II SA/Lu 320/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. Spółka komandytowa w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2014 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] Wojewoda L. – po rozpatrzeniu odwołania B. z o.o. z siedzibą w Z. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], odmawiającej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (ark. mapy ewid. [...]), położonej w Z. przy ul. L. – uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wyjaśnił, że kontrolowana w postępowaniu odwoławczym decyzja pierwszoinstancyjna zapadła na skutek rozpatrzenia wniosku B. Sp. z o.o. z dnia [...] maja 2014 r., którym Spółka ta zwróciła się w trybie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm., dalej jako "u.g.n.") o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], przy ul. L. w Z. (pozostającej w użytkowaniu wieczystym M. Sp. z o.o. Spółki komandytowej w K.), poprzez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie na tej nieruchomości odcinka sieci kanalizacji sanitarnej na długości ok. 90 mb w linii prostej od zachodniej do wschodniej granicy działki, poprzez istniejącą studzienkę o rzędnych ... w odległości ok. 1,2 mb od północnej granicy działki, z zastosowaniem rury PCV o średnicy zewnętrznej 200 mm na głębokości ok. 2 m, ze spadkiem ok. 2% w kierunku wschodniej granicy tej działki. Oceniając powyższy wniosek organ I instancji ustalił, że z warunków przyłączenia do kanalizacji miejskiej, wydanych dla wnioskodawcy w dniu [...] listopada 2010 r. oraz w dniu [...] kwietnia 2013 r. przez P. Sp. z o.o. w Z. wynika, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy wybudowania przyłącza do kanalizacji sanitarnej, co nie spełnia warunku uznania jej za cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 3 u.g.n. Ponadto organ I instancji stwierdził, że stosunki między sąsiadami, w przypadku braku porozumienia, powinno się rozwiązywać na gruncie prawa cywilnego. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca zarzucił jej naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. (błędnie określając tę jednostkę przepisu jako "art. 124 par. 1") w związku z art. 6 pkt 3 u.g.n., poprzez ich nieprawidłową wykładnię polegającą na wyrażeniu bezzasadnego poglądu prawnego, iż instytucja wskazana w art. 124 powyższej ustawy, dotyczy wyłącznie wybudowania na nieruchomości urządzeń stanowiących własność przedsiębiorstwa przesyłowego, a celem publicznym w rozumieniu ustawy nie jest budowa przyłącza służącego odprowadzaniu ścieków. Zdaniem B. Sp. z o.o. brak jest podstaw do podmiotowego ograniczania realizacji celu publicznego w zakresie budowy przyłącza kanalizacyjnego, które będzie służyło większej liczbie podmiotów. W związku z powyższym strona odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie z jej wnioskiem, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uwzględniając powyższe odwołanie Wojewoda Lubelski stwierdził, że organ I instancji przede wszystkim nie wyjaśnił co jest przedmiotem niniejszego postępowania. Spółka B. w swym wniosku wskazała, że podjęte przez nią czynności "wykazały możliwość jej poprowadzenia na odcinku wskazanym na załączonym projekcie mapy sytuacyjnej kolorem czerwonym w oparciu o warunki techniczne przyłączenia do istniejącej sieci wydane przez P. Sp. z o.o. w Z. w dniu [...]". W powołanym piśmie P. Sp. z o.o. w Z., określającym warunki przyłączenia do miejskich urządzeń kanalizacji sanitarnej obiektu produkcyjno-usługowo-handlowego przy ul. K. 4 na działkach nr [...] i [...], podano natomiast alternatywnie kilka wariantów odprowadzania ścieków, określonych w następujący sposób: 1) wariant I – kanalizacja sanitarna ⌀250 mm w ul. J., studnia o rzędnych ...; 2) wariant II – kanalizacja sanitarna ⌀200 mm przy budynku komunalnym ul. L. do studni o rzędnych ...; 3) wariant III – kanalizacja sanitarna ⌀200 mm wzdłuż ul. L., studnia na działce nr [...] o rzędnych ...; 4) wariant IV – kanalizacja sanitarna ⌀200 mm w drodze dojazdowej od ul. L., studnia na działce nr [...] o rzędnych .... W ocenie organu odwoławczego z powyższych warunków nie wynika, aby wnioskująca Spółka w celu wykonania przyłącza kanalizacyjnego do swojej nieruchomości miała wybudować odcinek sieci kanalizacji sanitarnej. Ponadto z wniosku skarżącej Spółki wynika, że budowa sieci ma się odbywać poprzez istniejąca studzienkę o rzędnych ... – nie wymienioną we wskazanym piśmie P. Sp. z o.o. w Z. z dnia [...] listopada 2010 r. Podanie tych rzędnych wskazuje natomiast, że na obszarze planowanej budowy sieci kanalizacji sanitarnej taka sieć już istnieje. Nie ustalono jednak czyją stanowi własność. Wojewoda zauważył także, że wskazany we wniosku przebieg sieci kanalizacji sanitarnej na długości około 90 mb, nie odpowiada żadnemu z wymienionych wyżej wariantów odprowadzania ścieków. Organ odwoławczy wytknął także, iż do wniosku nie dołączono mapy z wrysowanym obszarem niezbędnym dla realizacji inwestycji. Wnioskująca Spółka nie uzasadniła też, dlaczego nie podłączy swojej nieruchomości według któregoś z proponowanych wariantów, wskazanych przez P. Sp. z o.o. w Z., pomimo, że z treści pisma z dnia [...] listopada 2010 r. wynika, iż dla każdego z tych wariantów istnieje możliwość odprowadzania ścieków do urządzeń będących w majątku i eksploatacji Przedsiębiorstwa. Wojewoda podkreślił również, że to wnioskodawca ma wykazać, iż jego inwestycja jest inwestycją celu publicznego, która mieści się w kategorii celów publicznych wymienionych w art. 6 u.g.n. Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę, że inwestor zamiennie używa pojęć "przyłącze kanalizacyjne" i "sieć kanalizacyjna". Z przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 z późn. zm.) wynika natomiast, że budowa sieci wodociągowych i kanalizacyjnych jest obowiązkiem jednostki samorządowej, który powinien być finansowany z budżetu gminnego. Osoba ubiegająca się o przyłączenie swojej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej na podstawie art. 15 ust. 2 wskazanej ustawy obowiązana jest zatem jedynie do zapewnienia na własny koszt budowy przyłącza do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia. Oznacza to, że sfinansowanie budowy sieci kanalizacyjnej do granic nieruchomości odbiorcy lub do położonej na niej studzienki obciąża przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne. Z tych wszystkich względów Wojewoda uznał, że zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy i jego ocena nie spełniają wymogów stawianych przez art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej jako "k.p.a."), a rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W tej sytuacji nie jest możliwe, aby organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę co do istoty. Organ I instancji powinien bowiem ustalić w sposób jednoznaczny, na czym ma polegać przyłączenie nieruchomości wnioskodawcy do sieci kanalizacyjnej. W tym zakresie obowiązkiem organu I instancji było wezwanie wnioskodawcy do takiego sprecyzowania wniosku, aby nie było wątpliwości co ma być przedmiotem postępowania, to jest czy przedmiotem tym jest wykonanie przyłącza, czy też budowa sieci kanalizacji sanitarnej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję ostateczną Wojewody L. złożyła M. Sp. z o.o. Spółka komandytowa w K. Strona skarżąca – domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania – zarzuciła temu rozstrzygnięciu: 1) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez zaniechanie czynności umożliwiających stronie skarżącej wypowiedzenie się co do materiałów zgromadzonych w sprawie, 2) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, pomimo braku przesłanek dla zastosowania przywołanego przepisu, gdyż decyzja organu I instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy, a wobec braku warunkującej wywłaszczenie przesłanki celu publicznego kwestie podniesione przez organ odwoławczy nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Odnośnie pierwszego z podniesionych zarzutów Spółka M. w uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że Wojewoda L. nie zakreślił stronie skarżącej terminu do wypowiedzenia się w sprawie, ani też nie powiadomił strony o treści odwołania wniesionego przez B. Sp. z o.o. Organ ten ograniczył się jedynie do doręczenia stronie skarżącej wydanej przez siebie decyzji. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. skarżąca podniosła, że niezależnie od oceny, czy wniosek B. Sp. z o.o. był w kwestionowanym przez organ odwoławczy zakresie zredagowany prawidłowo, czy też nie, kwestie te mogłyby być istotnymi jedynie wówczas, gdyby w sprawie zachodziła kluczowa przesłanka warunkująca możliwość wywłaszczenia. Wszelkie rozważania co do szczegółowego zakresu wniosku stają się natomiast zbędne, jeżeli zamierzenie nie stanowi inwestycji celu publicznego. Klasyfikacja zamierzonego przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego jest bowiem warunkiem dopuszczalności stosowania art. 124 ust. 1 u.g.n. Prezydent Miasta Z. prawidłowo zatem przyjął, że skoro zamierzenie wnioskodawcy nie stanowi celu publicznego, to wykluczonym jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, prawidłowo koncentrując swe rozważania na tej kluczowej kwestii. Skoro zaś organ odwoławczy twierdzi, że to wnioskodawca powinien wykazać cel publiczny uzasadniający jego wniosek, to obiektywny brak takiego celu i wynikające stąd zaniechanie jego wykazania przez wnioskodawcę nie może w żadnym razie świadczyć o wadliwości decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja Wojewody L. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W pierwszej kolejności należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w zaskarżonej decyzji, iż poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2013 r., orzekająca o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] położona przy ul. L. w Z., została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniał jej uchylenie w toku postępowania odwoławczego w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przypomnieć na wstępie wypada, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku B. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. z dnia [...] maja 2013 r., w którym zwrócono się do Prezydenta Miasta Z. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] przy ul. L. w Z., poprzez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie na tej nieruchomości odcinka sieci kanalizacji sanitarnej na długości ok. 90 mb, w linii prostej od zachodniej do wschodniej granicy działki, przez istniejącą studzienkę o rzędnych ... w odległości ok. 1,2 mb od północnej granicy działki, z zastosowaniem rury PCV o średnicy zewnętrznej 200 mm na głębokości ok. 2 m, ze spadkiem ok. 2% w kierunku wschodniej granicy tej działki. Podstawę prawną żądania wnioskodawców stanowił przepis art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z treści powołanej regulacji wynika zatem, że udzielenie przez starostę zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie inwestycyjne, zostało uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie zaś, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 76/13, LEX nr 1303008). W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, iż decyzja organu I instancji o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [...] zgodnie z wnioskiem inwestora z dnia [...] maja 2013 r. poprzedzona została bezskutecznymi rokowaniami ze stroną skarżącą, jako użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości. Pomimo bowiem kilkukrotnego skierowania przez wnioskodawcę do Spółki M. pism zawierających prośby o udostępnienie przedmiotowej nieruchomości celem realizacji projektowanej w jej obrębie inwestycji, a także przeprowadzenia w toku postępowania pierwszoinstancyjnego rozprawy administracyjnej z udziałem stron, nie udało się osiągnąć porozumienia w tej kwestii, co ostatecznie potwierdzają stanowiska Spółek B. i M. wyrażone odpowiednio w pismach: z dnia [...] września 2013 r. (k. 48-49 akt administracyjnych) oraz z dnia [...] września 2013 r. (k. 50-55 akt administracyjnych). Dlatego – w ocenie Sądu – trafne jest stanowisko organu odwoławczego, iż decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2013 r. nie została poprzedzona rzetelnymi ustaleniami w zakresie zachowania pierwszego z opisanych wyżej warunków zastosowania normy art. 124 ust. 1 u.g.n., a przez to – wbrew twierdzeniu strony skarżącej – nie zostało należycie wykazane, że sporna inwestycja – jak przyjął to organ I instancji – nie spełnia warunków uznania jej za cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 3 u.g.n. Sąd w pełni podziela przy tym przekonanie Wojewody, że wadliwość postępowania pierwszoinstancyjnego we wskazanym zakresie w istocie wynikała z braku ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, jakiego rodzaju inwestycja jest przedmiotem wniosku inwestora, to jest czy stanowi ona budowę sieci kanalizacji sanitarnej, czy jedynie przyłącze do takiej sieci. Wniosek ten zamiennie bowiem posługiwał się oboma tymi pojęciami w odniesieniu do projektowanego przedsięwzięcia. Jednoznaczne ustalenie charakteru przedmiotowej inwestycji miało natomiast zasadnicze znaczenie dla oceny, czy stanowi ona cel publiczny, a tym samym, czy dla jej realizacji możliwe jest zastosowanie dyspozycji art. 124 ust. 1 u.g.n. Podkreślić w tym miejscu należy, że z powołanego wyżej art. 6 pkt 3 u.g.n. wynika, iż celem publicznym jest budowa jedynie takich urządzeń służących do oczyszczania i odprowadzania ścieków, które mają charakter "publiczny" i służą "ludności", a więc nie tylko pojedynczym podmiotom. Zasadnie zatem Wojewoda uznał, że organ I instancji przed wydaniem w niniejszej sprawie decyzji powinien był wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania jego wniosku celem jednoznacznego określenia charakteru projektowanej inwestycji. W tym zakresie koniecznym było nie tylko rozstrzygnięcie wątpliwości co do prawidłowej nazwy tego przedsięwzięcia (tj. tego, czy stanowi ono budowę "przyłącza", czy też budowę "sieci"), lecz także jakiej ilości odbiorców inwestycja ta będzie służyła, albowiem ma to decydujące znaczenie dla oceny jej "publicznego" charakteru. Tymczasem organ I instancji jedynie lakonicznie stwierdził w swej decyzji, że sporne przedsięwzięcie "nie zaspokaja potrzeb społeczności lokalnej", jednak stanowiska tego nie poparł żadnymi konkretnymi ustaleniami, podczas gdy pozostaje ono w sprzeczności z wyjaśnieniami inwestora, który w toku postępowania podkreślał, że inwestycja ta będzie służyła "większej liczbie podmiotów". Brak jednoznacznych ustaleń w powyższym zakresie świadczy o tym, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem zasad wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a orzeczona nią odmowa była co najmniej przedwczesna. Podkreślić bowiem należy, że dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego spełniające wymogi powołanych przepisów obejmuje również ustalenie treści rzeczywistego żądania strony (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999 r., sygn. akt I SA/Łd 1592/97, LEX nr 40547). Skoro zaś ustalenie rzeczywistego charakteru (przeznaczenia) projektowanej inwestycji miało decydujący wpływ na ocenę możliwości zakwalifikowania jej jako inwestycji celu publicznego, co z kolei miało zasadnicze znaczenie dla ewentualnego uwzględniania wniosku inwestora, już choćby z tego powodu należało uznać, że zakres sprawy, jakiego nie wyjaśnił Prezydent Miasta Z., miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W tej sytuacji zachodziły zatem wszelkie podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. i uchylenia na jego podstawie wadliwej decyzji organu I instancji, celem ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten organ. Podkreślić ponadto wypada, że również pozostałe uchybienia organu I instancji wytknięte w zaskarżonej decyzji, zostały prawidłowo dostrzeżone. Spółka B. istotnie bowiem nie wykazała braku możliwości podłączenia działek nr [...] i [...] do miejskich urządzeń kanalizacji sanitarnej w ramach jednego z wariantów przedstawionych w piśmie P. Sp. z o.o. w Z. z dnia [...] listopada 2010 r., znak [...] (k. 72 akt administracyjnych), które nie wymagałyby ograniczenia Spółce M. sposobu korzystania z pozostającej w jej użytkowaniu działki nr [...]. Słusznie także zauważył Wojewoda, że do wniosku nie załączono mapy w wyrysowanym obszarem niezbędnym dla realizacji inwestycji, zaś dokument ten jest konieczny dla precyzyjnego określenia zakresu ograniczenia prawa własności, co jest z kolei niezbędnym elementem decyzji ograniczającej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. sposób korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 185/09, LEX nr 588770). Powyższe ustalenia mają jednak charakter drugorzędny w stosunku do obowiązku jednoznacznego określenia charakteru projektowanej inwestycji i będą wymagały uzupełnienia dopiero w razie pozytywnej oceny warunku, iż ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości może nastąpić jedynie dla celu publicznego. Z opisanych wyżej powodów nie zasługiwał na uwzględnienia zarzut wskazujący na naruszenie przez organ II instancji art. 138 § 2 k.p.a. Zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji nie mógł także odnieść zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., choć ten nie jest pozbawiony racji. Z przepisu tego wynika bowiem obowiązek powiadomienia stron przez organ administracji przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Tymczasem Wojewoda L., przed wydaniem zaskarżonej decyzji czynności takiej nie dokonał. Należy jednak zauważyć, że strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, by uchybienie to uniemożliwiło jej podjęcie jakichkolwiek czynności procesowych, a tylko w takiej sytuacji zarzut naruszenia powyższego przepisu mógłby odnieść skutek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., II GSK 431/12, Lex nr 1145527). Z przedstawionych wyżej względów – wobec braku wątpliwości, iż decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2013 r. została wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania – Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Wojewody L., mającej charakter kasacyjny w stosunku do decyzji pierwszoinstancyjnej. W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł w sentencji wyroku.