II SA/Lu 313/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na uchwałę nr XXIX/196/05 Rady Gminy w B. z dnia 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień postanawia: odrzucić skargę. M. P. (dalej jako: skarżąca), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na uchwałę nr XXIX/196/05 Rady Gminy w B. z dnia 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie – oddalenie. Zarządzeniem z dnia 14 maja 2026 r. wezwano skarżącą do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli wezwanie takie zostało przez skarżącą skierowane do organu – również do przedstawienia jego kopii wraz z dowodem nadania, a także do przedstawienia kopii ewentualnej odpowiedzi organu na złożone wezwanie. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie procesowym z 21 maja 2026 r. skarżąca oświadczyła, że nie kierowała do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2026 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.). Podstawę prawną wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 662, dalej jako: u.s.g.). Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy jednak zwrócić uwagę, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej jako: ustawa nowelizująca), która wprowadziła zmiany m.in. do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz do powołanej ustawy o samorządzie gminnym. W konsekwencji, zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11 w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy. Zatem dla ustalenia, jakie brzmienie przepisów art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. należy stosować w danej sprawie, rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nr XXIX/196/05 została podjęta przed wejściem w życie ww. ustawy nowelizującej (6 września 2005 r.), a zatem zastosowanie w sprawie znajdą przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z kolei art. 101 ust. 1 u.s.g. w poprzednim stanie prawnym stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W stanie prawnym, który miał zastosowanie w rozpoznawanej sprawy, skargę do sądu administracyjnego należało zatem poprzedzić wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Bezspornie skarżąca wymogu tego nie spełniła (oświadczenie w piśmie procesowym z 21 maja 2026 r.), co czyni skargę niedopuszczalną i z tej przyczyny podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.