II SA/Lu 338/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 września 2018 r. sprawy ze skargi T. G. oraz P. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę. Decyzją z [...] grudnia 2017 r., znak [...] Starosta L., po rozpoznaniu wniosku P. S.A. Oddział L. (dalej także jako: "Spółka"), orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], o pow. [...] ha, położonej w miejscowości K., gmina M., stanowiącej współwłasność T. G. w udziale ˝ oraz P. M. T. (dalej jako: skarżący) w udziale ˝, poprzez zezwolenie Spółce na przeprowadzenie elektroenergetycznej linii kablowej niskiego napięcia 0,4 kV przez tę nieruchomość. Organ wskazał, że zakres ograniczenia sposobu korzystania ze wskazanej nieruchomości określa załącznik - opis i mapa do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w skali 1:500, wykonana przez uprawnionego geodetę W. P., zarejestrowana w ewidencji materiałów Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego prowadzonego przez Starostę Ś. pod nr [...] dnia [...] lutego 2017 r. i polega na obowiązku udostępnienia Spółce wskazanej wyżej części nieruchomości, oznaczonej w opisie do mapy cyframi od 1 do 16, celem trwałego urządzenia elementów elektroenergetycznej linii kablowej niskiego napięcia 0,4 kV. Starosta stwierdził, że Spółka na mocy tej decyzji jest uprawniona do wejścia na część nieruchomości, w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii elektroenergetycznej. Jednocześnie orzekł, że Spółka jest zobowiązana do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wybudowaniu linii elektroenergetycznej na obszarze nieruchomości. Przy tym, jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie niemożliwe albo będzie powodować nadmierne trudności lub koszty, Spółka będzie zobowiązana do inwentaryzacji szkód powstałych w wyniku działań prowadzonych w związku z niniejszym zezwoleniem w formie protokolarnego ich opisu z udziałem rzeczoznawcy majątkowego oraz do przedłożenia Staroście protokołu – w terminie dwóch miesięcy od zakończenia prac na nieruchomości wraz z opinią rzeczoznawcy majątkowego określającą wartość poniesionych szkód oraz wysokość ewentualnego zmniejszenia wartości nieruchomości. W takim przypadku ustalenie odszkodowania za szkody i zmniejszenie wartości nieruchomości nastąpi w formie decyzji Starosty, po przedstawieniu przez Spółkę opinii rzeczoznawcy majątkowego. Utrzymując w mocy tę decyzję zaskarżoną decyzją z 30 stycznia 2018 r. Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, określone w art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121 ze zm. - dalej jako: "u.g.n."). Wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja została przewidziana w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zakres ingerencji Spółki w prawa skarżących jako współwłaścicieli nieruchomości sprowadzono do niezbędnego minimum. Przeprowadzone zostały też wymagane negocjacje ze skarżącymi, celem dobrowolnego udostępnienia nieruchomości, które nie doprowadziły do wyrażenia zgody przez skarżących na zajęcie nieruchomości. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom stron, wskazanie terminu, na jaki udzielono zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości, nie jest koniecznym elementem decyzji, wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zarzucili organom obu instancji naruszenie: - art. 7, 76 § 1, 77 i 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej jako: "k.p.a."), poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dowolną oceny jego ocenę, wskutek czego nie uwzględniono interesu prawnego skarżących; - art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia motywów zaskarżonej decyzji - art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n., poprzez wadliwe orzeczenie o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżących w celu zrealizowania inwestycji projektowanej przez Spółkę; - art. 64 ust. 2 Konstytucji, poprzez jego niezastosowanie. Skarżący podkreślili, że organy nie przeprowadziły analizy uciążliwości projektowanej inwestycji dla ich nieruchomości, nie ma zaś racjonalnego powodu, by przeprowadzić linię elektroenergetyczną przez tę nieruchomość, w sytuacji, gdy realizowane są na niej trzy inne inwestycje publiczne, a mianowicie: budowa instalacji gazowej, przebudowa (poszerzenie) ulicy [...] i wytyczenie drogi dojazdowej do tej ulicy. To – zdaniem skarżących – prowadzi do wniosku, że wydając zaskarżoną decyzję organ pominął wymóg zapewnienia skutecznej ochrony ich interesu prawnego, co ma istotne znaczenie tym bardziej, że inwestycja nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a organ nie wskazał precyzyjnie przebiegu projektowanej inwestycji. Ponadto skarżący zarzucili, że decyzje organów obu instancji rażąco naruszają prawo z tego powodu, że nie wskazują czasowego zakresu ograniczenia prawa własności nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego. Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżących. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Podkreślić należy również, że także sami skarżący nie wskazują takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organy nie naruszyły także dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zwiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem. Brak jest również podstaw do uznania za trafne zarzutów naruszenia prawa materialnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 124 ust. 1 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac wskazanych w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Powołane wyżej przepisy wskazują zatem dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości bądź lub użytkownikiem wieczystym rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. W ocenie Sądu, obie wskazane wyżej przesłanki zostały w rozstrzyganej sprawie spełnione, co oznacza, że prawidłowo organy orzekły o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżących. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że w oparciu o art. 124 u.g.n. ustawodawca umożliwia przymusowe, wbrew woli właściciela nieruchomości, ograniczenie jego uprawnień właścicielskich na zrealizowanie inwestycji celu publicznego, zarówno gdy podmiot ten nie wyraża na to zgody, jak i w sytuacji gdy nie dojdzie do porozumienia z inwestorem co do ekwiwalentu pieniężnego za uszczuplenie jego praw. Celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest jednak rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie ani w jaki sposób będzie przebiegać proces inwestycyjny. Decyzja ta ma jedynie umożliwić realizację inwestycji celu publicznego, w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości, gdyż daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.). Dopiero na etapie udzielenia pozwolenia na budowę organy architektoniczno-budowlane analizują techniczne możliwości zrealizowania inwestycji oraz tryb, formę i zakres koniecznych działań, które – w świetle przepisów prawa – są niezbędne do osiągnięcia tego celu (zob. wyrok NSA z 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 357/11). Wskazać należy, że projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Mełgiew z 28 sierpnia 2008 r., nr XVII/90/08 (Dz. Urz. Woj. Lub. nr 117, poz. 2819). Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wypisu i wyrysu z planu miejscowego (zob. pismo Wójta Gminy Mełgiew z 15 czerwca 2015 r. z załącznikami), działka skarżących o numerze ewidencyjnym [...] znajduje się częściowo na obszarze przewidzianym pod urządzenia elektroenergetyczne, oznaczonym na rysunku planu symbolem "2E", częściowo w terenie o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinna, który jest oznaczony na rysunku planu symbolami: 6MN, 7MN, częściowo pod drogę zbiorczą (ul. K. ), oznaczoną na rysunku planu symbolem KDZ oraz pod drogi dojazdowe oznaczone na rysunku planu symbolem KDD (ul. O. oraz projektowane droga, równoległa do ul. [...]). Z porównania rysunku planu miejscowego (zał. nr [...] do wypisu z planu miejscowego) oraz planu trasy projektowanej linii kablowej niskiego napięcia 0,4 kV (naniesionego na zał. nr [...] do wypisu z planu miejscowego), a także "Opisu i mapy do ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [...]" wynika zarazem, że projektowana linia elektroenergetyczna przebiegać będzie wzdłuż północnej granicy tej działki, na obszarze opisanego wyżej terenu o symbolu "KDD" (obejmującego obecną ul. [...] oraz teren przeznaczony pod jej poszerzenie) oraz projektowanej drogi dojazdowej o tym samym symbolu (która – według skarżących – została już "wytyczona"), w pobliżu granicy z terenami o symbolu "MN6" oraz o symbolu "MN7". Wbrew twierdzeniom skarżących nie można przyjąć, że opisana lokalizacja projektowanej linii elektroenergetycznej nie jest zgodna z planem. W granicach terenów oznaczonych symbolami "KDD" dopuszczono bowiem wykorzystanie części terenu pod ciągi infrastruktury technicznej oraz obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym (§ 7 ust. 4 pkt 4 planu). W tym kontekście podkreślić należy, że nietrafnie w uzasadnieniu skargi skarżący powołują się na treść § 8 pkt 4 lit. f) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do przedmiotowej inwestycji będzie miał zastosowanie nie § 8 pkt 4 lit. f) planu, lecz § 8 pkt 4 lit. h), co oznacza, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje wprost możliwość rozbudowy lub przebudowy sieci elektroenergetycznej w pasach technicznych pasów drogowych. Zauważyć przy tym należy, że to właśnie zapisy uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące dla obszaru działki nr [...] w miejscowości K., przewidują, że znaczna część działki skarżących została przeznaczona pod drogę zbiorczą o symbolu "KDZ", której szerokość w liniach rozgraniczających wynosi 25 m (zob. § 17 ust. 1 pkt 1 planu), dwie drogi dojazdowe o symbolu "KDD", których szerokość w liniach rozgraniczających wynosi 10 m (§ 17 ust. 1 pkt 3 planu), a także jako teren o symbolu "2E", przeznaczony na realizację urządzenia elektroenergetycznego – stacji transformatorowej wnętrzowej. W konsekwencji takiego przeznaczenia części nieruchomości skarżących oraz wynikających z tego zasad zagospodarowania terenu, na znacznym obszarze tej nieruchomości wyłączone zostało prawo do jej zabudowy. Niewątpliwie bowiem zakaz lokalizacji zabudowy obowiązuje nie tylko na terenie dróg publicznych przebiegających przez działkę skarżących - o symbolach "KDZ" i "KDD" , ale także w granicach terenu o symbolu "2E", na którym – w myśl § 12 ust. 1 i 3 planu – zakazano realizacji jakichkolwiek obiektów poza stacją transformatorową wnętrzową. Oczywiste jest więc, że projektowana linia elektroenergetyczna znajdować się będzie na obszarze wyłączonym z zabudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że plan miejscowy, aby stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zgoda na zajęcie nieruchomości może być odnoszona do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w planie miejscowym, tzn. w tym planie został ustalony jej przebieg (tak między innymi Naczelny Sądy Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2018 r., I OSK 742/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jak wskazano już wyżej w przedmiotowej sprawie wymogi te zostały spełnione. W szczególności wskazać należy, że w § 1 planu ustalono, że załącznikami do uchwały jest również rozstrzygniecie o sposobie realizacji, zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, stanowiących załącznik nr [...]. Na mapie stanowiącej załącznik nr [...] do planu w sposób jednoznaczny ustalono przebieg przedmiotowej linii kablowej niskiego napięcia przez działkę nr [...] (linia czerwona przerywana), która przebiega przy północnej granicy tej działki. Jeszcze raz należy także podkreślić, że porównanie map złożonych do akt sprawy wskazuje jednoznacznie, że projektowana linia niskiego napięcia znajdować się będzie w północnej części działki nr [...], na wysokości działki [...] (w całości przeznaczonej na poszerzenie ul. [...]), co oznacza, że linia elektroenergetyczna usytuowana będzie w pasie drogowym. Niewątpliwie również, czego nie kwestionowali skarżący, w rozpoznawanej sprawie przeprowadzone zostały rokowania ze skarżącymi, jako właścicielami nieruchomości, mające na celu udostępnienie przez nich nieruchomości w sposób dobrowolny. Rokowania te, co potwierdza dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy, nie doprowadziły do dobrowolnego udostępnienia omawianej nieruchomości Spółce przez skarżących, w celu realizacji omawianej inwestycji celu publicznego. W sprawie nie budzi wątpliwości także to, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego (art. 6 pkt 2 u.g.n.). Niezasadne są także zarzuty skarżących co do nierozważenia przez organy ich interesu prawnego wynikającego z prawa własności opisanej nieruchomości. Wynika to ze wskazanej wyżej okoliczności, że projektowana linia elektroenergetyczna kablowa niskiego napięcia przeprowadzona zostanie na części nieruchomości skarżących, na której – według zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – skarżący pozbawieni są możliwości prawa zabudowy. Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie jest upoważniony w niniejszej sprawie do kontroli zgodności z prawem wskazanych wyżej zapisów planu miejscowego, nawet jeżeli – w ocenie skarżących – naruszałyby one ich interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.). Podkreślana już wyżej okoliczność umiejscowienie projektowanej linii niskiego napięcia w pasie drogowym sprawia, że taki sposób ograniczenia korzystania z nieruchomości jest dla skarżących możliwie najmniej uciążliwy. Oczywiście dotkliwy dla skarżących jest sam fakt przeznaczenia części ich nieruchomości pod drogę publiczną. Okoliczność ta pozostaje jednak poza zakresem rozstrzygania Sądu w niniejszej sprawie. Z tego względu nie można uznać za zasadny zarzutu co do braku przeprowadzenia przez organy administracyjne analizy jak najmniejszej uciążliwości dla nieruchomości. Wbrew twierdzeniom skarżącym, nie można uznać, że decyzje organów obu instancji naruszają prawo, gdyż nie wskazują czasowego zakresu ograniczenia prawa własności nieruchomości. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które w tym względzie nie było jednolite, utrwalił się bowiem pogląd, że z art. 124 ust. 1 i ust. 6 u.g.n. nie wynika, by decyzja wydawana na podstawie tego przepisu, musiała zawierać termin udostępnienia nieruchomości. Skoro zaś przepisy tej ustawy nie nakłada na organ orzekający obowiązku wskazania w przedmiotowej decyzji terminu, to jego ustalenie, na podstawie powyższych przepisów, byłoby działaniem bez podstawy prawnej (zob. wyroki NSA z: 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 774/15 i I OSK 2872/15, 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 1165/17, 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 1928/17 i II OSK 1956/17). Wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na przeprowadzenie przez nieruchomość elektroenergetycznej linii kablowej niskiego napięcia prowadzi do trwałego ograniczenia własności nieruchomości, gdyż sprawia, że jej właściciel ma obowiązek znoszenia stanu faktycznego ukształtowanego przebiegiem urządzeń przez strefę, w której było lub mogło być wykonywane jego prawo. W przypadku tego rodzaju decyzji brak jest zatem potrzeby, jak i podstawy, do czasowego ograniczenia zakresu rozstrzygnięcia. Całkowicie bezzasadny jest zarzut braku precyzyjnego wskazania w decyzji przebiegu projektowanej inwestycji. W sentencji decyzji organu pierwszej instancji jednoznacznie określono przedmiot ograniczenia prawa własności nieruchomości skarżących, wskazując, że obejmuje on obszar tej nieruchomości, wskazany w załączniku do tej decyzji, jakim jest "Opis i mapa do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości". Mapa ta została wykonana w skali 1:500 przez geodetę W. P. i zarejestrowana w ewidencji materiałów Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, prowadzonego przez Starostę Ś. pod nr [...] w dniu [...] lutego 2017 r. Nie można za trafny uznać zarzutu niezastosowania art. 64 ust. 2 Konstytucji, który stanowi, że własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Zauważyć trzeba, że Konstytucja w art. 64 ust. 3 dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy. Jakkolwiek zatem prawo własności jest prawem rzeczowym, dającym najpełniejsze władztwo nad rzeczą, to nie jest prawem absolutnym. Prawo to podlega ograniczeniom określonym w przepisach ustawowych, w szczególności wynikającym z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organy administracji prawidłowo oceniły, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżących, a zatem nie można uznać, by w wyniku wydania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, doszło do naruszenia prawa własności, z uchybieniem powszechnie obowiązującym przepisom prawa. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.