II SA/Lu 327/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. przyznać D. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżąca na druku PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioski uzasadniła tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się ze świadczenia przedemerytalnego w kwocie [...]złotych netto oraz dochodów z działalności gospodarczej w kwocie [...]złotych netto. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącej wynosi [...] złotych netto. Stałe miesięczne koszty utrzymania skarżącej wynoszą [...] złotych zaś koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wynoszą [...] złotych. Skarżąca posiada samochód osobowy marki [...], rok produkcji [...]. Skarżąca wezwana do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń w piśmie z dnia 19 czerwca 2018 r. oświadczyła, że zamieszkiwana przez nią nieruchomość stanowi mieszkanie w domu syna przysługujące jej na zasadzie dożywocia oraz, iż z mężem znajduje się od 1997 r. w nieformalnej separacji, nie wie gdzie pracuje i jakie są jego dochody. Z nadesłanych dokumentów (rozliczenia za okres kwiecień – maj 2018 r.) wynika, że przychód z działalności gospodarczej w tym okresie wyniósł [...] złotych zaś koszty jego uzyskania [...] złotych. Zatem dochód wyniósł [...] złotych. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Żadna z wymienionych sytuacji nie zachodzi w sprawie niniejszej. Skarżąca osiąga stałe dochody z prowadzonej działalności gospodarczej oraz świadczenia przedemerytalnego, których wysokość pozwala na ponoszenia kosztów utrzymania oraz kosztów sądowych. Dowodem tego jest to, że była w stanie uiści wpis sądowy od wniesionej skargi w kwocie 200 złotych. Nie można więc przyjąć, że jest ona pozbawiona środków do życia bądź, iż jej dochody nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Brak jest zatem przesłanek do przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym. W ocenie referendarza sadowego skarżąca wykazała jednak, że bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego nie jest w stanie ponieść kosztów minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego z wyboru, które w niniejszej sprawie wynosi 480 złotych. Miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącej wynosi [...] złotych zaś stałe miesięczne koszty utrzymania wynoszą [...] złotych. Zatem po poniesieniu kosztów utrzymania pozostaje kwota [...]złotych. Kwota ta jest wystarczająca, aby ponieść koszty sądowe niniejszego postepowania zwłaszcza, że obecnie każdorazowo nie przekroczą one 100 złotych. Nie daje jednak ona możliwości równoczesnego poniesienia minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego z wyboru. Poniesienie tego wynagrodzenia niemal w całości pochłonęłoby kwotę pozostającą po poniesienie stałych kosztów utrzymania koniecznego. Z tych powodów referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.