zwłokę w ich realizacji i jego wina jest bezsporna. Ponadto w dwóch innych postępowaniach sprawdzających [...] i [...] nie wykonał w wyznaczonym terminie zawartych w kartach nadzoru poleceń nadkom. M. - Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w [...], co spowodowało zwłokę w ich realizacji i w tym przypadku jego wina także jest bezsporna. To na obwinionym, jako funkcjonariuszu pionu dochodzeniowo-śledczego spoczywała między innymi terminowa realizacja zadań i poleceń stałych oraz doraźnych określonych przez przełożonego, a także właściwe planowanie czynności służbowych w celu zapewnienia optymalnego czasu realizacji i osiągnięcia właściwych wyników. Komendant Wojewódzki Policji przyznał, że stwierdzenie bezczynności w postępowaniu sprawdzającym ma charakter ocenny i z założenia trudno jest stwierdzić granicę tej bezczynności. Mając jednak na uwadze, że ujawnione w prowadzonych przez obwinionego postępowaniach sprawdzających okresy, w których nie wykonywał żadnych czynności obejmowały od 14 do 21 dni, co odpowiada połowie terminu instrukcyjnego prowadzenia postępowania sprawdzającego, słuszne jest stwierdzenie organu pierwszej instancji, że taki okres bezczynności ma znaczący wpływ na nieuzasadnione wydłużanie terminu prowadzenia postępowania. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że obwiniony obiektywnie pozostawał w bezczynności. Prowadzenie w tym czasie przez T. innych postępowań, czego nie kwestionuje przełożony dyscyplinarny, nie może być obiektywnym i skutecznym usprawiedliwieniem zaniedbań obwinionego w innych sprawach. Asp. szt. T. przydzielono sprawy w rozsądnych, a nie niewyobrażalnych, czy też niemożliwych do przeprowadzenia w normalnych okolicznościach ilościach, liczbowo porównywalnych do spraw przydzielonych innych policjantom Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą czy też Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w [...]. Organ odwoławczy podniósł, że brak stwierdzenia umyślności w działaniu lub zaniechaniu działania przez policjanta nie przesądza o jego niewinności. Wina obwinionego w zakresie zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych jest nieumyślna, obwiniony popełnił przewinienia dyscyplinarne na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć. Tym samym zarzucane naruszenie procedur służbowych popełnił nieumyślnie w postaci lekkomyślności, a jego wina nie budzi wątpliwości. Jednocześnie, biorąc pod uwagę okoliczności, w jakich doszło do naruszenia dyscypliny służbowej, to jest prowadzenie w tym samym czasie innych postępowań przygotowawczych i postępowań sprawdzających, angażowanie w wykonywanie czynności służbowych poza wyznaczonymi dyżurami dochodzeniowo-śledczymi, odstąpienie od ukarania obwinionego jest rozstrzygnięciem adekwatnym do stopnia zawinienia policjanta. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: I. art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., mimo że orzeczenie to wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów tj.: 1. art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji polegającym na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uwzględnieniu jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść obwinionego, wyrażającym się w: - nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, w postaci nie tylko dokładnych i wyczerpujących, ale także spójnych i logicznych wyjaśnień samego skarżącego oraz przedstawionego przez niego prywatnego zeszytu prowadzonego w celu rejestru prowadzonych spraw i wykonywanych czynności; - pominięciu przy ocenie niniejszej sprawy dowodu z przesłuchania w charakterze świadków funkcjonariuszy asp. J., podkom. A. i asp. J., którzy to świadkowie, jako osoby stale pracujące ze skarżącym posiadają wiedzę na temat ilości wykonywanych przez niego obowiązków, realnego czasu, jakim dysponuje on na ich wypełnienie, a także jego zaangażowania w pełnioną służbę, a oparcie się jedynie na zeznaniach przełożonych, tj. podinsp. M. oraz nadkom. M.; - rozstrzygnięciu wątpliwości co do realnej możliwości wykonania powierzonych skarżącemu zadań bez zwłoki (w zakresie czynów objętych pkt 1 do 6) i we wskazanych terminach (w zakresie czynów z pkt 7 i 8) na niekorzyść obwinionego; - nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, w tym ilości obciążających skarżącego obowiązków, pełnionych służb, prowadzonych w jednym czasie postępowań, zleconych przez prokuraturę czynności, uczestnictwa skarżącego w szkoleniu, a także absencji innych funkcjonariuszy Wydziału w tym okresie; 2. art. 135e ust. 1 ustawy o Policji polegającym na braku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy, w tym przede wszystkim w zakresie ilości obowiązków obciążających skarżącego w okresie objętym zarzutami, absencji innych funkcjonariuszy wydziału, a tym samym braku realnej możliwości wykonania czynności, których dotyczą zarzuty; II. nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, a to ustalenia realnej możliwości terminowego wykonania przez skarżącego czynności objętych postępowaniami, których dotyczą zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiot skargi wniesionej w niniejszej sprawie stanowi orzeczenie dyscyplinarne, którym Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.) utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] stwierdzające winę asp. szt. T. w zakresie przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej określonych w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji oraz odstąpieniu od ukarania. Podstawę wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wymienione orzeczenie stanowi art. 138 ustawy o Policji, wedle którego od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Po dokonaniu według wskazanych reguł kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W pierwszym rzędzie, w związku z podniesionym w skardze zarzutem naruszenia art. 138 k.p.a. wymaga podkreślenia, że postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Orzeczenie dyscyplinarne nie stanowi decyzji administracyjnej ani nie jest wydawane w toku postępowania podlegającego przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy tego kodeksu nie znajdują zastosowania w wymienionym postępowaniu (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2007 r., I OSK 1518/06, LEX nr 447371). Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów uregulowane są w Rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest pełna w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia, poza unormowaniem zawartym w przepisie art. 135p ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 kodeksu postępowania karnego. Z powyższych przyczyn w ramach podstawy orzeczenia z dnia [...] stycznia 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zasadnie powołał przepis art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, wedle którego wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie utrzymać w mocy. Natomiast podstawy tego orzeczenia nie stanowił art. 138 § 1 k.p.a. Nie mogło zatem dojść do naruszenia przez organ odwoławczy ostatnio wymienionego przepisu. W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji wskutek utrzymania w mocy orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w dniu [...] listopada 2016 r. przez Komendanta Miejskiego Policji w [...]. W myśl przepisu art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej to czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy). Według art. 132 ust. 3 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: 1) odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2; 2) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy; 3) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa; 4) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie; 5) postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej Policji; 6) stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję; 7) utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej; 8) utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego; 9) utrata materiału zawierającego informacje niejawne. Powyższy katalog naruszeń dyscypliny służbowej nie jest zamknięty, ale stanowi jedynie przykład formy niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza Policji. Użyte w treści tego przepisu sformułowanie "w szczególności" oznacza, iż nie tylko stypizowane w tym przepisie czyny można uznać za naruszenie dyscypliny służbowej. Ustawodawca uznając, iż niemożliwe jest ich enumeratywne wyliczenie, odsyła do klauzuli generalnej zawartej w art. 132 ust. 2 ustawy, która definiuje ogólnie pojęcie naruszenia dyscypliny służbowej, za które to naruszenie policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. "Zawinienie" to warunek uznania określonego zachowania za naruszające dyscyplinę służbową. Pojęcie to ma w przypadku odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów szczególne uregulowanie, bowiem z treści art. 132a ustawy wynika, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Tak więc wina określona w tym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym. Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Jak podkreśla się w orzecznictwie, pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz rodzaj zastosowanej kary należy rozważać z uwzględnieniem zadań funkcjonariusza Policji. Odpowiedzialność dyscyplinarna oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań - ochrony zdrowia i życia ludzi. Przy wykonywaniu zadań obowiązuje zatem nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków. Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione już w sytuacji, gdy policjant, nie mając takiego zamiaru, jednak je popełnia na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2007 r., I OSK 637/06, LEX nr 320611). Jak już wyżej wyjaśniono, ustawodawca określił tylko przykładowe naruszenia dyscypliny służbowej, używając w art. 132 ust. 3 ustawy określenia "w szczególności", w tym między innymi uznał, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 (art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy) oraz niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy). Bezczynność policjanta w zakresie powierzonych mu spraw, powodująca nieuzasadnioną zwłokę w ich prowadzeniu, stanowi niedopełnienie obowiązków służbowych skutkujące naruszeniem dyscypliny służbowej. Fakt ten może być podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji prowadzić do wydania w tym przedmiocie orzeczenia. Zgodnie z przepisem art. 134i ust. 1 ustawy, w przypadku uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny: wszczyna postępowanie dyscyplinarne w określonych przypadkach (pkt 1) bądź może je wszcząć na wniosek pokrzywdzonego (pkt 2). Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu albo odstąpieniu od ukarania, albo ukaraniu, albo o umorzeniu postępowania (art. 135j ust. 1 ustawy). W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza stanowisko organu o popełnieniu przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych określonych w art. 132 ust. 2 i 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z § 15 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz. 99 z późn. zm.) wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach opisów i opisach stanowisk pracy oraz poleceń przełożonego (pkt 1), a podwładny obowiązany jest do niezwłocznego powiadamiania przełożonego o okoliczności, utrudniającej lub uniemożliwiającej realizację zadania stałego albo polecenia w sposób określony w pkt 1 (§ 15 pkt 2 zarządzenia). Z akt sprawy wynika, że skarżący zapoznał się w dniu 2 kwietnia 2013 roku z zakresem zadań i obowiązków wynikającym z karty opisu stanowiska pracy oraz zakresu czynności, co potwierdził własnoręcznym podpisem na obu dokumentach. Natomiast w zakresie czynności jako jedno z zadań ogólnych na zajmowanym przez skarżącego stanowisku przewidziano terminową, dokładną, staranną realizację zadań i poleceń stałych oraz doraźnych – określonych przez przełożonego. Skarżący był zatem świadomy nałożonych na niego zadań i obowiązków, zobowiązując się, zgodnie z treścią adnotacji na ostatniej stronie zakresu czynności, do bieżącej ich realizacji. Jednocześnie, jak podniesiono już wyżej, przepis § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji obligował skarżącego do terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach opisów i opisach stanowisk pracy oraz poleceń przełożonego. W toku postępowania dyscyplinarnego stwierdzono, że przełożeni przekazali asp. szt. T. do prowadzenia między innymi osiem postępowań sprawdzających, tj.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], polecając wykonanie niezbędnych czynności służbowych w określonych terminach. Akta postępowań sprawdzających były przedmiotem kontroli przeprowadzonej w dniu 16 maja 2016 r. przez nadkom. M.– Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w [...], który stwierdził bezczynność prowadzącego postępowania, brak reakcji na wytyczne prokuratorów i przełożonych, brak założonych akt głównych, kontrolnych i sporządzonego załącznika adresowego oraz nieprzejęcie numeru ZIW z innych jednostek Policji. Polecił zintensyfikowanie czynności i realizację poleceń z karty nadzoru zakreślając termin na ich realizację. Przypomniał o grożącej odpowiedzialności dyscyplinarnej. Stwierdzone uchybienia opisane zostały w notatce urzędowej z dnia [...] maja 2016 r., stanowiącej załącznik do raportu podinsp. M. – komendanta Komisariatu [...] Policji w [...] z dnia [...] maja 2016 r. Nie budzą przy tym wątpliwości fakty bezczynności oraz braku terminowej realizacji przez skarżącego czynności w postępowaniach sprawdzających, zgodnie z opisem zawartym w orzeczeniach dyscyplinarnych organów obu instancji. Okoliczności te nie były kwestionowane przez skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego, jak również w skardze, a jednoznacznie wynikają z zawartych w aktach postępowania dyscyplinarnego dokumentów obrazujących poszczególne czynności w każdym z postępowań sprawdzających. Natomiast zarzuty skarżącego dotyczą przyczyn zaistniałej bezczynności oraz niewykonania w wyznaczonym terminie poleceń zawartych w kartach nadzoru. Według skarżącego nie istniała realna możliwość wypełnienia nałożonych na niego obowiązków bez zwłoki – w odniesieniu do czynów objętych punktami od 1 do 6 oraz we wskazanych terminach – w odniesieniu do czynów objętych punktami 7 i 8, a organy w tym zakresie dokonały dowolnej oceny dowodów oraz zaniechały zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy, w tym nie przeprowadziły dowodów z urzędu. Powyższe zarzuty nie są jednak zasadne. Uzasadnienia orzeczeń wydanych przez przełożonego dyscyplinarnego oraz wyższego przełożonego dyscyplinarnego jednoznacznie wskazują, że wbrew zarzutom skarżącego organy miały na względzie treść wyjaśnień złożonych przez T. w postępowaniu dyscyplinarnym, a także dokonały ich oceny. Trafnie przy tym stwierdził Komendant Wojewódzki Policji, że skarżący nie odniósł się do sposobu pełnienia służby w czasie dyżurów dochodzeniowo-śledczych i nie wyjaśnił, jakie w tym czasie wykonywał czynności służbowe, które uniemożliwiały mu systematyczne i terminowe prowadzenie postępowań sprawdzających objętych kontrolą. Wprawdzie podczas przesłuchania skarżący podnosił, że nie był w stanie na bieżąco realizować poleceń zawartych w kartach nadzoru postępowań będących przedmiotem kontroli, a stwierdzona bezczynność była spowodowana dużą ilością powierzonych obowiązków służbowych i charakterem prowadzonych postępowań sprawdzających lub przygotowawczych, jednak takie stanowisko skarżącego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby skarżący informował przełożonego o okolicznościach utrudniających lub uniemożliwiających terminową realizację zadań stałych albo poleceń, do czego był obowiązany stosownie do treści § 15 pkt 2 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Jednocześnie w toku postępowania przeprowadzona została analiza obciążenia referentów prowadzonych postępowań sprawdzających i przygotowawczych Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w [...] w okresie od 1 stycznia 2016 r. Analiza ta jednoznacznie wskazuje, że skarżącemu przydzielono sprawy w ilościach liczbowo porównywalnych do spraw przydzielonych innym policjantom z Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą oraz Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w [...]. Stwierdzenie takiej okoliczności przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia pozostaje zatem w zgodzie ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Ponadto organ pierwszej instancji dokonał zestawienia służb skarżącego w okresie objętym kontrolą w odniesieniu do każdego z przewinień dyscyplinarnych. Jak trafnie też zauważył organ pierwszej instancji, w trakcie 7 służb pełnionych w ramach dyżuru w okresie od dnia 2 maja 2016 r. do dnia 16 maja 2016 r. nie wszystkie były wypełnione obsługą bieżących zdarzeń, co wynika z analizy przyjętych w tym okresie zgłoszeń na Komisariacie Policji [...] w [...]. Czas ten mógł być wykorzystany przez skarżącego do wykonywania czynności, które nie wymagały wcześniejszego zaplanowania. Uzasadnienia orzeczeń dyscyplinarnych wskazują, że organy obu instancji nie kwestionowały powoływanej przez skarżącego okoliczności uczestniczenia w szkoleniu w dniu 2 maja 2016 r. Trzeba jednak zauważyć, że w tym dniu T. l pełnił służbę w godzinach 14.00-22.00, a w postępowaniach [...],[...],[...] otrzymał materiały do realizacji właśnie 2 maja 2016 r., co skarżący potwierdził w tym dniu własnoręcznym podpisem. Udział w szkoleniu nie wyłączył zatem całkowicie skarżącego od czynności podejmowanych w Komisariacie. Nawet przyjmując, że z uwagi na uczestnictwo w szkoleniu skarżący miał ograniczoną czasowo możliwość podejmowania w tym dniu innych czynności, to i tak należy uznać, że doprowadził on do nieuzasadnionej bezczynności w prowadzonych postępowaniach oraz nie wykonał terminowo poleceń przełożonego. Znamiennym bowiem jest, że skarżący w sprawach objętych zarzutami z punktów 1-6 podjął czynności dopiero po dniu kontroli, to jest po dniu 16 maja 2016 r., a w sprawach objętych zarzutami z punktów 7 i 8 przed tym dniem dokonał jedynie sprawdzenia w Internecie, natomiast dalsze czynności podjął także po dniu kontroli, uchybiając wyznaczonym terminom do wykonania poleceń. W świetle orzeczeń dyscyplinarnych niezasadny jest zarzut pominięcia prywatnego zeszytu skarżącego, stanowiącego rejestr prowadzonych i zakończonych postępowań. W sprawie istotne jest jednak dokonane w oparciu o Elektroniczny Rejestr Śledztw i Dochodzeń porównanie obciążenia poszczególnych funkcjonariuszy, wskazujące, iż obciążenie skarżącego ilością spraw nie było wyższe niż w przypadku pozostałych policjantów Zespołu do walki z Przestępczością Gospodarczą oraz Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w [...]. Brak przy tym podstaw do uznania, aby ustalenia poczynione w oparciu o Elektroniczny Rejestr Śledztw i Dochodzeń pozostawały w sprzeczności z treścią zapisów w prywatnym zeszycie skarżącego, stanowiącym rejestr prowadzonych i zakończonych spraw. Skarżący po zapoznaniu się z aktami postępowania dyscyplinarnego nie wskazywał na tego rodzaju okoliczności. Ponadto organy obu instancji uwzględniły fakt prowadzenia przez skarżącego w tym samym czasie innych postępowań jako jedną z okoliczności przemawiających za odstąpieniem od ukarania skarżącego za stwierdzone przewinienia dyscyplinarne. Skarżący w toku postępowania dyscyplinarnego nie wskazywał także na konkretne okoliczności, które miałyby być związane z absencją innych funkcjonariuszy i negatywnie wpłynąć na stopień obciążenia pracą T.. Nie zgłaszał też tego rodzaju okoliczności stosownie do obowiązku przewidzianego w § 15 pkt 2 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Jednocześnie, jak podnoszono już wyżej, organy dokonały ustaleń w zakresie porównania obciążenia funkcjonariuszy Komisariatu [...], a ustalenia te nie uprawniają do stwierdzenia większego obciążenia skarżącego. Bezzasadny jest zarzut pominięcia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków funkcjonariuszy: asp. J., podkom. A. i asp. J.. Jak podniesiono już w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, wymienieni świadkowie zostali przesłuchani na okoliczność ilości wykonywanych przez asp. szt. T. obowiązków, realnego czasu, jakim dysponuje on na ich wypełnienie, a także jego zaangażowania w pełnioną służbę. Komendant Wojewódzki Policji podzielił też ocenę dowodów z zeznań świadków zaprezentowaną w uzasadnieniu orzeczenia organu pierwszej instancji. W świetle tej oceny organy nie kwestionowały wynikającego z zeznań świadków faktu wykonywania przez T. obsługi bieżących zdarzeń poza wyznaczonym dyżurem, co dotyczyło jednak wszystkich policjantów dochodzeniowo-śledczych. W związku z zeznaniami świadków na okoliczność pobytu skarżącego w komisariacie poza godzinami służby oraz w dniach wolnych organ poczynił ustalenia w oparciu o rejestr nadgodzin, z którego nie wynikało jednak, aby skarżący wykonywał czynności poza godzinami służb w okresie przed kontrolą. Organ przeprowadził też analizę wejść i wyjść funkcjonariuszy, przy czym w związku z argumentem skarżącego o niekorzystaniu z karty dostępu zauważył, że w świetle doświadczenia zawodowego i życiowego wykonywanie czynności służbowych poza godzinami służby nie jest przypadkiem odosobnionym w pracy policjantów dochodzeniowo-śledczych. Zaangażowanie skarżącego w wykonywanie czynności służbowych poza wyznaczonymi dyżurami, a także dobra opinia służbowa zostały zaś uwzględnione przez organy jako okoliczności przemawiające za odstąpieniem od ukarania obwinionego. Powyższe oznacza również, iż wbrew podniesionemu w skardze zarzutowi Komendant Wojewódzki Policji uwzględnił cały materiał dowodowy, a zaskarżone orzeczenie nie zostało oparte jedynie na zeznaniach przełożonych, to jest podinsp. M. oraz nadkom. M.. Z przyczyn omówionych wcześniej nietrafny jest zarzut nieuwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, w tym ilości obciążających skarżącego obowiązków, pełnionych służb, prowadzonych w jednym czasie postępowań, zleconych przez prokuraturę czynności, uczestnictwa skarżącego w szkoleniu oraz absencji innych funkcjonariuszy, a także zarzut naruszenia przepisu art. 135e ust. 1 ustawy o Policji poprzez brak zgromadzenia z urzędu pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy. Jednocześnie zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, iż zachodziły rozstrzygnięte na niekorzyść skarżącego wątpliwości co do możliwości wykonania powierzonych skarżącemu zadań bez zwłoki i we wskazanych terminach. Zauważyć należy, że po przeprowadzeniu kontroli skarżący w krótkim czasie wykonał wymagane czynności. W uzasadnieniu skargi skarżący odwołuje się łącznie do czynności podjętych w kontrolowanym okresie oraz w okresie po kontroli. Tymczasem z punktu widzenia ustalenia dopuszczenia się przewinień dyscyplinarnych istotny jest okres poprzedzający kontrolę. Nie można więc zasadnie czynić organowi odwoławczemu zarzutu nieodniesienia się do takich łącznych ustaleń. Przy tym uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji zawiera ustalenia co do wszystkich czynności, dokonanych zarówno przed, jak i po kontroli i wynika z nich zaniechanie podjęcia przez skarżącego czynności przed kontrolą. Wbrew twierdzeniom skarżącego popełnione przezeń przewinienia dyscyplinarne miały charakter zawiniony. Podwładny wykonując czynności obwiązany jest m.in. ściśle stosować się do dyrektyw przewidzianych w § 15 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega zatem na terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach opisów i opisach stanowisk pracy, oraz poleceń przełożonego, niezwłocznym powiadamianiu przełożonego o okolicznościach utrudniających lub uniemożliwiających terminową realizację zadania stałego albo polecenia, stosowaniu metodyki rokującej w istniejących warunkach najwyższy poziom wykonywania zadań Policji, z uwzględnieniem możliwości ekonomicznego wykorzystania przydzielonych lub będących w dyspozycji środków, niezwłocznym powiadamianiu przełożonego o dostrzeżonych możliwościach wykonania polecenia w sposób sprawniejszy lub skuteczniejszy, niż określony poleceniem, przekazywaniu przełożonemu spostrzeżeń, sugestii lub wniosków, mających na celu usprawnienie metod wykonywania zadań służbowych, zawiadamianiu przełożonego o zaistniałej w trakcie wykonywania polecenia zmianie stanu faktycznego, uzasadniającej modyfikację treści polecenia, a gdy nie jest to możliwe - wykonaniu polecenia z uwzględnieniem zmienionych warunków działania. Skarżący nie zrealizował powyższych dyrektyw. Dopuścił się bezczynności oraz nie wykonał w terminie poleceń przełożonego, wprawdzie nie mając zamiaru popełnienia przewinień dyscyplinarnych, ale nie zachowując wymaganej ostrożności, mimo że możliwość taką, jako doświadczony policjant, mógł i powinien przewidzieć. Trafne jest także wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu stanowisko, iż w sytuacji gdy okresy, w których skarżący nie wykonywał żadnych czynności w postępowaniach sprawdzających, wynosiły od 14 do 21 dni, co stanowi połowę terminu instrukcyjnego prowadzenia postępowania sprawdzającego, zasadne jest uznanie takiego okresu bezczynności za mające znaczący wpływ na nieuzasadnione wydłużanie terminu prowadzenia postępowania. Jak podniesiono już wcześniej, Komendant uwzględnił okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego, odstępując od jego ukarania, na co wpływ miały również brak istotnych zakłóceń w realizacji zadań Policji oraz negatywnego wpływu na wizerunek formacji i tym samym nieznaczny stopień szkodliwości popełnionych przewinień dyscyplinarnych dla służby, Przepis art. 135j ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy o Policji daje przełożonemu dyscyplinarnemu możliwość odstąpienia od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich względów, uznając że zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.