II SA/Lu 318/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. sprawy ze skargi Spółki E. w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 27 marca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta R. F. z dnia 3 lutego 2009 r., nie uznające zarzutów wniesionych przez zobowiązaną "E. H. T. E." Spółkę z o.o. w C. M. w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. D. M. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że postanowieniem z dnia 3 lutego 2009 r. Burmistrz Miasta R. F. nie uznał zarzutów wniesionych przez "E. H. T. E." Spółkę z o.o. w C. M., w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. D. M., na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 12 grudnia 2008 r. wystawionego przez Burmistrza Miasta R. F. w celu wyegzekwowania grzywny w wysokości 5.000 zł. Grzywna ta została zastosowana jako środek przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, określonego w decyzji z dnia 6 kwietnia 2007 r., a polegającego na usunięciu odpadów urządzeń elektrycznych i elektronicznych, składowanych na nieruchomości przy ul. C. [... ] w R. F. Kolegium podkreśliło, że obowiązek w sprawie niniejszej, określony w doręczonym stronie tytule wykonawczym, jest obowiązkiem o charakterze pieniężnym, a mianowicie polega na dokonaniu zapłaty grzywny w wysokości 5.000 zł. Postanowienie o nałożeniu grzywny z dnia 18 lutego 2008 r. jest ostateczne, a ustanowiony nim obowiązek jest wymagalny, gdyż nie został wykonany, nie wygasł ani też nie został umorzony. Nie orzeczono także o jego odroczeniu lub rozłożeniu kwoty należności na raty. Brak jest również podstaw, jak wskazał organ drugiej instancji, aby twierdzić, że w sprawie mają miejsce inne podstawy wniesienia zarzutów, wymienione w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zobowiązany we wniesionym zażaleniu nie powołuje się na okoliczności, wskazane w art. 33 ustawy, zarzuca zaś Burmistrzowi Miasta R. F. bezprzedmiotowość postępowania, w następstwie którego wydano decyzję o nałożeniu grzywny oraz bezprawność działań wobec spółki, nie konkretyzując jednak w czym się ona wyraża. W związku z tym organ drugiej instancji wyjaśnił, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu nie jest prawidłowość zastosowania przez Burmistrza przepisów ustawy o odpadach, czy też zasadność postanowienia o wymierzeniu grzywny, jako że te sprawy były przedmiotem odrębnych postępowań, które zakończyły się wydaniem ostatecznych aktów administracyjnych i prawomocnymi orzeczeniami sądu administracyjnego. Przedmiotem tym, jak wskazało Kolegium, jest ustalenie, czy w sprawie tej, mającej na celu wyegzekwowanie świadczenia o charakterze pieniężnym, zachodzą okoliczności, wymienione w art. 33 ustawy, które mogą być podstawą wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji i czy prawidłowe jest stanowisko wierzyciela odmawiające uznania tych zarzutów. Dlatego też zarzuty strony co do bezprzedmiotowości postępowania w sprawie ustalenia obowiązku usunięcia odpadów i zastosowania grzywny, a także sprzeczności działań organu z przepisami o odpadach są niezasadne i nie dają podstaw, by uznać, że egzekucja administracyjna w celu wyegzekwowania zastosowanej grzywny prowadzona jest nieprawidłowo. Od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła "E. H. T. E." Spółka z o.o. w C. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Strona skarżąca zarzuciła, iż postępowanie egzekucyjne w tej sprawie jest bezprzedmiotowe, gdyż obowiązek usunięcia odpadów został nałożony bezprawnie. Zdaniem strony organ pierwszej instancji nie rozróżnia pojęć magazynowania i składowania odpadów w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Skarżąca posiada wymagane prawem zezwolenia na magazynowanie odpadów na podstawie ustawy o odpadach, a w związku z tym, zarówno decyzja o usunięciu odpadów, jak i decyzja nakładająca grzywnę narusza prawo. Twierdzenia organu pierwszej instancji o tym, że Spółka składuje odpady są nieprawdziwe i świadczą o działaniu tego organu na szkodę Spółki z naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów postępowania, ani przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Okolicznością bezsporną jest, iż postanowieniem z dnia 18 lutego 2008 r. Burmistrz Miasta R. F. nałożył na "E. H. T. E." Spółkę z o.o. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku usunięcia odpadów urządzeń elektrycznych i elektronicznych, składowanych na nieruchomości przy ul. C. [...] w R. F. Postanowienie to utrzymane zostało w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. Skarga Spółki na postanowienie Kolegium została prawomocnie oddalona Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie II SA/Lu 412/08. Jest również poza sporem, że grzywna w celu przymuszenia w kwocie 5000 zł nie została przez zobowiązaną Spółkę uiszczona. W myśl przepisu art. 124 § 1 ustawy nałożone grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w ustawie. Grzywna w celu przymuszenia, nałożona na "E. H. T. E." Spółkę z o.o. postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym przez Burmistrz Miasta R. F., podlega zatem egzekucji administracyjnej. Uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczenia orzeczonej wobec Spółki grzywny, czyli wierzycielem, jest Burmistrz Miasta R. F. (art. 5 § 1 pkt 1ustawy). Natomiast organem egzekucyjnym, uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, jest -stosownie do treści art. 19 § 1 i art. 22 § 2 ustawy - naczelnik urzędu skarbowego, właściwy miejscowo według miejsca siedziby zobowiązanej Spółki, czyli w rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. D. M. W świetle art. 26 § 1 ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Na podstawie tego przepisu Burmistrz Miasta R. F. w dniu 12 grudnia 2008 r. wystawił tytuł wykonawczy, a Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. D. M. wszczął postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie. W prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowaniu egzekucyjnym skarżącej Spółce przysługiwał środek obrony w postaci zarzutu, który stanowi swoisty środek zaskarżenia (R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, s. 110). Skarżąca Spółka zgłosiła zarzuty Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w N. D. M., prowadzącemu egzekucję grzywny w celu przymuszenia. W myśl przepisu art. 33 podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Jest to wyliczenie taksatywne. Inne przyczyny nie mogą stanowić podstawy zarzutu. W myśl przepisu art. 34 § 1 ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 ustawy organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. D. M. zwrócił się do Burmistrza Miasta R. F. jako wierzyciela o zajęcie stanowiska. Prawidłowe jest stanowisko Burmistrza oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przyczyn wymienionych w art. 33 ustawy, brak zatem podstaw do uznania przez wierzyciela zarzutów za uzasadnione. Składając zarzuty zobowiązana Spółka wskazała, iż wykonała nałożony na nią obowiązek usunięcia odpadów, o czym poinformowała wierzyciela w piśmie 19 grudnia 2008 r., dołączając do niego kopie dokumentów potwierdzających wykonanie obowiązku. Trafnie podnoszą organy, że zarzut ten jest całkowicie bezzasadny. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem egzekucji nie jest bowiem obowiązek usunięcia odpadów urządzeń elektrycznych i elektronicznych, nałożony ostateczną decyzją Burmistrza Miasta. Postępowanie egzekucyjne w tej sprawie dotyczy niewykonanego przez skarżącą obowiązku uiszczenia grzywny w wysokości 5000 zł w celu przymuszenia do wykonania wskazanego wyżej obowiązku usunięcia odpadów. Podstawą zarzutu mogło być więc wykonanie obowiązku egzekwowanego w tej sprawie, a więc uiszczenie przez skarżącą kwoty wymierzonej jej grzywny, a nie mogło być wykonanie omówionego wyżej obowiązku usunięcia odpadów. Obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia nie został przez skarżącą Spółkę wykonany. Grzywna nie została też umorzona w całości albo w części, nie nastąpiło ani przedawnienie, ani wygaśnięcie tego obowiązku, nie zachodzi również jego nieistnienie. Termin uiszczenia grzywny nie został odroczony, nie została ona rozłożona na raty i nie zachodzi brak wymagalności obowiązku z innego powodu. Nie zachodzą zatem okoliczności określone w art. 33 pkt 1 i 2 ustawy, mogące być podstawą zarzutu. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, dotyczące wadliwości decyzji nakładającej obowiązek usunięcia odpadów oraz postanowienia o nałożeniu grzywny nie mogły stanowić podstawy zarzutu z art. 33 ustawy. Z treści przepisu art. 33 wynika, że w ramach zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie jest dopuszczalne zakwestionowanie prawidłowości ostatecznego postanowienia nakładającego obowiązki podlegające egzekucji. Nie mogą zatem stanowić podstawy zarzutu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem ostatecznym, nakładającym na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia. Te okoliczności mogła skarżąca Spółka podnosić w sprawie II SA/Lu 412/08, nie mogą one natomiast uzasadniać zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ubocznie zauważyć również należy, że pismo z dnia 19 grudnia 2008 r., w którym skarżąca wniosła o umorzenie wymierzonej grzywny z uwagi na wykonanie obowiązku administracyjnego określonego w decyzji z dnia 6 kwietnia 2006 r., było już przedmiotem oceny przez Sąd w sprawie II SA/Lu 293/09 ze skargi Spółki na postanowienie Kolegium utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta odmawiające umorzenia tej grzywny. W uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 3 lipca 2009 r. oddalającego skargę Spółki Sąd wskazał, iż z zarówno z powołanego wyżej pisma wraz z załącznikami, jak i z dokumentów złożonych w uzupełnieniu tego pisma na żądanie organu, nie wynika, by wykonała ona obowiązek usunięcia odpadów. W tej sytuacji, skoro podnoszone przez skarżącego okoliczności nie mogły stanowić podstawy zarzutu z art. 33 ustawy i jak prawidłowo uznały organy nie zachodzą również żadne inne okoliczności wymienione w tym przepisie, stanowisko wierzyciela wyrażone w trybie art. 34 § 1 ustawy jest uzasadnione. Całkowicie bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące błędnego zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) oraz ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.). Wierzyciel, wydając postanowienie wyrażające jego stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów na podstawie art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 17 § 1 ustawy, nie stosuje przepisów prawa materialnego, a jedynie przepisy ustawy. Przedmiotem oceny w tym postępowaniu, jak zasadnie stwierdziło Kolegium, było wyłącznie ustalenie, czy w sprawie tej zachodzą okoliczności, wskazane w art. 33 ustawy, które mogą być podstawą wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Dokumentacja dołączona przez skarżącą do skargi nie może mieć wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia, gdyż nie dotyczy ona rozpoznawanej sprawy. W szczególności podnieść należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2008 r. (II SA/Lu 797/07), powoływany przez skarżącą, zapadł w sprawie dotyczącej wymierzenia Spółce opłaty za składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska za II półrocze 2005 r., nie ma zatem żadnego związku ze sprawą niniejszą. Zatem zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta R. F. z dnia 3 lutego 2009 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, nie narusza przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Brak w tej sytuacji podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.