II SA/Lu 313/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 28 lutego 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., po rozpatrzeniu odwołania Z. P., M. P. i L. W. od decyzji Wójta Gminy Z. z dnia 27 października 2010 r., nr [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] z wieżą o wysokości 42,60 m oraz posadowieniem niezbędnych urządzeń technicznych i przyłączem energetycznym na działce nr ewid. [...]5 w miejscowości S. – utrzymało w mocy powyższa decyzję. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach sprawy. W dniu 17 czerwca 2009 r. A Spółka z o.o. w W. złożyła wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] z wieżą o wysokości 42,60 m oraz posadowieniem niezbędnych urządzeń technicznych i przyłączem energetycznym na działce nr ewid. [...]5 w Z., przy ul. L. Do wniosku inwestor dołączył dokumentację techniczną szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją powyższego przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Decyzją z dnia 21 października 2009 r. Wójt Gminy Z. odmówił wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji podnosząc, iż inwestycja ta wywołała liczne protesty lokalnej społeczności. Organ wskazał, że najbliższe budynki mieszkalne znajdują się w odległości około 25 m od planowanej stacji, a jej usytuowanie na działce nr [...]5 stanowiłoby bezpośrednie zagrożenie sąsiednich działek w promieniu 50 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., po rozpoznaniu odwołania inwestora, decyzją z dnia 3 grudnia 2009 r. uchyliło powyższą decyzję organu pierwszej instancji, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Organ drugiej instancji stwierdził, iż protesty lokalnej społeczności nie mogą stanowić podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a z analizy funkcji zabudowy oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do decyzji Wójta, wynika, że najbliższa zabudowa znajduje się w odległości 150 m, a nie 25 m, od planowanej stacji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji decyzją z dnia 16 lutego 2010 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla wskazanej wyżej inwestycji. Organ podkreślił, iż projekt decyzji sporządzony został przez uprawnionego urbanistę, a w sprawie inwestor uzyskał wszystkie wymagane przepisami prawa uzgodnienia. Decyzją z dnia 14 czerwca 2010 r. Kolegium uchyliło tę decyzję i sprawę przekazało Wójtowi Gminy Z. do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił zastrzeżeń Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w L. zawartych w piśmie z dnia 16 września 2009 r., które dotyczyły zapisów projektu decyzji odnoszących się do dojazdu do planowanej inwestycji. Kolegium stwierdziło również, iż załącznik graficzny do decyzji Wójta nie zawiera oznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji. Zdaniem SKO decyzja ta narusza również wymogi formalne, gdyż organ nie ustalił prawidłowo kręgu stron postępowania, uzasadnienie decyzji nie zawiera wyników analizy funkcji zabudowy oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sprawie, ani nie zawiera stanowiska organu pierwszej instancji co do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a ponadto nie wyjaśniono, czy postanowienia uzgadniające projekt decyzji zostały doręczone wszystkim stronom postępowania. Rozpoznając po raz kolejny sprawę Wójt Gminy Z. w dniu 27 października 2010 r. wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozpoznawanej sprawie. W uzasadnieniu tej decyzji powtórzył argumentację zawartą w uzasadnianiu poprzednio wydanej decyzji z dnia 16 lutego 2010 r. Dodatkowo podniósł, iż postanowienia uzgadniające projekt decyzji w sprawie zostały doręczone wszystkim stronom postępowania, które nie wniosły na nie zażaleń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wymienioną na wstępie decyzją z dnia 28 lutego 2011 r. utrzymało w mocy powyższa decyzję wskazaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji z dnia 27 października 2010 r. Organ wskazał w uzasadnieniu powyższej decyzji, że realizacja planowanej inwestycji nie narusza przepisów prawa, a zatem prawidłowo ustalono lokalizację tej inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora. Kolegium stwierdziło, iż stacje bazowe telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą nie zostały wymienione w § 2 i § 3 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Realizacja tych inwestycji nie wymaga więc złożenia karty informacyjnej przedsięwzięcia ani sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ani też wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy podkreślił również, iż szczegółowe rozwiązania dotyczące parametrów planowanej inwestycji, w tym dotyczące kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku, będą rozważane w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę planowanej stacji bazowej, a zatem zarzuty odwołania dotyczące tych kwestii są przedwczesne. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył Z. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Decyzji tej skarżący zarzucił naruszenie przepisów: 1) art. 7, 8, 9, 11 i 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie sposobu ustalania i kwalifikowania inwestycji z uwagi na niewytłumaczenie pojęć "wzdłuż głównej wiązki promieniowania", "miejsca dostępne dla ludności", nieobjaśnienie sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny, 2) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 3) art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140, 143 i 144 kodeksu cywilnego w zw. z art. 21 Konstytucji RP w zw. z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez nieustalenie, czy planowana inwestycja wprowadzi ograniczenia wysokościowe poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny, 4) art. 54 pkt 1 w zw. z art. 55 powołanej ustawy, poprzez niewskazanie w sentencji decyzji parametrów technicznych inwestycji, 5) art. 56 tej ustawy, poprzez niewskazanie, jakie przepisy odrębne były objęte analizą i tym samym inwestycja ich nie narusza, 6) art. 5 pkt 1 lit. "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, poprzez odstąpienie od zbadania kumulacji pól elektromagnetycznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Sąd uwzględnił skargę także z przyczyn w niej niepodniesionych, a które to przyczyny Sąd miał obowiązek wziąć pod uwagę w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.". W świetle bowiem tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach skargi, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza przepisów obowiązujących w rozpoznawanej sprawie dała, zdaniem Sądu, podstawy do przyjęcia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 54 ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 56 ustawy). Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie art. 60 powołanej ustawy, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. W dacie orzekania przez organy obu instancji obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). W myśl jednak § 4 powołanego rozporządzenia w niniejszej sprawie zastosowanie miały poprzednio obowiązujące przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), powoływanego w dalszej części uzasadnienia jako "rozporządzenie". W świetle § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (co oznacza "przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r.) uznano instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W. W myśl zaś § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (to jest "przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r.) uznano instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 27 października 2010 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] z wieżą o wysokości 42,60 m oraz posadowieniem niezbędnych urządzeń technicznych i przyłączem energetycznym na działce nr ewid. [...]5 w miejscowości S. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium stwierdziło, iż wśród wymienionych w § 2 i § 3 rozporządzenia inwestycji "nie znajdujemy inwestycji polegających na budowie stacji bazowych wraz z urządzeniami". W związku z tym, jak podkreślił organ odwoławczy, "w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba ani złożenia karty informacyjnej przedsięwzięcia, ani sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czy też wreszcie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Stanowisko to narusza powołane wyżej przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Z przepisów tych wynika wyraźnie, iż instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, spełniające określone parametry techniczne wymagają lub mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego stacje bazowe telefonii komórkowej stanowią instalacje radiokomunikacyjne, które, o ile spełniają wymogi określone w tych przepisach, stanowią przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tych względów zasadnicze znaczenie dla ustalenia, czy planowana stacja bazowa telefonii komórkowej wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ma dokonanie wszechstronnej i wyczerpującej analizy dokumentacji złożonej przez wnioskodawcę w kontekście przesłanek wymienionych w powołanych przepisach rozporządzenia. Kolegium jedynie ogólnikowo odniosło się do kwestii wpływu planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na środowisko, wskazując, iż brak konieczności przeprowadzenia oceny tego przedsięwzięcia na środowisko w pełni potwierdza złożony przez inwestora dokument o nazwie "Dokumentacja techniczna szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia...", sporządzony w czerwcu 2009 r. przez mgr inż. U. K. – specjalistę systemów ochrony atmosfery. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, poza wskazanym wyżej ogólnym stwierdzeniem, nie ma żadnych informacji odnoszących się do parametrów technicznych planowanego zamierzenia inwestycyjnego i umożliwiających weryfikację zajętego stanowiska. Brak wyjaśnienia przez organy administracji tej istotnej w sprawie kwestii uniemożliwia Sądowi ocenę prawidłowości rozumowania organów. Dokonanie przez organy administracji stosownych ustaleń w tym zakresie i odzwierciedlenie ich w uzasadnieniu decyzji obu instancji ma w warunkach rozpoznawanej sprawy podstawowe znaczenie, gdyż stacja bazowa telefonii komórkowej ma być usytuowana w miejscowości S. w pobliżu nieruchomości zabudowanych budynkami gospodarczymi oraz budynkami mieszkalnymi, a więc na terenie, na którym przebywają czasowo i stale ludzie. Ustalenia organów w tym zakresie winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, jak tego wymaga przepis art. 107 § 3 k.p.a. Należy również wskazać na istotne rozbieżności występujące pomiędzy stanowiącymi załączniki do decyzji organu pierwszej instancji: "analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" oraz mapą terenu wysokościowo-sytuacyjną. Ze wskazanej wyżej analizy wynika, że najbliższe zabudowania znajdują się w odległości około 150 m od planowanej inwestycji (k. 152 akt adm.). Tymczasem w świetle załączonej mapy najbliższe budynki gospodarcze znajdują się w odległości mniejszej niż 42,6 m (oznaczonej na mapie), na działce nr ewid. [...]4/9. Z mapy tej wynika również (przy uwzględnieniu skali mapy), iż na działkach nr ewid. 37, 42/2, 193, [...]0/2, [...]8/4, [...]8/7, [...]9/4, [...]9/8, 1745/4, 1745/6, 1746/1, 1746/2, 1747, 1748, 1749 – w promieniu 150 m od planowanej stacji – znajduje się łącznie ponad 20 budynków mieszkalnych i gospodarczych niewykazanych w treści analizy (k. 151 akt adm.). Zauważyć również należy, iż w przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające, tak jak uczynił to organ pierwszej instancji, określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma być zrealizowana wieża antenowa, niezbędne urządzenia techniczne oraz przyłącze energetyczne. Podzielić należy bowiem stanowisko wyrażone w przywołanym przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2008 r. (II SA/Go 400/08, niepubl.), iż konieczne jest konkretne wskazanie mocy anten projektowanej stacji. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, albowiem zgodnie z treścią art. 55 ustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Dołączona do wniosku inwestora informacja o planowanym przedsięwzięciu (na którą powołało się Kolegium określając charakter inwestycji), w żadnej mierze obowiązków organu w tym zakresie nie realizuje. Skoro na organie administracji ciąży obowiązek określenia w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagań wynikających z przepisów szczególnych (art. 54 pkt 2 ustawy), orzekając w sprawie indywidualnej musi on dokonać konkretyzacji określonych wymagań normatywnych w kontekście planowanego przedsięwzięcia, precyzując ciążące na inwestorze konkretne obowiązki lub wynikające z przepisów ograniczenia. Decyzja w tym zakresie ma charakter konstytutywny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 marca 2008 r., IV SA/Wa 128/08, niepubl.). Decyzje organów administracji obu instancji naruszają również prawo z innych powodów. Z akt administracyjnych nie wynika, czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...]5 w S. jest inwestycją o znaczeniu lokalnym czy ponadlokalnym w rozumieniu art. 51 ust. 1 ustawy. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla sprawy, w przypadku bowiem inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim konieczne jest uzgodnienie decyzji lokalizacyjnej z marszałkiem województwa (art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy). W tym zakresie organy administracji nie poczyniły żadnych ustaleń. Uwadze organów obu instancji uszło również, iż wskazana wyżej "Dokumentacja techniczna szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia..." zdaje się dotyczyć innego przedsięwzięcia niż przedsięwzięcie objęte wnioskiem złożonym w niniejszej sprawie. Dokument ten dotyczy bowiem stacji bazowej telefonii komórkowej położonej w Z., przy ul. L., obejmującej m.in. wieżę o wysokości 41,60 m n.p.t. (s. 1, 3, 4 "Dokumentacji..." – k. 12 akt adm.). Z załącznika graficznego noszącego nazwę: "Rys. 1. Występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości 150 m od środka elektrycznego anten na kierunku głównej wiązki promieniowania każdej anteny – rzut poziomy" wynika również, że projektowana stacja zostanie zlokalizowana na działkach nr ewid. [...]2/2 i [...]3. Ponadto z dołączonego do "Dokumentacji..." rysunku o nazwie "Rysunek zestawieniowy stacji - konfiguracja anten i urządzeń; lokalizacja wieży" (który nie został wymieniony w zestawieniu załączników i rysunków na s. 8 "Dokumentacji...") wynika, że projektowana stacja bazowa zlokalizowana jest w pobliżu drogi głównej – drogi krajowej nr 74 ("DK nr 74"), a dojazd do tej stacji ma się odbywać po projektowanej drodze wewnętrznej o długości 36 m łączącej teren inwestycji (to jest – w świetle rys. 1 – działki nr ewid. [...]2/2 i [...]3 w Z.) z drogą z płyt betonowych stanowiącą dojazd do powyższej drogi głównej. W świetle tego rysunku projektowana wieża ma mieć wysokość 41,30 m. Z wniosku złożonego przez inwestora wynika zaś, że dotyczy on stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...]5, położonej w Z., przy ul. L., obejmującej m.in. wieżę o wysokości 42,60 m n.p.t. Natomiast decyzje organów obu instancji dotyczą planowanego przedsięwzięcia polegającego na realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...]5, położonej w S., przy ul. L. (drodze krajowej nr 17), obejmującej m.in. wieżę o wysokości 42,60 m n.p.t. Wątpliwości tych organy administracji orzekające w sprawie nie wyjaśniły, naruszając tym samym powołane przepisy art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 136 k.p.a. Ponadto należy wskazać, iż w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej z dnia 14 czerwca 2010 r. Kolegium zwróciło uwagę organu pierwszej instancji na uchybienia dotyczące w szczególności nieuwzględnienia zastrzeżeń Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w L. zawartych w piśmie z dnia 16 września 2009 r. W piśmie tym, a następnie również w piśmie z dnia 9 września 2010 r., zarządca drogi krajowej nr 17 stanowczo sprzeciwił się zapisowi zawartemu w pkt 1 ppkt 6 projektu decyzji, stanowiącemu, iż "dojazd do działki z drogi krajowej nr 17". Zapis taki, w ocenie autora pisma, jest błędny i niezgodny ze stanem faktycznym, gdyż działkę nr ewid. [...]5 w S. oddziela od drogi krajowej nr 17 działka nr ewid. [...]0/3 oraz istniejąca droga dojazdowa pomocnicza, a działka nr ewid. [...]0/3 nie posiada zjazdu z powyższej drogi dojazdowej. W związku z tym zaproponowano wprowadzenie zapisu: "dojazd do działki nr ewid. [...]5 zjazdem z drogi dojazdowej do działki nr ewid. [...]0/3 na warunkach i za zgodą zarządcy drogi krajowej" (k. 48, 145 akt adm.). Jakkolwiek zarządca drogi krajowej nr 17 nie jest organem uzgadniającym w niniejszej sprawie, gdyż działka nr ewid. [...]5 nie przylega do drogi krajowej, to organ pierwszej instancji obowiązany był odnieść się do stanowiska zawartego w powyższych pismach, lecz tego nie uczynił. Decyzja organu pierwszej instancji w pkt 1 ppkt 6 zawiera zapis, iż "dojazd do działki z drogi krajowej nr 17". Kolegium nie wyjaśniło, z jakich przyczyn – na obecnym etapie postępowania – uznało, że uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Podkreślić należy również, że stanowiąca załącznik do decyzji organu pierwszej instancji "analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" sporządzona została, z naruszeniem przepisów ustawy, w oparciu o przepisy art. 61 ust. 1, 2, 3, 4 i 5 ustawy. Nie ulega wątpliwości, iż powołane przepisy, poza art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, dotyczą decyzji o warunkach zabudowy, a nie mają zastosowania do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z akt administracyjnych wynika także, iż odwołania od decyzji organu pierwszej instancji złożyli nie tylko Z. P., M. P. i L. W., wymienieni w treści zaskarżonej decyzji jako wnoszący odwołania, lecz również inne osoby: B. R., T. K., J. D. oraz E. F., którym decyzja Wójta Gminy Z. nie była doręczona. Kolegium zwróciło się do B. R., T. K. i J. D. o wykazanie swojego interesu prawnego do wniesienia odwołania. B. R. i T. K. nie odpowiedzieli na wezwanie organu, zaś J. D. poinformował organ, iż jest mężem D. D., będącej współwłaścicielem działki nr ewid. [...]6/4 S., a więc sprawa ta dotyczy jego osoby. Z akt tych nie wynika, by Kolegium rozpoznało odwołania B. R., T. K., J. D. i E. F. bądź też by wydało, stosownie do art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego z powodu braku interesu prawnego tych osób do wniesienia odwołania. Wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "a" i "c" p.p.s.a. Jednocześnie Sąd uchylił, na podstawie art. 135 p.p.s.a., także decyzję organu pierwszej instancji, mając na uwadze naruszenie przepisów przez ten organ. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy przez organy administracji. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji uwzględnią wszystkie przedstawione wyżej uwagi. W związku z uchyleniem decyzji wydanych przez organy administracji obu instancji, nie jest konieczne szczegółowe odniesienie się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. Sprawa niniejsza zostanie bowiem ponownie rozpoznana w jej całokształcie przez organy administracji, które zobowiązane będą ustosunkować się do wszystkich zarzutów strony skarżącej podniesionych w toku postępowania. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.