II SA/Lu 312/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na rozkaz personalny [...] Komendanta [...] w [...] z dnia [...]listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. M. K. – reprezentowany przez adwokat B. B. – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na rozkaz personalny [...] Komendanta[...] w [...] z dnia [...]listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. W skardze, obok zarzutów kwestionujących ww. rozkaz, pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania – w pierwszej kolejności przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy. Przedmiotowego wniosku nie poparto jednak żadną dodatkową argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wypada wyjaśnić, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek w pierwszej kolejności został skierowany do [...] Komendanta [...] w [...], z akt sprawy nie wynika, by został on przez ten organ załatwiony, zatem aktualnym stało się jego rozpoznanie przez Sąd. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu. Należy bowiem zauważyć, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnił rozpoznawanego wniosku, a w szczególności nie poparł go żadnymi argumentami wskazującymi na realne wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu nie mogą natomiast stanowić zawarte w skardze zarzuty wobec jego legalności, albowiem argumenty te mogą stać się przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.