II SA/Lu 332/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na orzeczenie [...] z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie przewinienia dyscyplinarnego oddala skargę. Sygn. akt II SA/Lu [...] U Z A S A D N I E N I E Orzeczeniem z dnia [...]5 stycznia 2016 r., nr [...], Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołania sierżanta sztabowego K. W. (dalej także: skarżący), utrzymał w mocy orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], stwierdzające popełnienie przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzające mu karę dyscyplinarną nagany. W obszernym uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji w wyniku wszczętego z urzędu postępowania dyscyplinarnego ustalił, że skarżący w dniu [...] kwietnia 2015 r. na ul. [...] w L., w trakcie wykonywania czynności służbowych, nie dochował obowiązku wynikającego z przepisów prawa poprzez popełnienie wykroczenia drogowego w ten sposób, że kierując po drodze publicznej nieoznakowanym pojazdem służbowym marki [...] nr rej. [...], w wyniku niedostosowania prędkości i techniki jazdy do panujących warunków drogowych, na łuku drogi stracił panowanie nad pojazdem i prawym przednim kołem uderzył w krawężnik, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. popełnił przewinienie dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, określonej w art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) w związku z art. 86 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2013 r. poz. 482) w związku z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). W związku z tym, organ pierwszej instancji opisanym wyżej orzeczeniem wymierzył skarżącemu karę dyscyplinarną nagany. Utrzymując w mocy to orzeczenie organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji wskazał, że biorąc pod uwagę przytoczone regulacje oraz ustalony i bezsporny stan faktyczny należy stwierdzić, że popełniając wykroczenie obwiniony dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej, ponieważ zdarzenie to powstało podczas pełnionej służby i wynikało z wykonywania przez obwinionego czynności służbowych. Organ pierwszej instancji zasadnie uznał skarżącego winnym popełnienia zarzuconego mu czynu. Co prawda obwiniony nie miał zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, popełnił je jednak na skutek nieprawidłowego wykonania obowiązków służbowych. Przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma jednak znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone czy też nie. Jeśli dochodzi do przewinienia służbowego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych może powodować zastosowanie tej odpowiedzialności. W skardze do Sądu skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. art. 132 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną ich wykładnie i niezasadne stwierdzenie, że zachowanie skarżącego polegające na popełnieniu w trakcie wykonywania czynności służbowych wykroczenia drogowego stanowiło naruszenie dyscypliny służbowej, w sytuacji gdy analiza przytoczonych przepisów dokonana w sposób prawidłowy, a także przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności ujawnionych w trakcie niniejszego postępowania w żaden sposób nie pozwala na przyjęcie wskazanego wniosku; 2. naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, przez zbyt ogólnikowe, jak też nadmiernie zwięzłe uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wbrew dyspozycji przywołanego przepisu, które uniemożliwia skarżącemu pełne odniesienie się do wydanego orzeczenia, zaś Sądowi przeprowadzenie prawidłowej kontroli instancyjnej, przede wszystkim zaś w zakresie okoliczności, które wskazują na istnienie związku pomiędzy przypisanym skarżącemu wykroczeniem drogowym a naruszeniem dyscypliny służbowej, jak również ograniczenie się w tym zakresie jedynie do krótkiego stwierdzenia, że skarżący dopuścił się wskazanego czynu w trakcie wykonywania czynności służbowych, co w ocenie organu zdaje się być jednoznaczne z faktem naruszeniem dyscypliny. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Podkreślenia wymaga, że wbrew zarzutom skarżącego organ odwoławczy w sposób wnikliwy ustalił i ocenił wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne i prawne, dając temu wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnianiu zaskarżonego orzeczenia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. od godz. 22.00 do dnia [...] kwietnia 2015 roku godz. 6.00 skarżący pełnił służbę w patrolu operacyjnym zmotoryzowanym wspólnie z sierżantem sztabowym K. G.. Około godz. 02:15 z polecenia dyżurnego Komisariatu Policji [...] w L. patrol udał się nieoznakowanym pojazdem służbowym marki [...] o nr rej. [...] do szpitala na Al. [...] w L. w celu udzielenia pomocy innemu patrolowi. Podczas przejazdu, na ul. [...] w L. skarżący na łuku drogi stracił panowanie nad pojazdem i przednim prawym kołem najechał na krawężnik. W wyniku zdarzenia uszkodzeniu uległy felga i opona w pojeździe służbowym, który w momencie zaistnienia zdarzenia nie używał sygnałów pojazdu uprzywilejowanego. Uwzględniając okoliczność, że w momencie kolizji drogowej w pojeździe służbowym znajdowała się pasażerka, obecna na miejscu zdarzenia posterunkowy B. P. uznała, że zachowanie kierującego pojazdem wyczerpało znamiona wykroczenia określonego w art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń i wobec jego sprawcy wdrożyła postępowanie mandatowe. Skarżący odmówił przyjęcia mandatu karnego nie podając przyczyny. Poza sporem jest również, że przesłuchana w charakterze świadka sierż. szt. K. G., która tego dnia pełniła służbę wraz ze skarżącym, zeznała, że podczas jazdy skarżący nie używał sygnałów pojazdu uprzywilejowanego. Nadto w toku czynności, w dniu [...] kwietnia 2015 r., skarżący sporządził notatkę służbową, w której opisał przebieg zdarzenia i ustosunkował się do przyczyny spowodowania szkody w pojeździe służbowym. W notatce policjant stwierdził, że kierowany przez niego pojazd marki [...] o nr rej. [...] utracił przyczepność na drodze w związku z nagłą zmianą warunków atmosferycznych, tj. opadami deszczu i śniegu oraz fatalną jakością ogumienia pojazdu. W aktach sprawy znajduje się nadto pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Transportu KWP w L. z dnia [...] kwietnia 2015 r., z którego wynika, że w chwili zdarzenia ogumienie omawianego pojazdu służbowego dostosowane było do warunków zimowych, a głębokość bieżnika (5 mm) przewyższała wartość graniczną wskaźnika TW1. Niekwestionowanym jest również, że powstała szkoda w wysokości [...] złotych została zrefundowana przez firmę ubezpieczeniową, w której policjant posiadał indywidualne. dobrowolne ubezpieczenie OC. W dniu [...] października 2015 roku do Komendy Miejskiej Policji w L. wpłynął wyrok nakazowy Sądu Rejonowego [...] w L. z dnia [...] września 2015 r., sygn. akt [...], w sprawie przeciwko skarżącemu, obwinionemu o popełnienie wykroczenia z art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń, na mocy którego skarżący został uznany za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i ukarany karą grzywny w wysokości [...] zł. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia [...] września 2015 r. W tych okolicznościach prawidłowo organy stwierdziły, że opisane wyżej zdarzenie, stanowiące wykroczenie, powstało podczas pełnionej służby i wynikało z wykonywania przez obwinionego czynności służbowych. Podkreślić należy, że policjant – w świetle art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji – odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Odnosząc się do odpowiedzialności w zakresie wspomnianego czynu, należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. Zgodnie z art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1) bądź nie mając takiego zamiaru, popełnia je jednak, na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2). Z materiału dowodowego zebranego w toku postępowania dyscyplinarnego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne, wypełniające jednocześnie znamiona wykroczenia spowodowania kolizji drogowej poprzez niedostosowanie prędkości i techniki jazdy do panujących warunków drogowych. Nie miał zamiaru jego popełnienia, a popełnił je na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć. Tym samym zarzucane przewinienie dyscyplinarne popełnił nieumyślnie w postaci lekkomyślności i wina obwinionego nie budzi wątpliwości. Niewątpliwe jest przy tym, że jego wina – w tym zakresie – nie była znaczna. Okoliczność ta została jednak uwzględniona przez organy, które orzekły o wymierzeniu kary najniższej z możliwych kar dyscyplinarnych, to jest kary nagany. Trafnie zatem organy uznały, że uwzględniając charakter popełnionego przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, wymierzona mu kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionego przez niego czynu. Zgodnie bowiem z treścią art. 134a ustawy o Policji kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania i jest najłagodniejszą karą z wymienionych w katalogu kar dyscyplinarnych. Niezasadne były również pozostałe zarzuty skarżącego. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że wbrew twierdzeniom skarżącego, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia spełnia wymogi określone w art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718), skargę oddalił.